Çalışma Arkadaşı Bölüm 1
Yazar
Jen Cooper
Okur
2,7M
Bölüm
40
Amelia Parker sessiz, tedbirli ve üniversite partilerine—ya da insanlara—hazırlıksız bir kızdır. Ancak ikiz kardeşine verdiği söz, onu tam bir kaosun içine sürükler… ve Zeke Evans’ın yörüngesine sokar. Zeke gürültücü, yakışıklı ve bir dersten kalması halinde bursunu kaybetmek üzere olan biridir. Aralarında bir anlaşma yaparlar: O, Amelia’ya üniversite hayatını öğretecek, Amelia da ona ders verecektir. Ancak başlayan şey sadece ders çalışmakla kalmaz; birbirlerini çekememe, gece yarısı mesajları ve kimyadan çok daha fazlasını içeren beklenmedik derslere dönüşür. Amelia deneyimsiz olabilir, ama kolay pes eden biri değildir. Zeke ise… belki de yeni bir şey öğreniyor—bir kızın tüm oyununu altüst ettiğini hissetmek gibi.
Yönlendirme
ZEKE
Zeke spor çantasını güçlü omzuna attı. Üstsüz bir şekilde kalabalık yurt koridorlarında yürürken gülümsüyordu. Birçok kızın ona baktığının farkındaydı.
Yarın okulun ilk günüydü. Kızlar ona göz atıyor, yaz öncesinde olduğu gibi onunla olmak istiyorlardı. Yaz boyunca da öyle olmuştu. Geçen haftaki partiden tanıdığı bir kıza göz kırptı. Kız güldü ve arkadaşlarına döndü.
Zeke, San Francisco Eyalet Üniversitesi'ndeki kızların gözdesiydi.
“Zeke. Tut şunu!” Fabian, beyzbol takımının yakalayıcısı, kalabalık koridorun üzerinden ona bir top fırlattı.
Zeke topu tek eliyle yakaladı.
“Sahaya sakla onu, Fab!” diye seslendi Zeke ve topu sanki maçtaymış gibi sert bir şekilde geri attı.
Top Fabian'ı geriye itti, o da gülerek bağırdı.
Zeke başını sallayıp gülümsedi, sonra yurda taşınan diğer öğrencilerin yanından geçti. Elini ıslak, koyu renkli saçlarından geçirip geriye doğru itti.
Saçından göğsüne su damlaları düştü. Onları havlusuyla sildi.
Gürültüden dolayı kendi düşüncelerini zor duyuyordu ama buna alışkındı. Yurtlar hiçbir zaman sessiz olmazdı, özellikle okul başladığında veya geceleri.
Çoğu öğrenci kapılarını açık bırakırdı ve her zaman bir parti olurdu.
Zeke odasına vardı. En az beş kız ona “yanlışlıkla” çarparak dokundu, karın kaslarını elledi. Fit vücudunun kızlar için çok çekici olduğunu biliyordu.
Alex kadar iri ya da takımdaki Jase kadar zayıf değildi, ama tam ortadaydı ve boyu bir seksen beşin üzerindeydi. Şimdi kadınların hayalindeki erkek gibiydi. Ve bundan keyif alıyordu.
Aslında almamalıydı. Bunun yerine ders çalışmalı ve sınıfları geçmek için daha çok çabalamalıydı. Ama ünlü bir sporcu gibi yaşarken odaklanmak zordu.
Kinezyoloji okuyordu ve dersler çok zor değildi - konuyu biliyordu - ama çalışmaya ya da öğrenmesi gerekenleri hatırlamaya kendini veremiyordu. Sadece beyzbol oynamak istiyordu ve herkes onun sadece beyzbol bursunu korumak için okuduğunu biliyordu.
Bir de ailesine bir diploma alabileceğini göstermek için. Gerçi şimdiye kadar bunu pek iyi yapamamıştı.
Sadece bir şeye bağlanmakta iyi değildi, ister kadınlar olsun ister dersleri. İyi yapabildiği tek şeyler beyzbol oynamak, içki içmek ve kızlarla takılmaktı.
Zeke kapısının kilidini açtı ve tek kişilik odasına girdi. Kızların kapısının altından attığı bir sürü renkli not gördü. Gülümseyerek onları alıp hızlıca göz gezdirdi.
Kalpler, ruj izleri, davetiyeler ve en sevdiği - üzerinde oda numarası olan siyah dantel iç çamaşırı vardı. Sadece duş almak için yarım saat gitmişti ama kapısının altından kızların numaralarını ve mesajlarını almak onun için sıradan bir şeydi.
