Regventus Öyküleri 3: Raya
Yazar
C A Tarkington
Okur
33.6K
Bölüm
44
Griffa, Dokuzlar Yüzüğü’nün lideri olarak rolünü benimser ve Max’i hak ettiği tahta yönlendirmeye kararlıdır. Savaş kapıdayken her seçim büyük önem taşır; büyü, sadakat ve strateji iplikleri beklenmedik şekillerde birbirine dolanır. Ansel, koruyucusunun büyüsünün gizemli çekimini hissetmekte, bu güç onu tam olarak kontrol edemediği bir şekilde Griffa’ya doğru çekmektedir. Max ise krallığın geleceğini değiştirecek kadar güçlü sırlar barındırabilecek, unutulmuş bir günlük keşfeder. Sarayda ise her iki taraf da yaklaşan çatışmaya hazırlanırken, şüpheler ve değişen ittifaklar koridorlarda dalga dalga yayılır. Zaman daralıp riskler artarken; her bağ, her sır ve her seçim, kurtuluş ile yıkım arasındaki dengeyi altüst edebilir.
Malin Liderlik Edecek
AGATHA
Agatha keyifle oturmuş, kızının uzun bir aynanın önünde kendi etrafında dönüşünü izliyordu. Kırmızı ve dore rengi kumaş, pencereden içeri süzülen güneş ışığında parlıyordu. Aynı anda Malin’in güzel kahkahası odada yankılandı.
“Sence bu elbise doğru bir seçim mi oldu?” diye sordu Malin, arkasına bakmak için dönerek.
“Evet. Çok güzel görünüyorsun, canım kızım,” dedi Agatha ayağa kalkarak.
Malin dönüp annesine sarıldı. “Çok mutluyum.”
“Senin adına gerçekten çok sevindim.”
“Jacob’ı gerçekten seviyorsun, değil mi Anne?”
“Elbette Jacob’ı seviyorum. Onu kim sevmez ki? O nazik, düşünceli ve oldukça komik biri. Ayrıca çok da yakışıklı. Asıl soru şu, sen onu seviyor musun?” diye sordu Agatha, kızının ellerini tutarak.
“Onu seviyorum. Onu, olabileceğini düşündüğümden bile fazla seviyorum. O da beni seviyor. Sevdiğini biliyorum. Hatta benim soyadımı alıp burada benimle yaşamaya bile razı,” dedi Malin.
“Jacob’ın babası onun senin soyadını alması hakkında ne düşünüyor?” diye sordu Agatha.
“Bunu çok anlayışla karşılıyor. Jacob ailenin üçüncü oğlu. Büyük ağabeyleri çoktan evlendi ve çocukları var.”
“Şey, baban bu karar yüzünden havalara uçuyor. Bunun önemli olmadığını söylediğini biliyorum. Ama bence ona kendi soyadını devam ettirecek, kendi kanından bir çocuk veremediğim için biraz üzgündü. Onun mirasını sen yaşatacaksın.”
“Babam sana asla kırılamaz, Anne. O seni çok seviyor,” dedi Malin, annesine endişeyle bakarak.
“Biliyorum. Onun sevgisinden şüphem yok. Ama onun ailesi çok köklü bir aile. Bu ismin sonsuza dek yok olduğunu görmek zor olurdu. Sadece baban için değil. Halkımız için de bir kayıp olurdu. Sen iki önemli soyu devam ettiriyorsun, Malin. Sen Adalwen kanının ve babanın ailesinin geleceğisin.”
Malin başını salladı.
“Aslında düğünden birkaç ay sonra Ring toplantılarında bana eşlik etmeni istiyorum.”
“Neden?” diye sordu Malin, kafası karışmış bir sesle.
“Yakında görevi bırakmayı düşünüyorum. Babanla daha fazla zaman geçirmek istiyorum. O, Valley’de ikinci bir ev yapmaktan bahsediyor. Ben de Von’u daha sık görebilmek istiyorum. Bu yüzden Ring'i nasıl yöneteceğini öğrenmeye başlaman gerekecek.”
“Ben mi? Ring'i benim yönetmemi mi istiyorsun?” diye sordu Malin gözlerini kocaman açarak.
“Evet. Lider olarak benden sonra kimin geleceğini sanıyordun? Sen benim kızımsın.”
