İnce Değişimler
Yazar
M. Wolf
Okur
18,5K
Bölüm
22
Charlotte’nın dünyası bir gecede altüst olur; ilişkisi çöker, eski erkek arkadaşı hayatını kaybeder ve o aniden annelikle tek başına yüzleşmek zorunda kalır. Uykusuz geceler, istenmeyen tavsiyeler ve duygu karmaşaları arasında, her şeyin üstesinden tek başına gelmesi gerektiğine inanmıştır. Ancak hayatın onu şaşırtmak gibi garip bir huyu vardır.
Her şeyin kaybolduğunu hissettiği bir anda, ona aşkın yeniden kapıyı çalabileceğini hatırlatan nazik bir bağ filizlenmeye başlar. Charlotte, karmaşık aile anları, sadık dostluklar ve küçük zaferler aracılığıyla, iyileşmenin unutmak anlamına gelmediğini keşfeder; iyileşmek, her seferinde o küçük ve güzel adımlardan birini atarak kalbini yeniden açmaktır.
Bölüm 1
CHARLOTTE
Kafeteryaya doğru yürürken topuklarım koridorun zemininde tıkırdıyor. Lester'ın öğleden sonra kahvesine ihtiyacı var ve açıkçası kafamı dağıtmak için bu yürüyüş bana da iyi gelir.
Telefonumu cebimden çıkarıp mesajlara bakıyorum. Harrison'dan hâlâ hiçbir şey yok. Midem garip bir şekilde buruluyor ama üzerinde durmamaya çalışıyorum; zaten hızlı cevap vermesiyle tanınan biri değil.
Dört hafta önce, iki yıllık ilişkinin ardından ayrıldık. Karşılıklıydı, en azından kendimize böyle söylüyorduk. Çıkmaya başlamadan önce arkadaştık ve şimdi de öyle kalmaya çalışıyoruz.
Mesele şu ki Harrison orduda. Aylarca gidiyor ve ben bununla başa çıkabileceğimi düşünmüştüm. Başlarda onu öyle çok özlüyordum ki canım acıyordu.
Ama bir süre sonra özlem öylece... bitti. Eve döndüğünde onu görmekten mutlu oluyordum ama aramızdaki o kıvılcım? Sönmüştü.
Bunu ona hiç söylemedim. Belki de söylemeliydim.
Kahve makinesi çalışmaya başlıyor, havayı o yoğun, bildik kokuyla dolduruyor. Ama bugün bir şekilde midemi bulandırıyor. Burnumu kıvırıp bunun yerine Lester'a birkaç kurabiye alıyorum.
“Harikasın Charlotte,” diyor Lester, her şeyi masasına koyduğumda. Gözlerini bilgisayardan ayırmıyor. “Hangi karışımı seçtin?”
Gülüp başımı sallıyorum. “Sen tadına bak. Sattığın tatları ayırt edebilmen lazım.”
Patronumda çok sevdiğim o yaramaz bakışı atıyor bana. Lester, Blackwell Coffee & Tea'yi yönetiyor ve gerçekten de şimdiye kadar çalıştığım en iyi patron. İyi kalpli, eğlenceli ve çalışanlarını gerçekten önemsiyor.
Bir yudum alıp gözlerini kapatıyor, kahveyi dilinde gezdiriyor. Yüzünde yavaşça bir gülümseme beliriyor. “Güney Amerika'dan Robusta çekirdekleri. Koyu kavrulmuş. Güzel ve acı, tam sevdiğim gibi.”
Yavaşça alkışlayıp gülümsüyorum. “İnanılmazsın, Lester.”
“Bu bir yetenek,” diyor göz kırparak.
Masamı toparlayıp işimi bitirdiğimde tükenmiş hissediyorum. Eve kadar olan otuz dakikalık yürüyüş genellikle rahatlamama yardımcı olur ama bugün her adımda kendimi çamurda sürükler gibi hissediyorum.
Vücudum bomboş, sanki biri bütün enerjimi emmiş gibi. Ve her lokantanın önünden geçtiğimde öyle bir mide bulantısı dalgası geliyor ki durup nefes alarak bastırmaya çalışıyorum.
Günlerdir kendimi iyi hissetmiyorum. Her sabah bir mide virüsüyle uyanmayı bekliyorum; ofisin yarısı son zamanlarda böyle bir şey geçirdi. Ama Beşinci Sokak'taki eczanenin önünden geçerken olduğum yere çakılıyorum.
Ya bir virüs değilse?
Aklım çılgınca çalışmaya başlıyor, birleştirmek istemediğim noktaları birleştiriyor. Son adetim ne zamandı? Harrison'la en son ne zaman... Aman Tanrım. Ayrılmadan birkaç hafta önceydi, son görevine gitmeden hemen önce.
Hayır. Hayır, hayır, hayır.
Yürümeye devam ediyorum, kendimi abarttığıma ikna etmeye çalışıyorum. Ama düşündükçe her şey daha çok anlam kazanıyor. Yorgunluk, mide bulantısı, Harrison'dan mesaj var mı diye sürekli telefonumu kontrol etmem.
Geri dönüp eczaneye yöneliyorum.