Hayat güzeldi.
Kapıyı kapattı ve notları masasındaki okula döndüğünden beri iki günde aldığı diğerlerinin üzerine koydu. Masadaki diğer kağıtların üzerine düştüler ve kaşlarını çattı. O kağıtlar o kadar eğlenceli değildi.
Geçen dönemden aldığı notlardı.
Sınıfta kalmak üzereydi ve geçen dönemi yeterince ciddiye almamıştı.
Derin bir iç çekerek spor çantasını dağınık yatağına attı ve ayakkabılarını çıkardı. O kağıtların ve notların yaz boyunca değişmiş olmasını ummuştu. O zaman her şeyin yolunda olduğunu düşünebilirdi.
Saçma bir umuttu ama yine de inanmıştı. Son ödevindeki parlak kırmızı DÜZELT yazısına bakarken hayal kırıklığına uğradı. Başı dertteydi.
Eğer işleri yoluna koymazsa bursunu kaybedecek ve geleceği birkaç kötü not yüzünden mahvolacaktı. Notlarının kötü olması kendi hatasıydı ve bunu biliyordu.
Arka arkaya birçok gece içki içmenin ve istediği her kızla (ki bu hepsiyle demekti) istediği zaman birlikte olmanın eğlenceli olduğunu ama beyzbolda bir gelecek istiyorsa buna devam edemeyeceğini biliyordu.
Bir kez üst düzey bir oyuncu olduktan sonra istediğini yapabilirdi ama o zamana kadar bir çözüm bulması gerekiyordu.
Bu dönem farklı olmalıydı.
Ders çalışmak ve daha iyi notlar almak için çalışmalarına zaman ayırmanın bir yolunu bulması gerekiyordu.
Zeke sert bir şekilde düşündü, kaşlarını çatarak. Bu kadar dikkatsiz olduğu için kendine kızgındı. Antrenörünü, ailesini veya kendisini hayal kırıklığına uğratmak istemiyordu.
Kapıya vurulan sert bir darbe düşüncelerini böldü. Doğruldu ve kapıyı açmaya gitti.
Beyzbol Koçu ve takım efsanesi Allen Wicker, bir doksan beş boyuyla Zeke'den biraz daha uzundu. Kolları geniş göğsünde kavuşturulmuştu. Kocaman bir adamdı, ağırlık çalışmaktan çok kaslıydı.
Dev gibi görünüyordu, oldukça ürkütücüydü ve yeşil gözlerindeki bilgelik Zeke'in ona kendi babasından bile daha çok saygı duymasını sağlıyordu.
Koç gülümsedi, geniş ağzı bir yana çekildi.
“Senin gömleğin yok mu, Oğlum?” diye takıldı, sesi sıcak ve rahatlatıcıydı, güçlü bir İskoç aksanı vardı.
Zeke sırıttı.
“Yok, kızlar hepsini yırttı ya da sonra koklamak için çaldı.”
Allen yüksek sesle güldü ve sonra ciddileşti.
“İçeri girebilir miyim?” diye sordu Koç, Zeke'in odasını işaret ederek.
Zeke neden geldiğini biliyordu ama yine de belki kötü notlarına rağmen bursunu koruyabileceğini umuyordu. Ama Koç her zaman doğruyu söylerdi ve Zeke onun bu umudu yok etmek üzere olduğunu hissetti.
Zeke başını salladı ve Koç Allen içeri girdi. Beyzbol şapkasının altında kızıl saçları vardı ve sakalı geçen döneme göre daha düzgündü.
Zeke kapıyı kapattı ve koçuna baktı, bacakları açık ve kolları kasları çok büyük olduğu için zar zor kavuşturulmuş bir şekilde duruyordu.
Eskiden sahada zayıf ve hızlıydı ama o zamanlar geride kalmıştı.
Şimdi ağırlık çalışıyordu ve bu belliydi.
“Şimdiye kadar berbat notunu görmüşsündür herhalde?” diye pat diye sordu Koç.
Zeke başını salladı, tartışmamaya çalışarak çenesini sıktı ama başını daha fazla belaya sokmayacak hiçbir bahanesi yoktu.
“Konuş, çocuk,” diye emretti Koç.
Zeke bakışlarını kaçırdı, Koç'un gözlerindeki hayal kırıklığını görmek istemiyordu. “Gördüm, Koç.”
