Galatea Logo
ListelerDestek
Kurt Adamlar ve Şekil Değiştiriciler
Mafya
Milyarder Romantik
Zorba romantizmi
Yavaş gelişen romantizm
Düşmandan Sevgiliye
Paranormal Romantik
Yetişkin Eşler
Spor hikayeleri
Üniversitede Geçen Kitaplar
İkinci Sans Hikâyeleri
Tüm Kategorileri Gör
App Store'da 4,6 puanlı
Kullanım KoşullarıGizlilikCayma hakkıYasal Bilgiler
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for Broken Halos MK

Broken Halos MK

Yazar
Bee Ashcroft
Okur
18.7K
Bölüm
38
Yazar
Bee Ashcroft
Okur
18.7K
Bölüm
38
😱Gerilim👩🏽‍🎓Öğrenci💪🏻Muhafız🏙️Çağdaş💪🏻Alfa Erkekler🥵Erotika⚔️Aksiyon & Macera🏍️Motorcular🔒Zorla yakınlık🖤Karanlık

Geçmişimden kaçarken doğruca onun dünyasına düştüm. Ve o, gitmeme izin vermeyi reddetti.

Lex, ABD’ye yeni bir başlangıç yapmak için gelmişti; bir kanunsuz motosiklet kulübünün çekim alanına girmek, hele ki başkanına aşık olmak için değil.

Stone tehlikeli. Kontrollü. Dokunulmaz. Broken Halos’u demir disiplini ve sarsılmaz kurallarıyla yönetiyor; ta ki Lex hayatına dalıp o kuralların her birini yıkana dek.

Kadın, adamın silemeyeceği travmalar taşıyor.

Adam ise sadakat, şiddet ve asla peşini bırakmayan bir dünyanın içinde boğuluyor.

Ancak birisi kendisine ait olana göz diktiğinde, Stone arkasını dönüp gitmez.

O korur. O sahiplenir. Ve saplantı sınırında bir bağlılıkla sever.

