Gönülçelen Kitap 4
Yazar
Alex Fox
Okur
199K
Bölüm
38
Büyünün, tanrıların ve cadıların iç içe geçtiği bir dünyada, genç bir kâhin olan Raven, laneti ve içinde yaşadığı mistik diyarın sırlarını ortaya çıkarmak için tehlikeli bir yolculuğa çıkıyor. Yanında, gizemli Rose ve azap çeken tanrı Poseidon da dahil olmak üzere karmaşık karakterler, kendi mücadeleleri ve arzularıyla boğuşuyor. İttifaklar kurulup ihanetler ortaya çıkarken Raven, kendi kaderiyle ve dünyalarının dokusunu paramparça etmekle tehdit eden karanlık güçlerle yüzleşmek zorundadır.
KENDİ ŞARTLARIMLA
Kitap 4: Poseidon'un Gelini
WILLOW
Bir sonraki gün, yüce deniz tanrımız Poseidon için boğulmak üzere, ağırlıklarla denize atılacaktım. Bu, en zayıf cadılara -özellikle de yeteneksiz doğanlara- uygun görülen bir ölümdür. Kendimi Dünya'dan o kadar kopuk hissediyordum ki, mahkûmiyet haberim bile beni sarsmamıştı. Bunu yaşamaya hazırdım.
Odira, Lana'nın sağ kolu olduğu an, mahkûm edileceğimi biliyordum. Benden nefret ederdi. Aslında zayıf olan herkesten nefret ederdi ama bana karşı ayrı bir garezi vardı.
Daha az yetenekli cadılara kötü davranmasını, sürekli şakalar yapmasını ve onları tehdit etmesini kabul etmemiştim. Bu yüzden birkaç yıl evvel, mezuniyet balosundan önceki randevusu için benden bir iksir istemeye geldiğinde, sadece şiddetli bir şekilde hasta olmasını sağlamakla kalmadım, aynı zamanda otlardaki doğal büyüyü bozacak kadar güçlü bir büyü bulana kadar birkaç mevsim boyunca bir deniz canavarı gibi gezmesine neden oldum. Tek istediği, zavallı bir çocuğu bir aşk iksiriyle kendine aşık etmek ve daha sonra küçük düşürmekti.
Bir zamanlar pek çok cadı büyüleri için dünyanın sunduğu sonsuz nimetlere güvenirdi ama artık bunu unuttular. İksirlerle tonikler, izleri örtmek ve bir büyüyü gerçek sihir gücüyle geliştirmek için kullanılan şeyler olarak görülürdü. Ama ben buna katılmıyorum, çünkü aksi takdirde kendini şekerle ovarak bir günde deformasyonlarından kurtulabilirdi.
Bariz yeteneklerime rağmen, annemle babamın ölmeden önce sahip oldukları doğal yetenekle -yani bir şeyleri kelimelerle ve şarkılarla etkileme gücüyle- doğmadığım için boğulacaktım. Topluluğumun gözünde normal bir insan kadar güçsüz doğmuştum.
Odira'nın eski kuralları geri getireceğini biliyordum, ama bu kasaba hâlâ tüm varlığıyla, Poseidon'un okyanustan yükselip halkına yücelik getireceğine ve bizim denize batan Atlantis’in geride kalan çocukları olduğumuza inanıyordu. Bu eski hikâyeye göre, bir nesil olarak sürümüzdeki zayıfları temizlediğimiz sürece Poseidon bizi affedebilirdi. Bu durumda, sadakatimizi kanıtlamak için onları denizlerde boğulmaya zorluyorduk.
Büyülü ebeveynlere sahip olmalarına rağmen zayıf bir yetenekle doğan veya hiç yeteneği olmayan her cadı, on altıncı doğum gününde, şu anda oturduğum uçurumun sonuna kadar yürümek zorunda bırakılırdı. Sadece ölümlü bir ebeveyni olanlar bu kuraldan muaf olurdu. Tabii birimiz, eşimiz ya da çocuklarımızla uğraşmalarına katlanmayı kabul edersek… Hepimiz Atlantis'in çocukları olduğumuz için kimsenin topluluktan ayrılmasına izin verilmezdi.
Ama soyumuzun en zayıfları zincirlenir ve ağızları bağlanırdı. Eski günlerde, tuzlu su yaralarına çarparken kırbaçlanır, çığlıkları da Poseidon'un gelişini kutlamak için günlerce süren pagan şenliklerinin arka plan gürültüsü olurdu. Daha sonra herkes heyecanla tanrılarının gelişini beklerken denize itilirlerdi.