“O zaman boktan durumunu düzeltmen gerektiğini zaten biliyorsun, değil mi?” diye azarladı Koç, tıpkı Zeke'in babası gibi.
Ama Zeke aslında Koç Allen'ı dinliyordu.
Kendini daha kötü hissederek Koç'un gözlerine baktı.
Hatasını kabul etmesi gerekiyordu; bu bekleniyordu ve buna saygı göstermek onu Koç'un gözünde biraz daha iyi bir konuma getirecekti.
“Boktan durumumu düzeltmem gerektiğini biliyorum, Koç,” diye başladı. “Buradaki dikkat dağıtıcı şeylere karşı koymakta zorlandığımı ve sosyal hayatın tadını gereğinden fazla çıkardığımı itiraf edeceğim, ama bu dönem değişeceğim. Her kız gece çaldığı gömleklerime ağlasa bile derslerime odaklanmanın bir yolunu bulacağım.” Zeke hafifçe şaka yaptı ama Koç'un yüzü şakaya karşı ciddileşti.
Koç bir adım yaklaştı, Zeke'e yukarıdan baktı.
“Beyzbolü seviyor musun?”
“Sevdiğimi biliyorsunuz.”
“O zaman onu hafife almayı bırak. Şu an her şeye sahipsin ama bir dikkat dağınıklığı fazla olursa hepsi elinden gidebilir,” diye uyardı Koç, sakatlanıp bursunu kaybetmesine neden olan dizine bakarak.
Zeke yutkundu, Allen Wicker'ın son maçını oynayıp her şeyi kaybettiğini hatırlayarak.
Bu herkesi şok etmişti ve o asla toparlanamamıştı.
Zeke bunun nasıl bir şey olduğunu hayal edemiyordu ve Koç'un onun her şeyi hafife aldığını düşünmesinden nefret ediyordu ama yaşam tarzına bakınca, bir bakıma öyleydi.
Koç elini Zeke'in omzuna koydu.
“Büyümen gerek, Oğlum. Bu yaşam tarzı çok çalışmanın ödülüdür, otomatik olarak hak ettiğin bir şey değil. Çalışmayı bırakırsan hiçbir şeyin kalmaz. Profesyonel olan oyunculardan daha fazla yeteneğin var ve senin için bu geleceği istiyorum. İçki içmek yerine ders çalışamadığın için onu kaçırma,” dedi.
Zeke başını salladı. Daha iyi olması gerekiyordu. Koç'u gururlandırması gerekiyordu.
“Bunu düzeltebilirim,” dedi sessizce, henüz nasıl yapacağından emin olmasa da.
“Çalış ve notlarını düzelt yoksa şansın tükenir, çocuk,” dedi Koç ve bunu söyleyiş şekli Zeke'e tecrübeyle konuştuğunu düşündürdü.
“Ne yapmamı önerirsiniz o zaman, Koç?” diye sordu Zeke, gerçekten bilmek istiyordu çünkü nereden başlayacağı hakkında hiçbir fikri yoktu.
Koç ünlü geniş gülümsemesiyle güldü ve Zeke ciddi konuşmanın bittiğini anladı.
“Eh, madem sürekli kadınlarla konuşmayı seviyorsun, sana sadece göğüsleri değil beyni de olan birini bulmanı ve ondan ders almanı öneririm, gerçekten ders çalışmayı kastediyorum, Zeke.”
Kötü bir fikir değildi ama eğer özel hocasının hem beyni hem de göğüsleri varsa, bu onun suçu değildi.
“Düzelteceğim,” dedi Zeke ve koçu onaylayarak başını salladı, sonra ayrıldı.
Kapıyı açmadan hemen önce durdu ve Zeke'e döndü.
“Ah, ve belki daha sessiz bir yere taşın, bahsettiğin tüm o dikkat dağıtıcı şeylerden uzağa. Sadece bir öneri,” dedi Koç, gürültülü koridordan çıkarak.
Zeke iç çekti, taşınma fikrinden hoşlanmasa da eğer bu bursunu kurtaracaksa yapardı.
Onu korumak için elinden geleni yapacaktı.
Zeke telefonunu aldı. San Francisco Eyalet Üniversitesi Facebook sayfasında kampüs dışında bakabileceği odaları aramayı düşünüyordu.
Ama sonra arkadaşlarıyla olan grup sohbetine bir mesaj geldi.
JASE: “Alex ve ben 2 dakika içinde oradayız, bugünkü takılmanı bitir yoksa ikinizin üstüne atlayacağız.”