Bölüm 1: Şehrin Yanlış Tarafı

ALEXANDRA

Kaç.
Bu kelime kafamın içinde mekanik bir ritim, ciğerlerim acıyla yanarken bacaklarımı hareket ettiren tek şey.
Kaç. Kaç. Kaç.
Daha hızlı, kahretsin, Lex, daha hızlı.
Elbette böyle olacaktı. Hayatım boyunca hep kötü kararlar verdim. Ama bu karar, gerçek göbek adımı bile bilmeyen bir ülkede sığ bir mezara gömülmeme neden olacak.
“Alexandra, dur! Hemen buraya gel!”
Arkamdaki ses sadece öfkeli değil, aynı zamanda küstah. Hayatı boyunca hiç “hayır” cevabı almamış bir adamın sesi bu. Panik boğazımı sıkıyor ve ağzımda metalik bir tat bırakıyor. Kampüse geri dönemem. Eğer yurtlara gidersem, beni bir koridorda köşeye sıkıştırır. Orada yurt görevlisi kulaklık takıyor olur ve güvenlik kameraları hep “bakımda” olur.
Tanrım, ne kadar aptalım. Bunun olacağını nasıl göremedim?
Hayatım buna bağlıymış gibi hızla koşuyorum, çünkü gerçekten de öyle. Eğer beni yakalarsa öldürecek. Ama önce bana ölmek için yalvartacak.
Sanki bir saattir bu dar ve yıkık dökük sokaklarda zikzaklar çiziyorum. Zaman algımı tamamen yitirdim. Yirmi dakika mı oldu? Yoksa otuz mu?
Onu atlatmak için döndüğüm her köşe beni şehrin bilinmeyen bir bölgesine çekiyor. Burası üniversitenin o parlak karşılama haritasında bile yok. Bu lanet olası yerde sadece üç haftadır yaşıyorum. Danimarka'da kalmam gerektiğini anlamam için yeterli bir süre. Bir kafesi çok daha tehlikeli başka bir kafesle değiştirdiğimi fark etmem için yeterli.
Arkamdaki asfaltta ayak sesleri yankılanıyor. Ağır. Tempolu. Yaklaşıyor.
Buna daha fazla dayanamayacağım. Ben bir sporcu değilim. Hayatını parlak bir ekranın başında iki büklüm geçiren bir kullanıcı deneyimi tasarımcısıyım. Bacaklarım titriyor, göğsüm acıyla yanıyor ve saklanacak bir delik bulmam lazım. Hem de hemen.
Etrafımdaki manzara paslanmış saclardan ve tel örgülerden ibaret. Can çekişen sinekler gibi ses çıkaran sarı sokak lambaları yanıp sönüyor. Sanayi bölgesi. Issız. Burada hiç ev yok. Sallanan sandalyeleri olan verandalar yok. Uyandırılabilecek komşular yok.
Harika iş çıkardın, Lex. Çığlıkların duyulmayacağı tek mahalleyi seçtin.
Omuzumun üstünden arkama bakmayı göze alıyorum.
Aramızdaki mesafe iyice azaldı. Alnındaki teri, gözlerindeki o avcı bakışını görebiliyorum. Bana bakıyor ve gülümsüyor. Bu bilmiş ve iğrenç ifade midemi bulandırıyor.
“Siktir,” diye nefes nefese kalıyorum. Görüşümün kenarları kararmaya başlıyor.
“Eğer hemen şimdi durmazsan,” diye sesleniyor korkutucu derecede sakin bir sesle, “bu iş senin için çok kötü bitecek, Alexandra.”
Sağa sapıyorum. Sonra sola. Artık bir sokak falan aramıyorum. Sadece bir son arıyorum. Ciğerlerim göğsümde sıkışırken son bir köşeyi dönüyorum ve o an onu görüyorum.
Bir bar.
Öyle büyük bir rahatlama hissediyorum ki, neredeyse ayaklarım yerden kesilecek. Lekeli betondan yapılmış, alçak ve geniş bir bina bu. Ön tarafta sıra sıra park edilmiş motosikletler var. En az on tane. Krom ve ağır çelik parçaları, neon tabelanın sert ışığı altında parlıyor.
Tabela kırık bir ışık halkası gibi görünüyor.
Girişin yakınında, mavi bir sigara dumanı bulutunun içinde üç iri adam duruyor. Çok güçlü ve sert görünüyorlar. Üzerlerinde eskitilmiş deri kıyafetler var. Gerçekten çok korkutucu duruyorlar.
Yine de onlara doğru koşuyorum. Kim olurlarsa olsunlar, ondan daha kötü olamazlar.
Kapıya bir metre kala dizlerim asfaltın üzerine düşüyor. Çarpmanın etkisiyle omurgamda yakıcı bir acı hissediyorum ama durmuyorum. Ellerim ve dizlerim üzerinde ileriye doğru sürünmeye devam ediyorum.
“Lütfen, yardım edin.”
Kelimeler ağzımdan kesik kesik, zorla dökülüyor. Onların yüzüne bile bakamıyorum. Sadece ortadan kaybolmaya çalışıyorum. Motosikletlerin arasına sürünüp yağ lekeli gölgelerde kıvrılarak saklanmak için son gücümü kullanıyorum. Çelik gövdelerin beni saklaması için dua ediyorum.
Kalbim o kadar yüksek sesle atıyor ki, bütün mahallenin bunu duyduğuna eminim.
Ağlama. Hiç ses çıkarma.
Biri omzuma dokunuyor.
Boğuk bir çığlık atarak öyle bir irkiliyorum ki, kafamı direksiyona çarpıyorum. Gözlerimin önü kararıyor.
“Hey, hey. Güvendesin.”
Acı içinde gözlerimi kısarak yukarı bakıyorum. O dev adamlardan biri değil. Karşımda, toprağın üzerinde diz çökmüş bir kadın duruyor. Ufak tefek biri. Dağınık topuzundan taşan koyu renk saçları var. Gözleri endişeli mi bakıyor? Hayır, sadece endişeli değil. Kararlı bakıyor.
Yüz hatları yumuşak ama narin değil. Pahalı cilt bakımlarından ziyade, uzun mesailer ve hayatın zorluklarıyla şekillenmiş bir yüz. Tehlikeli birine benzemiyor.
İşte o an çöküyorum. İlk hıçkırık göğsümde düğümleniyor. Şiddetli ve sarsıcı bir hıçkırık bu.
“O... O hemen şuradaydı,” diye fısıldıyorum, titreyen elimle sokağı işaret ederek.
Kadının yüzündeki yumuşak ifade bir anda sertleşiyor. Yola doğru bakıyor ve az önce bulunduğum gölgeleri tararken gözlerini kısıyor. Sonra tekrar bana bakıp kolumu daha sıkı tutuyor.
“Benimle gel. Hemen.”
Beni ayağa kaldırıyor. Ellerinde hiçbir gücüm yok. Ağır ahşap kapılardan beni sürüklerken bacaklarım zar zor hareket ediyor. İçeride boğucu ve karanlık bir sıcaklık var. Şerbetçiotu, deri ve yüksek, baslı bir müzik birbirine karışmış. Kapı kapanmadan hemen önce dışarıdaki köşeyi dönen bir gölge görüyorum. Tanıdık, çıldırmış bir siluet bu.
Sürgünün kapanma sesi, hayatımda duyduğum en güzel şey.
Kadın hiç yavaşlamıyor. Kot ve deri giymiş adamların meraklı bakışlarını umursamadan beni kalabalık ve loş barda yönlendiriyor. Dar bir koridorda ilerliyoruz. Sonunda küçük, şaşırtıcı derecede temiz bir revir odasının kapısını tekmeyle açıyor. Burası bir garajda yaşayan bir doktorun muayenehanesine benziyor.