Otuz dakika sonra kanepeye oturmuş bir hamilelik testine bakıyorum. Beş dakika, beş saat gibi geliyor. Testi bırakıp oturma odamda bir aşağı bir yukarı yürümeye başlıyorum.
Her zaman çok dikkatliydik. Her zaman. Ama kafamın içindeki o küçük ses, haftalardır belirtileri görmezden geldiğimi fısıldayıp duruyor.
Harrison'dan bu kadar umutsuzca haber beklememin sebebi bu muydu? İçimden bir parçam hayatlarımızın yine karışacağını zaten biliyor muydu?
Saate bakıyorum. Bir dakika daha. Ama beklemek konusunda hiç iyi olmamışımdır.
Sehpaya geri dönüp testi titreyen ellerimle alıyorum. Yavaşça çevirip küçük pencereye bakıyorum.
Pozitif.
Testi çöpe atıyorum—kapak arkamdan şak diye kapanıyor—ve yatak odama yürüyorum, yatağıma yığılıyorum. Kollarımı başımın üstüne atıp çığlık atıyorum.
Normalde duygularını kontrol altında tutabilen biriyimdir; kesinlikle çabuk parlayan biri değilim. Ama şu an hayal kırıklığı çığlıklarımı bastıramıyorum, o yüzden hepsini bırakıyorum.
Kahretsin, ne yapmalıyım? Ne yapmalıyım? Bilmiyorum. Bu hamilelik bundan daha kötü bir zamana gelemezdi. Umduğum şey bu değildi.
Her zaman anne olmak istemişimdir. Gelecekte istediğim şeyin bu olduğunu biliyordum. Ama bunu sağlam bir ilişkide, hayatımın aşkıyla istiyordum—neredeyse hiç evde olmayan eski sevgilimle değil.
Neyse ki Harrison'la hâlâ iyi bir iletişimimiz var, bu yüzden birlikte bir yolunu bulacağımızdan eminim. Yanaklarımı silip Harrison'a tekrar e-posta yazmaya karar veriyorum, ama bu sefer muhtemelen hiç beklemediği bir mesajla.
Telefonumu alıp önce onu aramaya karar veriyorum ama telesekreterine düşüyor ve mesaj bırakmamaya karar veriyorum.
Birkaç dakika sonra kısa ama güçlü bir e-posta yazmış oluyorum:
Sevgili Harrison, umarım iyisindir. Önceki e-postama henüz cevap vermediğini biliyorum ve acil olmasaydı seni rahatsız etmeyeceğimi bilmeni isterim. Çünkü az önce hamile olduğumu öğrendim. Düşündüğümde, kesinlikle altıncı haftamda olduğumu tahmin ediyorum. Emin değilim ve henüz jinekolog tarafından doğrulanmadı. Ama test pozitif çıktı... Yani işte buradayım. Hemen bilmeni istedim ve seni bu şekilde bilgilendirmeye devam edeceğim. Umarım yakında bunu konuşabiliriz. Orada birbirinize dikkat edin, güvende olun ve bana bir an önce haber verin. Sevgilerle, Charlotte.
Gönderdikten sonra sıcak bir duşa girip gözyaşlarımın akmasına izin veriyorum. Kafamda o kadar çok düşünce dönüyor ki artık düzgün bir şekilde ayıklayamıyorum. Yatmadan önce bir şeyler yemem gerektiğini biliyorum, bu yüzden buzdolabında kalanlarla bir sandviç yapıp isteksizce yiyorum.
Sonunda saat sekiz buçukta yatağa giriyorum; biraz erken ama bitap düştüm. Ve derin bir uykuya dalmam hiç uzun sürmüyor.
Ertesi sabah çok fazla erteliyorum. Üçüncü kez alarmı kapattıktan sonra saate bakıyorum ve sekiz olduğunu görüyorum.
“Kahretsin,” diye mırıldanıyorum, yataktan kendimi sürükleyip işe hazırlanıyorum. On beş dakika sonra hazırım—kişisel rekor.
Kapımı arkamdan kapatıp arabaya yürüyorum. Yirmi dakika sonra Blackwell Coffee and Tea'nin ofis kapısından içeri giriyorum.
Asansörle dokuzuncu kata çıkıp koridorda ofisime doğru yürüyorum. Yolda birkaç iş arkadaşım beni selamlıyor. Onlara gülümsüyorum ama zoraki hissediyorum; şu an gerçekten gülümseyecek halim yok.
Patronumun ofisine gitmeden önce kendi ofisime uğrayıp günün programını alıyorum ve bilgisayarımı açıyorum. Elime tableti alıp patronum Lester'ın ofisine yürüyorum. Programa göz gezdiriyorum ve rahatlamayla bugünün nispeten sakin geçeceğini görüyorum.
İçten içe buna çok şükrediyorum çünkü bugün ne kadar odaklanabileceğimi bilmiyorum.
“Günaydın Bay Blackwell,” diye patronumu selamlıyorum içeri girerken; o da dizüstü bilgisayarının arkasından başını kaldırıyor.
