Şipşak Kitap 4
Yazar
Lyra Lawson
Okur
91.7K
Bölüm
57
Autumn Quincy'nin hayatı, sonbahar stajının Sumner Güzel Sanatlar ve Doğa Tarihi Müzesi'ne kaydırılmasıyla beklenmedik bir yön alır. Yeni rolünün karmaşasında yol alırken, gizemli bir geçmişi olan çekici bir köpek sahibi Maddox'la karşılaşır. Filizlenen aşkları kişisel zorluklarla, iş yeri skandallarıyla ve geçmiş ilişkilerinin gölgeleriyle sınanır. Kaosun ortasında Autumn, kalbini yeniden aşka ve güvene açıp açamayacağına karar vermek zorundadır.
Birinci Bölüm
Kitap 4: İspiyon
AUTUMN
Sineye çekme.
Bir şeyler ters gittiğinde arkana yaslanıp kaderine razı olma. Hayır de. İpleri eline al. Durumu lehine çevirene kadar mücadele et.
Bu, ailemden öğrendiğim en önemli dersti.
Hayatımda ilk kez, tavsiyelerini görmezden geliyordum.
Gelecek dönem tam anlamıyla bir felaket olacak gibi görünüyordu ve zoraki bir gülümsemeyle yoluma devam etmekten başka çarem yoktu.
Annem açık mor gölgeli saçlarımı okşayarak, “Teklifi reddedip gelecek dönem başka bir yere başvurabilirsin,” dedi.
Bu sabah, akademik danışmanımdan güz dönemi stajımın beni işe almalarını çok istediğim, butik iç tasarım firması Brooklyn Studios’ta olmayacağını bildiren bir e-posta almıştım.
Tam olarak böyle yazmasa da ana fikri buydu. Aslında okul tarafından desteklenen stajın Sumner Güzel Sanatlar ve Doğa Tarihi Müzesinde yapılacağı yazıyordu.
Oraya ne zaman başvurduğumu bile hatırlamıyordum ve o başvuru formunu doldurduğum için kendime çok kızıyordum. Muhtemelen geçen dönemki final haftasında uykusuzluktan öldüğüm sırada başvurmuştum.
Dinozor kemiklerinin yanında sanat eserleri sergileme ihtiyacı hisseden bir müzeye bile isteye öz geçmiş göndermemin tek mantıklı açıklaması buydu.
Neden bir iç tasarım stajyerine ihtiyaç duyduklarını bilmiyordum.
Babam, annem susması için koluna vurana kadar meteor sığınaklarını dekore eden dinozorlarla ilgili bir sürü şaka yaptı. Belki de sebebi buydu.
İç çekerek, “Staj başvurusunda bulunacağımı herkese söylemiştim,” dedim.
Belli ki Brooklyn Studios beni bu yüzden istemiyordu. Tam bir aptaldım. Güzel bir sürprizle karşılaşana kadar hiçbir şeyi ifşa etmemeliydim.
Annem, “Fikrini değiştirdiğini söyleyemez misin?” diye sordu.
Söyleyebilirdim ama o zaman da cevaplamak istemediğim sorular sorarlardı. Bugünkü tek iletişim yolum iç çekmek olduğu için yine iç çekerek, “Yani… En azından maaş verdiklerine göre belki Brooklyn Studios’dan daha iyidir,” diye cevapladım.
“Staj nerede olursa olsun öz geçmişine katkısı olur. Hem para da veriyorlar. Bu da stajyerlerine değer verdiklerini gösteriyor.”
“Sen bedava iş gücü değilsin,” dedi babam, iş sesiyle. Benim için kocaman bir kadeh şarap doldururken coşkusu biraz azalmış gibiydi.
Gözlerim, şaraptan titreyen telefonuma kayınca yine iç çektim.
Bir dakika önce hem oda arkadaşım hem üniversitedeki en iyi arkadaşım olan Casey korkunç, yeni iş yerimle ilgili paragraflar süren saçma mesajlarıma eğlenceli emojilerle bitirdiği bir destek mesajıyla yanıt vermişti. O mesajı beğenmiştim.
Ancak şu an ekranda yanıp sönen mesajı o kadar da beğenmemiştim. İç çekmemin sebebi de buydu.
İkinci mesaja göre, Sumner Güzel Sanatlar ve Doğa Tarihi Müzesinde staj yapan tek Cordray Üniversitesi ikinci sınıf öğrencisi ben değildim.
Grayson Waters da sonbahar stajını tablolar ve doldurulmuş hayvanlar arasında geçirecekti.
Onu daha gizemli kıldığı için kısaca Gray dediğimiz Grayson, Casey’nin erkek arkadaşıydı.
Şubat ayından beri birliktelerdi ve ben hâlâ Casey’nin onda ne bulduğunu anlamaya çalışıyordum.
Sanırım yeterince iyiydi ve istemeden de olsa zaman zaman komik olabiliyordu. Yine de yakında birlikte uzun saatler geçireceğimiz dinozor fosilleri kadar aptaldı.
Babam, “İyi misin?” diye sordu.
Abartılı iç çekişlerim fark edilmeyecek gibi değildi.