Beni muayene masasına çıkarıyor. Masadaki kağıt altımda hışırdıyor. Bu keskin ve sıradan ses, buraya hiç uymuyor.
Sonra adrenalinin etkisi aniden geçiyor.
Sadece geçmekle kalmıyor, oksijenimi de alıp götürüyor. Oda sadece küçük bir ışık noktasına dönüşene kadar görüşüm daralıyor. Göğsüm sıkışıyor, kaslarım kilitleniyor. Ciğerlerime hava girmesini engelliyor. Zaman kavramını yitiriyorum.
“Nefes al,” diyor kadın. Sesi çok uzaklardan geliyor. “Güvendesin, tatlım. Bana bak. İyisin.”
Masanın kenarlarını sıkıca tutarken başımı sallıyorum. İyi değilim. Bir daha asla iyi olamayacağım.
“Ben Ella,” diyor daha sakin bir sesle. “Senin adın ne?”
Daha ben cevap veremeden, hatta kim olduğumu bile hatırlayamadan kapı çalınıyor.
“Şimdi değil!” diye bağırıyor Ella kapıya doğru.
Oda bulanıklaşıyor. İçeri başka birinin girdiğini hayal meyal fark ediyorum. Ağır bir varlık bu. Odanın havası sanki değişiyor. Bulunduğu yeri fazlasıyla dolduran biri bu. Başımı kaldıramıyorum. Ciğerlerimin çökmesini engellemekle çok meşgulüm.
İşte buraya kadarmış. Burada öleceğim.
Sonra ellerimi başka eller tutuyor.
Kocamanlar. Nasırlı ve sıcak. Zorla kavramıyorlar; titreyen parmaklarımı sadece sarıp masaya sabitliyorlar. İçimdeki korku yok olmuyor ama zihnimdeki o karmaşa duruyor.
Kendimi zorlayarak başımı kaldırıyorum.
Hayatımda gördüğüm en mavi gözler bana bakıyor. Bunlar sadece “güzel” bir mavi değil. Kış ortasındaki gökyüzünün rengindeler. Soğuk, uçsuz bucaksız ve ürkütücü derecede sakin.
“Nefes al,” diyor adam.
Bu bir öneri değil. Bu bir emir. Göğsümün ortasında titreşen kalın ve boğuk bir sesle söylenmiş bir emir. İçgüdüsel olarak itaat etmek isteyeceğiniz türden bir ses.
Burundan al.
Ağızdan ver.
“İşte böyle,” diye mırıldanıyor. Gözlerini gözlerime dikmiş. Gözlerini benden hiç ayırmıyor. Ella'ya veya kapıda nöbet tutan devasa dövmeli adama bakmak için bile dönmüyor. “Aferin. Buna devam et.”
Ciğerlerim nihayet genişliyor. Titrek, kesik bir nefes alıyorum ve bu nefes kaburgalarımın dibine kadar iniyor.
“Panik atak geçiriyorsun,” diye devam ediyor. Sesi dümdüz ve duygusuz ama bir yandan da samimi. “Dünyanın sonu gelmiyor. Beynin sana sadece yalan söylüyor. Etrafına bak ve gördüğün beş şeyi say.”
Yutkunmaya çalışıyorum. Boğazım zımpara kağıdı gibi. Gözlerimi zorla etrafta gezdiriyorum.
“Kapı,” diyorum çatallı bir sesle. “Masa. Bilgisayar.”
“İki tane daha,” diyerek beni teşvik ediyor.
“İnsanlar.” Elimle yavaşça Ella'yı ve kapıdaki adamı işaret ediyorum. İkisi de bana kırık bir porselenmişim gibi, üstüme nefes almaya bile korkarak bakıyorlar.
Benim baktığım yöne bakıyor ve kısa, net bir şekilde başını sallıyor. “Güzel. Benimle kal. Beşincisi ne?”
Tekrar ona bakıyorum. Görüşüm netleşiyor ve yüzünün detayları belirginleşmeye başlıyor. Sert çenesindeki kirli sakalı görebiliyorum. Bir de o gözlerini.
“Mavi gözler,” diye fısıldıyorum.
Yüzüne yavaş ve etkileyici bir gülümseme yayılıyor. Gamzeleri ortaya çıkıyor. Yanaklarındaki bu derin, beklenmedik çukurlar, bu kadar tehlikeli görünen bir adamda yasadışı olmalı diye düşünüyorum.
“Şimdi dokunabildiğin dört şey.”
“Ellerim senin ellerinde,” diyorum titreyen bir sesle. “Sen.”
Sanki uçup uçmayacağımı test edermiş gibi ellerimi isteksizce bırakıyor. Uzanıyorum, parmaklarımı yüzeylerde gezdiriyorum. “Masa. Yastık. Benim... benim kot pantolonum.”
“Harika gidiyorsun,” diyor ve sesinde gerçek bir gurur hissedebiliyorum. Ellerimi tekrar tutuyor, sıkıca kavrıyor. “Duyabildiğin üç şey.”
“Senin sesin.” Boynumdan yukarı sıcak bir hissin yayıldığını hissediyorum. Yabancı birine bu kadar sığındığım için utanarak gözlerimi kaçırıyorum. “Bardan gelen müzik sesi. Bilgisayarın çalışma sesi.”
“Koklayabildiğin iki şey.”
Havayı koklayarak içime çekiyorum. “Alkol.” Daha derin bir nefes alıyorum, onun üzerinde başka bir koku yakalıyorum. Ozon ve güneşin ısıttığı asfalt gibi bir koku. “Yaz.”
Gözlerini kırpıyor. Yüzündeki o donuk ifade bir anlığına değişiyor. Bunu beklemiyordu.
“Tatabildiğin bir şey.”
“Gözyaşları.”
Ve işte artık dayanacak gücüm kalmıyor.
Gözyaşlarımı artık tutamıyorum. Tek kelime etmeden öne eğiliyor ve beni göğsüne çekiyor. Kollarıyla bana öyle sıkı sarılıyor ki, sanki kendi iradesiyle beni tamamen iyileştirmeye çalışıyor gibi.
Bunun yanlış gelmesi gerekirdi. Az önce bir adamdan kaçtım. Deri kokusundan ve bir erkeğin ağır bedeninden uzaklaşmak için irkilmem, çığlık atmam ve savaşmam gerekirdi.
Ama yapmıyorum.
Bedenim, sanki tam da bu güvenli limanı bekliyormuş gibi ona teslim oluyor. Beni köşeye sıkıştırmıyor; beni koruyor. Benden bir şey almıyor; bana destek oluyor. Son bir saattir kırmızı alarm veren içgüdülerim aniden susuyor.
Yüzümü yeleğinin serin derisine gömerek ona sıkıca tutunuyorum. Kalp atışlarım nihayet onun düzenli ve ağır kalp atışlarıyla uyumlu hale gelene kadar onun kokusunu içime çekiyorum. Hiç kıpırdamıyor. Bacaklarımın beni taşıyamayacağını bildiği için beni ayakta tutuyor.
Nihayet geri çekildiğimde gözlerim yanıyor ama o bulanık görüş kayboldu.
“Teşekkür ederim,” diye fısıldıyorum.
Elleri kollarımda bir anlığına daha uzun kalıyor. Aramızda garip, ağır bir gerilim hissediliyor. Bu daha önce tanımadığım ama her sinir ucumda hissettiğim bir duygu.
O benim adımı bilmiyor. Ben bu binada güvende olup olmadığımı bile bilmiyorum.
Ama şunu biliyorum, hayatım ondan öncesi ve ondan sonrası olarak ikiye ayrıldı.