“Günaydın Charlotte. Söyle bakalım, bugünün zararı ne?” diyor hafif bir gülümsemeyle ve ben de masasının karşısına oturup onu bilgilendirmeye başlıyorum.
“Bugün nispeten sakin bir gün,” diyorum göz kırparak ve o da rahatlamış bir nefes veriyor. Gülüyoruz ve bana tüm dikkatini veriyor.
“Saat onda Henry Lockett ile toplantınız var; şirkete yatırım yapmak ve İngiltere'ye genişletmek isteyen İngiliz milyoner,” diye başlıyorum ve Lester inleyerek gözlerini abartılı bir şekilde deviriyor.
“Berbat adam, her şeyi satın alabileceğini sanıyor... Neyse, devam et,” diyor ve ben de onun bu dramatik tepkisine kıkırdıyorum.
“Saat on ikide Joshua'yla öğle yemeğiniz var. Burada öğle yemeğini onun getireceği yazıyor. Sonra saat ikide kahve çekirdeklerinin yeni ambalajıyla ilgili bir toplantınız var ve saat dörtte yönetim kurulu toplantısı var.”
Bir şey atladım mı diye programı tekrar tarıyorum ama hepsi bu; çok fazla toplantı olmadan nispeten sakin bir gün. Bu da gecikmiş işleri halledebileceğimiz anlamına geliyor.
Lester ellerini yüzüne sürüyor ve bitkin göründüğünü fark ediyorum. Son zamanlarda bunu çok yapıyor.
“İyi misiniz?” diye dikkatli bir şekilde soruyorum ve o da süzülmüş gözlerle bana bakıyor.
“Aa, evet! Evet, biraz uyanmam lazım galiba,” diyor ve ben gülüyorum.
“İkimiz de öyleyiz. Bir gün programınızı boş bırakmamı isterseniz söyleyin. Belki bir gün izin fena olmaz,” diyorum göz kırparak ve o da hafif bir gülümsemeyle başını sallıyor.
“Olur Charlotte. Belki önce güzel, sert bir kahve işe yarar?” diye soruyor ve ben ayağa kalkıp ona parmağımı doğrultuyorum.
“Tam olarak hangisini kastettiğinizi biliyorum,” diyorum ve ofisinden çıkıp kahve köşesine gidip koyu bir kahve hazırlıyorum.
Tam saat onda Henry Lockwood'un asansörle yukarı çıktığını bildiren bir telefon alıyorum. Kıyafetlerimi düzeltip onu karşılamak için asansöre yürüyorum.
“Günaydın Bay Lockwood, ben Charlotte, Bay Blackwell'in asistanı,” diyorum nazikçe, asansörden çıkarken ve el sıkışıyoruz.
“Henry Lockwood, tanıştığımıza memnun oldum,” diyor kalın bir İngiliz aksanıyla ve birlikte Lester'ın ofisine doğru yürüyoruz.
“Bay Blackwell, Henry Lockwood saat ondaki toplantı için geldi,” diyorum profesyonel bir şekilde ve Lester onu içeri buyur ediyor.
Erkekleri baş başa bırakıp kendi işime devam ediyorum.
Bir saat sonra Henry, Lester'ın ofisinden çıkıyor, el sallayıp vedalaşıyor ve lezzetli kahve ile kurabiyeler için teşekkür ediyor. Dünkü toplantı notlarını işlemeye devam ediyorum, ta ki Joshua ofisimin önünden geçip selam verene kadar.
Joshua'nın yürüyüşünde her zaman kendine özgü bir rahatlık ve yüzünde her zamanki rahat gülümsemesi vardır. Bana hep genç bir Labrador'u hatırlatır; enerji ve heyecan dolu.
“Merhaba Joshua, ne iş buraları?” diye gülümseyerek soruyorum ve o gözlerini devirerek masamın üstüne oturuyor. Ona sert bir bakış atıyorum ve gözleri üstüne oturduğu kâğıtlara kayıyor.
“Özür dilerim hanımefendi. Babam içeride mi?” diye babasının ofisine doğru bakarak soruyor ve ben gülümseyerek başımı sallıyorum.
“Ah, sen de öğle yemeği ister misin?” Yemekle dolu kocaman bir poşeti kaldırıyor ve koku anında burnuma çarpıyor.
Yüzüm bembeyaz oluyor ve kusmamak için birkaç kez yutkunmam gerekiyor.
“Hayır, teşekkürler,” diyorum zoraki bir gülümsemeyle ve o omuz silkip babasının ofisine doğru yürüyor.
“Fikrini değiştirirsen nerede olduğumuzu biliyorsun. Ha bir de! James de geliyor ama babama söyleme,” diyor ve o berbat kokan yemek poşetini yanında götürüyor.
Kendimi toparlayıp kahve köşesine bir bardak su almaya gidiyorum, umarım midemi yatıştırır. Boşluğa bakarak pozitif testi ve önümüzdeki günlerde atmam gereken adımları düşünüyorum.
Birisi boğazını temizliyor ve irkilerek düşüncelerimden sıyrılıyorum.
“Pardon, korkutmak istememiştim,” diyor derin bir ses ve gözlerim kapıdaki adama takıldığında kalp atışlarım birden hızlanıyor.