Tabii ki, o hiç gelmedi.
Poseidon'a inanmakla birlikte, halkımızın ya bağışlandığına ya da kasıtlı olarak lanetlendiğine ikna olmuştum. Atlantis'in var olduğuna dair hiçbir kanıt yoktu. Ayrıca böyle bir kanıt varsa ve Poseidon’un hükmündeyse, bilerek dışlandığımızdan da emindim. O soğuk ve sert kalpli bir deniz tanrısıydı. İçimden bir ses, masum bir insanı asla mahkûm etmeyeceğini ama bir haini kesinlikle cezalandıracağını söylüyordu. Denize ait olması gerekiyordu ki deniz zaman zaman acımasız olsa da, aynı zamanda seyre değer, harika bir şeydir.
Bu yüzden bir korkak gibi gitmeyi, beni aşağılamalarına izin vermeyi reddettim. Çıplak ayaklarım taşlara dayalı, altımdaki kayalara çarpan suya bakarken midem sıkışıyor, düz beyaz elbisem bacaklarımın üzerinde uçuşurken beni daha da üşütüyordu. Uyumama yardımcı olması için yanımda güzelavrat otuyla karıştırılmış bir iksir getirmiştim. Beni öldürecek kadar değil, sadece ölüme geçişi kolaylaştıracak kadar güçlüydü.
Kendi kendime okyanusa bakarak, “Bir korkak olarak ölmeyeceğim ama benim hatam olmayan bir şey için de acı çekmeyeceğim,” diye mırıldanıp rüzgâra bağırdım. “Beni duyuyor musun Poseidon? Aşağılanarak zincirlenmeyeceğim! Ölümün kollarına KENDİ ŞARTLARIMLA yürüyeceğim!”
Bir yanıt alamadım, ama zaten beklemiyordum da. Sadece su yükselip çekildikçe kayalara çarpan sonsuz dalgalar vardı. Ağlamayı reddederek gözyaşlarıma karşı koydum. Çaresizdim. Kaçmış olsam bile bütün meclisten kaçmak mümkün değildi. Amerika'nın batısında yaşanan sorunlara rağmen, diğer meclislerde sığınacak bir yer yoktu. Amerika'nın doğusundaki cadılar meclisinden kimse güvende değildi.
Peki ya Avrupa’ya kaçmak? Başka bir kıtaya gitmek gülünç olurdu ki zaten ölüm cezası vardı. Orayı ziyaret etmeye çalışmak için bile izin almak ve evrak işleriyle uğraşmak gerekiyordu. Biz nasıl onların iç işlerine karışmıyorsak, Avrupalılar da Amerika'nın iç işlerine karışmıyordu. Gerçi ben de -herkes gibi- o kıtadaki pek çok cadının nesiller geçtikçe yeteneklerini kaybettiğini duymuştum.
Bu, savaşların neden kötüye gittiğini, hastalıkların neden Dünya'ya musallat olmaya başladığını açıklıyordu. Bizler Dünya'nın bekçileriydik ama neslimiz tükeniyordu. Ben ise hâlâ kendimi onlardan biri olarak görüyordum.
Ama değildim.
Toprakla bitkilerin beni çağırdığını hissedebilmeme rağmen, onlar gibi değildim. Parmaklarımın ucunda sihirli güçler yoktu, hiçbir şeye hayat veremiyordum ya da bırakın büyü yapmayı, bir koruma büyüsü bile yapamıyordum. Ya ölene kadar avlanmayı seçecektim ya da onu istediğim şekilde kucaklayacaktım.
Titrek bir nefesle sonunda kendimi zamanın geldiğine ikna ettim. Güneş ufku yarıyordu; şimdi gitmezsem onlar benim için gelecekti. Çabucak iksiri içip şişeyi arkamdan uçuruma attım. Kayalıklara çarpıp parçalandı; deniz camına ya da kuma dönüşecekti… Birkaç adım geri çekilerek koşmaya başladım; ayaklarımın altında taşları hissediyordum, pürüzlü kenarları tabanlarımı yakalarken vücudum soğuktan hızla uyuştu.
Sonra tüm gücümle bedenimi uçurumdan aşağı ittim, düşerken gözlerimi kapattım ama yanımdan akıp giden havanın tadını çıkardım. Çok geçmeden bedenim buz gibi suya çarptı, ama gözlerimi kapalı tuttum; güzelavrat otunun işlediğini hissedebiliyordum. Nefesimi tutmaya çalışmadım; suyu hızla uyuşan bedenime çekerken hafif bir acıyla kendimi saldım ve yavaşça karanlığa kaydım.