Galatea’yı Keşfet

Fumbledİyilik Meleği A.Ş.:Canavarın VarisiHokey AteşiDeğişim Kitap 2Bir Dizi Cinayet

En Yeni Yayınlar

Mafya ve Aşk Kitap 3Mafya ve Aşk Kitap 2İkinci Bir ŞansDağyarı Sürüsü Serisi 5. Kitap: KehanetUzun Şut

Okuma listeleri

Hepsini gör

Okuyucu topluluğumuzun derlediğ kitap koleksiyonları ile romantizmin dünyasına dalın.

Star

Yazar: car3melstar

18 kitap

High school / College - Romance

Yazar: Capclemco

14 kitap

New shelf

Yazar: Rebeka555gdfv

5 kitap

My favourites

Yazar: AshleighD

11 kitap

Finished List

Yazar: DuckyNugget

7 kitap

Books I love

Yazar: Pineapple Queen

17 kitap

Semi Smutty but ehhh

Yazar: melinderson

11 kitap

Finished reading 📚

Yazar: Pineapple Queen

18 kitap

Finished books

Yazar: Sarina21

26 kitap

Stories about werewolves

Yazar: L0R3N4

6 kitap

Read it Again!📖

Yazar: Brandysue Morgan

10 kitap

Sexy and awesome to read

Yazar: Izzybe1

128 kitap

Series 🥰

Yazar: Pineapple Queen

11 kitap

High School Heartthrobs

Yazar: Galatea Sophie

5 kitap

Recommend

Yazar: LeighAnneqld

14 kitap