“Grayson da orada staj yapacakmış.”
Annemle babam beni anladıklarını gösterircesine yüzlerini buruşturdular.
Müstakbel meslektaşımla geçen okul yılının sonunda, Casey ile yeni dairemize taşınmamıza yardım ettiği sırada tanışmışlardı.
Annem, gizemli olamayacak kadar aptal olduğu için Gray demeyeceğim Grayson’ın arkadaş canlısı olmakla birlikte biraz ahmak olduğunu düşünmüştü. Onun sözleriydi, benim değil.
Babam da asansörü bulup Brooklyn’deki bir apartmanın yedinci katındaki ayakkabı kutusu kadar küçük dairemize çıkabilmesine şaşırdığını söylemişti.
Neşeyle, “Demek ki şimdiden stajyerlerinden birinden daha iyisin,” dedi.
Tatlı mı tatlı annem bir anlık şaşkınlıktan sonra, “Bu, bir yarışma değil!” diye haykırdı.
Babamla aynı anda, “Evet, yarışma!” dedik.
Annem şarabının kalanını dikti.
Başını sallayarak, “O zaman onu yendin,” diye mırıldandı.
Eğer dünyayı annem yönetseydi hepimiz el ele tutuşup neşeli şarkılar söylüyor olurduk. Neyse ki o, yönetmiyordu.
Buna bir gün bile dayanamazdım ve tek çocukları olduğum için şansları yaver gitmezdi.
Babam anlaşılmaz bir ses tonuyla, “Dylan okula döndü mü?” diye sordu.
Ben de erkeklerle ilgili soruların ne zaman başlayacağını merak ediyordum.
Dylan sadece sevişmek için takıldığım çocuktu.
Geçen yıl bir noktada hislerine kapıldığından oldukça emin olduğum için muhtemelen onu terk etmeliydim ama yatakta bir harika olduğu için yapamadım. Ayrıca esprili ve seksi biriydi. Erkek arkadaşların iki önemli özelliği…
İlişkilerden iğrenmeseydim ona bir şans verebilirdim.
Babam Dylan’ın erkek arkadaşım olduğunu düşünüyordu. Grayson ile tanışma talihsizliğini yaşadıktan bir gün sonra, dairemde karşılaşmışlardı.
Yıl sonu sevişmemiz ile ailemin öğle yemeğinden dönmesi gereken zaman arasında bir saatlik bir boşluk bırakmıştım ama annemler erkenden dönünce oturma odasında üstsüz bir Dylan ile karşılaşmışlardı.
Grayson’ın kim olduğunu bildikleri için dairemizde gelişigüzel dolaşan sarışın adamın Casey’nin erkek arkadaşı olduğunu söyleyemezdim.
Bir anlık yoğun bir panikten sonra, Dylan ile çıktığımızı söyleyiverdim. Sanırım bu da onu umutlandırdı.
Annem durumu hemen kavradı.
Yaz tatiline bir hafta kala, kapımı çalıp yatağıma oturarak, “Dylan aslında erkek arkadaşın değil, değil mi?” diye sordu.
Gerçeği söyledikten sonra kimseye söylemeyeceği konusunda yemin ettirdim.
Dylan ile karşılaştıkları sırasında babam yanımızda olmasaydı muhtemelen en başından beri dürüst davranırdım.
Konu flört ve seks oldu mu hem arkadaşlarım hem de babam delirirdi ama annem böyle ayıp karşılanan konularda açık olmama her zaman izin verirdi.
Dün gece, Dylan’ı terk edip etmemem ya da nasıl terk etmem gerektiği konusunda fikrini sorduğumda hiç şaşırmamıştı. Şu an bir ilişki aramadığımı ve onu yönlendirmek istemediğimi kibarca ama kararlı bir şekilde söylememi tavsiye etmişti, o kadar.
Babamın sorusuna gelince Dylan’ın okula dönüp dönmediğine dair en ufak bir fikrim yoktu. “İnanın hiç bilmiyorum. Onu biraz görmezden geliyorum. Bir daha görüştüğümüzde muhtemelen her şeyi bitireceğim,” diye cevapladım.
Babam ürpermiş gibi yaptı. “Çok üstüne gitme. İyi bir çocuğa benziyordu.”
Omuz silktim. Çok üstüne gitmemeye çalışacaktım ama bazen çok mızmız olabiliyordu ve benim buna sabrım yoktu. “Elimden geleni yapacağım,” diye söz verdim.
Babam sevgiyle başını sallayıp kolunu omzuma attı. “Senin için iyi bir yıl olacak, Autumn. Bunu hissedebiliyorum.”
İkinci yılıma acayip bir staj ve “sorun sende değil, bende” konuşmasıyla başlayacak olduğumu düşünürsek babamla aynı fikirde olduğumdan pek emin değildim ama neyse...
Bu, kelimenin tam anlamıyla yarının sorunuydu bu yüzden kendime yeni bir kadeh şarap doldurup arkama yaslandım ve yeni dönemde ülkenin diğer ucundayken ailemi ne kadar özleyeceğimi düşünmemeye çalıştım.