Zeke güldü.
ALEX: “**Bu saatki takılmanı**”
ZEKE
Zeke güldü. İnsanlar onu gerçekten iyi tanıyordu anlaşılan.
Ama kızlar isterse hayır demezdi doğrusu.
ZEKE: “Haklısın, Koç buradaydı ama siz ikinizin ona atlamaya çalıştığını görmek isterdim,” dedi. Telefonuna bir sürü zıplama gifi ve gülen yüz geldi, sonra telefonu kenara koydu.
Oda kapısı hızla açıldı. Alex ve Jase içeri girdi, gülüp birbirlerini itiyorlardı.
Onlar da Zeke gibi iriydi, ama farklı şekillerde.
Alex güçlü ve kalındı, atış kolu güçlü olsun diye koca kaslar yapmıştı.
Jase çok hızlıydı, San Francisco tarihinin en hızlı orta saha oyuncusuydu.
Çok koşu yapıyor ve Zeke'in genelde giydiği Kraken spor kıyafetleriyle uzun ince bir vücuda sahipti.
Alex biraz daha kısaydı ama çok değil. Kahverengi kıvırcık saçları vardı, yanları kısa üstü uzundu.
Jase sarışındı, mavi gözlü ve çilliydi.
Kızlar onu sevimli buluyordu.
Zeke onun gülümsemesinin kızları etkilediğini düşünüyordu.
“İkiniz birbirinize dokunmayı bitirdiniz mi?” diye takıldı Zeke. Jase sırıtarak ona sarıldı, sonra Alex'e sarıldı.
“Spor salonuna gidiyoruz. Gelmek ister misin?” diye sordu Alex. Zeke düşündü.
Notlarını düzeltmek için çalışması gerekiyordu, ama arkadaşlarla spor salonuna gitmek Koç'un kastettiği şey değildi, değil mi?
Formda kalması gerekiyordu.
Evet, o sabah zaten spor salonuna gitmişti ama vücudu önemliydi ve onu en iyi halde tutuyordu.
Hayır, Koç kesinlikle bunu kastetmemişti.
Zeke gülümseyip başını salladı.
Spor çantasını aldı ve kıyafetlerini değiştirdi. Çantayı omzuna attı.
Ayakkabılarını giydi, göğsünü çıplak bıraktı, sonra çocukları takip edip spor salonuna indi.
Kaldıkları yere uzak değildi ve kısa süre sonra normal şekilde şakalaşıp gülerek antrenman yapıyorlardı.
Geri dönmemesi gereken bir normallik.
Zeke birkaç saat sonra spor salonundan çıkarken kaşlarını çattı.
Antrenman yapıp aynı anda spor salonunda olan kızlara hava atmakla çok zaman harcamıştı.
Belki de Koç'un kastettiği buydu?
Lanet olsun, hayır demeyi öğrenmesi gerekiyordu.
Jase, Mary Ward Hall'daki odalarına dönerken yürürken ona çarparak düşüncelerini böldü.
“Bu hafta sonu Tower Housing'de parti var. Gidiyor musun?” diye sordu, sanki Zeke bir partiye hayır dermiş gibi.
“Bunu sanki neredeyse her gece parti bulmuyormuşuz gibi söylüyorsun,” diye güldü Alex.
Zeke güldü. Doğruydu.
Kampüste her zaman içki, müzik ve seks vardı, hangi gün olursa olsun, ve Kraken'lar her zaman davetliydi.
“Evet ama bu parti çok daha büyük olacakmış, herkese açık. Yeni kızlarla tanışmak gibi. Tüm kızların San Francisco State dışından tüm arkadaşlarını getirmesi gibi,” dedi Jase, Zeke'e kaşlarını kaldırarak. Zeke rahatça güldü.
Sanki daha fazla göğüs fotoğrafına ve telefon numarasına ihtiyacı varmış gibi. Gerçi şikayet etmezdi.
Onlar da etmezdi.
“Kulağa iyi geliyor,” dedi Alex yaşadıkları yere yaklaşırken.
“Yani geliyorsun, Zeke?” diye sordu Jase ve Zeke başını salladı, kafasındaki küçük bir ses hayır demesini söylese de.
Onu dinlemedi.
“Öyle bir partiye hayır demek için ölüyor olmam lazım,” diye güldü ve çocuklar tezahürat yaptı.
Tam o sırada iki çok seksi kız - yeni öğrenciler - yurttan çıktı, kıkırdayıp telefonlarına bakıyorlardı.
Zeke onlar hakkında pek düşünmedi ama Alex ve Jase yanlarından geçerken bakakaldı.
“Kızılı istiyorum,” dedi Alex, yeni ilgi odağını takip etmek için durarak.
Alex kız peşinde koşmayı severdi. Bir kızı evet diyene kadar ne kadar istediği korkutucuydu.
Sonra sıkılırdı.
Jase arkadaşıyla yürüyen diğer kıza dikkatle baktı.
Çocukların onları izlediğinden haberleri yoktu.
“Bana da uyar. Ben daha dolgun kızları severim,” dedi Jase, daha kalın vücutlu ve uzun dalgalı saçlı olana bakarak.
Zeke arkadaşları kızların peşinden giderken gözlerini devirdi.
“Evet, sizi sonra görürüm o zaman!” diye seslendi, başını sallayıp gülerek yurtlara geri döndü.
Arkadaşları olmadan ve telefonu neredeyse şarjsız kalmışken, sessizlik ve şüphe geldiğinde müzik bile dinleyemiyordu.
İçeride kalmalıydı. Partiye evet dememeliydi.
Belki gitmemeli miydi? Ama hep çalışıp hiç eğlenmemek iyi değildi.
Belki gündüz çalışıp gece eğlenebilirdi? Ama sonra antrenmanı ve dersleri vardı.
Hepsini dengelemek imkansız görünüyordu ve zaten kötü şeyler yapıyordu.
Dönemin ilk günüydü ve çıkıp eğlenmek yerine sıkı çalışıp ders çalışma planlarını çoktan bozmuştu.
Koç haklıydı - onu dikkatini dağıtan şeylerden uzaklaşması gerekiyordu.
Bunu yapmak isterken, Zeke ayaklarına bakmaktan başını kaldırdığında bir kız yanından öyle hızlı geçti ki geri adım attı.
Onu fark bile etmemişti.
Emin adımlarla ve elinde kırmızı bir kağıtla doğruca kampüs panosuna gitti.
Onu kampüsten ve derslerden tanıyordu ama daha önce yurtların orada görmemişti.
İnek tarzında sevimli bir kızdı.
Kesinlikle onun takıldığı insanlarla takılmıyordu.
Tahmin etmesi gerekirse, kıvrılmış kot pantolonu ve Vans ayakkabılarıyla polo gömleğine bakarak kütüphane kızı olduğunu söylerdi.
Garip bir şekilde seksi olan bir kütüphane kızı.
Genelde sevdiği tip değildi.
Gerçi pek tipi yoktu - hepsi harika hissettiriyordu.
Ama onunla eğlenecek türden bir kıza benzemiyordu.
Çok bağlanacak tipte birine benziyordu ve o böylelerinden kaçınırdı.
Kötü niyetle değil tabii.
Beyzbol hayatı olduğu için, nerede son bulacağını, üniversiteden sonra hangi takımın onu seçeceğini bilmiyordu ve bir kız yüzünden kalmayacak ya da hayır demeyecekti.
Bu yüzden sorunu önlüyor ve ciddi bir ilişki aramadığını açıkça belli ediyordu.
Seks yaptığı kızlar yanlış fikre kapılırsa, bu onların hatasıydı.
Amelia Parker yanlış fikre kapılacak türden bir kıza benziyordu.
Adını sadece derslerinden birinde öğretmene yardım ettiği için hatırlıyordu. Ama hiç konuşmazdı.
Çok sessizdi ama vücudu çok dikkat çekiciydi.
Dolgun ve kıvrımlıydı.
Kalçaları kotunu öyle bir dolduruyordu ki bakmadan edemiyordu - ve göğüsleri.
Lanet olsun, gömleğine bastırıyorlardı.
Panonun en üstündeki boş yere ulaşmak için parmak uçlarında yükseldi ve kağıdını oraya koydu.
Bulunduğu yerden okuyamıyordu ama şimdi meraklanmıştı.
İnsanlar genelde online ilanlar veya okul sohbet odasını kullanırdı ama işte oradaydı, kırmızı kağıdıyla, sanki insanlar gerçekten durup okuyacakmış gibi.
O dikkatini çekmeseydi okumazdı ama şimdi ilgisini çekmişti.
Saçları sarı ve kahverengi karışımıydı; hangisinin daha çok olduğundan ya da doğal olup olmadığından emin değildi ama beğendiğine karar verdi.
Onunla ilgili birçok şeyi beğenmişti.
Pürüzsüz teni ve panodan uzaklaşmak için döndüğünde makyajsız olduğunu gördü.
Uzun tırnaklı olmayan parmaklarıyla saçlarını yüzünden çekti.
Dolgun alt dudağını ısırdığında, iri ela gözleri yere bakarken penisi kıpırdadı.
Dudaklarını yaladı, sınıflara doğru yürürken onu izledi ve onu nasıl etkilediğini gizlemek için ellerini ceplerine soktu.
Daha önce hiç birini bu kadar açıkça istememişti - sadece partilerde, kızlar her birkaç saniyede bir ona dokunmaya çalışırken, gerçekten isteyerek.
Amelia hiçbir şey yapmamıştı ve onu ne kadar istediğini hissedebiliyordu.
Klasörlerini tutarak yoldan kaybolana kadar onu izledi, sonra ne astığını görmeye gitti.
Bir tür zeki insan şeyi olduğunu tahmin etti.
Çok zekiydi; öğretmeni her zaman onun çalışmalarını örnek gösterirdi. Diğer öğrenciler her zaman onun notlarını kullanır ve cevaplarını sorardı.
Keşke o da çaba harcamadan bu kadar zeki olabilseydi.
Amelia'nın beyninde mantıklı gelen şey açıkça onunkinde olmuyordu ve hayatında ilk kez başka birine gerçekten kıskanıyordu.
Notları çok kötüydü ve onunkilerin muhtemelen mükemmel olduğunu düşündü.
Onun gibi çalışma ve yapabildiğini yapma dürtüsüne sahip olamamaktan biraz rahatsız olarak panodaki kağıdına baktı.
EV ARKADAŞI ARANIYOR
-Temiz ve sessiz olmalı.
-Kendi yemeğini getirmeli.
-Daire kampüse on beş dakika yürüme mesafesinde.
Daha fazla bilgi için Amelia Parker'ı arayın.
Kağıtta beyaz süslü yazıyla yazıyordu. Telefon numarası da vardı.
Zeke kaşını kaldırdı ve telefon numarasının fotoğrafını çekmek için telefonunu çıkardı. Telefonu kapanmadan hemen önce fotoğrafı çekti.
Görünüşe göre Amelia Parker tüm sorunlarının cevabıydı. Kendini adamış, odaklı biriydi ve öyle biriyle birlikte olmak ona şu anda ancak yardımcı olabilirdi.
Ayrıca, çok bağlanacak birine benziyordu. Onu asla dikkatini dağıtamazdı.
Kararını vermiş olan Zeke odasına döndü ve telefonunu şarj etti, yerdeki yeni not yığınını görmezden geldi. Yeterince şarj olana kadar bekledi, sonra fikrini değiştirmeden önce Amelia'ya mesaj attı.
Zeke
Merhaba, Amelia sen misin?
Gönderdi ve spor salonunda terledikten sonra başka bir duş almak için hazırlanarak meşgul olmaya çalıştı.
Yurtlardan ayrılmak istemiyordu, gerçekten, ama bunun olması gerektiğini ve Koç'un söylediği her şeyi hatırlamaya devam etmesi gerekiyordu.
Telefonu bir saniye sonra ses çıkardı.
Amelia
Evet. Sen kimsin?
Bu adil bir soruydu ama ona söylemek istediğinden emin değildi. Zeke Evans olduğunu bilirse, ünü onu tereddüte düşürebilirdi.
Ciddi olduğuna onu yüz yüze ikna etmesi gerekiyordu.
Zeke
San Francisco State'tenim. Kampüs Panosundaki ilanını gördüm ve senin için iyi bir ev arkadaşı olacağımı düşünüyorum. Gelip bakabilir miyim?
Diye sordu ve işe yarayacağından emin değildi ama birkaç saniye sonra ona adresini paylaşmıştı.
Gülümsedi ve yakında orada olacağını söyledi. Sonra duş almaya gitti.
Kot pantolon, beyaz tişört, okul ceketi ve beyaz ayakkabılarla hazırlandı. Sonra Amelia Parker'ın ona bir şans vereceğini ve sporcu çocuk imajının ötesini göreceğini umarak yurtlardan ayrıldı.
Belki ona acıyıp ders çalışmasına yardım bile ederdi.
O, bu dönemi geçmesinin tek umuduydu; onun uzman ders çalışma becerileri olmadan, duş kabinlerinde az önce seks yaptığı kızdan daha kötü başarısız olacaktı.