“Belki Von, Abscon'a gelip o yönetir diye düşünmüştüm. Taht için senin varisin oydu.”
Agatha hafifçe güldü. “Kardeşin şimdilik Valley’deki hayatına iyice alıştı. Herhangi bir şeyi yönetme ya da liderlik etme isteği yok. Onu çok seviyorum. O iyi bir adam ama biraz kararsız biri. Ring'i yönetmek gibi bir görevden zevk almazdı. Bu kadar büyük bir sorumlulukla iyi başa çıkamazdı.”
“Peki benim yapabileceğimi mi düşünüyorsun? Ben senin gibi değilim. Sen bilge ve otoriter birisin. Bense şapşal ve şımarığım. Ben nasıl liderlik edebilirim?”
Agatha, Malin'i yatağa doğru götürdü ve oturdu. Malin'i de yanına çekip oturttu ve kızına baktı. “Biraz şımarıksın ama kesinlikle şapşal değilsin. Her iki baban gibi sen de neşelisin. Hem Alastair hem de Brien beni güldürebildiği için çok şanslıydım. Buna hep ihtiyacım vardı.
“Ben bazen fazla ciddi olabiliyorum. Sen ise kendine has bir şekilde bilgesin, Malin. Benim gibi liderlik etmeyeceksin. Kendin gibi liderlik edeceksin. Sen başlı başına bir bireysin. Bunu başarabileceğine inanıyorum. Zaten bunu yapmak zorundasın.”
Malin gözlerini kapattı ve başını salladı. “Bana emanet edilen bu sorumluluğun farkındayım. Seni hayal kırıklığına uğratmayacağım.”
Agatha gülümsedi ve Malin’in elini sıktı. “Tamam, şimdilik bu kadar yeter. Bugün senin düğün günün. Böyle ciddi konulardan konuşmamalıyız. Bugün kutlama yapma günü.”
O sırada kapı çalındı.
“Efendim?” diye sordu Malin, kapıya bakarak.
“Zavallı baban sonunda o çok sevdiği kızını görebilir mi?” diye sordu Brien kapının ardından.
“Evet, içeri gel Babacığım,” dedi Malin. Brien odaya girerken annesiyle birlikte ayağa kalktılar.
Brien durdu ve hüzünlü bir şekilde gülümsedi. “Tek kelimeyle harika görünüyorsun, canım kızım. Büyüdüğüne ve artık evlendiğine inanamıyorum.”
Malin onun elini tuttu. “Evet, ama hiçbir yere gitmiyorum. Jacob ve ben burada, malikânede yaşayacağız.”
“Biliyorum ama her şey eskisinden farklı olacak,” dedi Brien, onun elini hafifçe okşayarak. “Duygusal babana aldırma sen. Sana bir hediyem var.”
Brien cebinden bir şey çıkarırken Malin gülümsedi. Bu, ucunda madalyon olan uzun bir zincirdi. “Bunu senin için özel olarak yaptırdım,” dedi Brien, madalyonu onun avucuna bırakarak.
Altından yapılmış, oval bir madalyondu. Bir yüzünde Adalwen soyunun simgesi olan bir güneş vardı. Malin madalyonu ters çevirdi.
Diğer yüzünde ise kanatlarını açmış büyük bir şahin vardı.
Malin madalyonu açtığında, içinde boyanmış iki küçük portre gördü. Bir tarafta annesi ve babası Alastair vardı. İkisi de çok genç görünüyordu.
Malin daha önce babasının birkaç portresini daha görmüştü. Bunlar, ailelerin Aurumist'ten kaçarken yanlarında kurtardıkları resimlerdi.
Diğer tarafta ise Brien’ın bir portresi duruyordu. Brien madalyonu aldı, kapağını kapattı ve zinciri onun boynundan geçirdi. Malin bu sırada gülümseyerek Brien'a bakıyordu.
“Kim olduğunu gösteren bir hatıran olsun istedim. Sen Kraliçe Agatha ve eşi Kral Alastair’in kızısın. Damarlarında Adalwen kanı dolaşıyor. Ama sen aynı zamanda benim de kızımsın. Benim kanımı taşımıyor olabilirsin ama seni ben sevip büyüttüm. Sen kalpten benim kızımsın ve bir Keene'sin. Bu iki harika ailenin mirası da senin içinde yaşıyor, Malin. Seninle çok gurur duyuyorum.”
Malin kollarıyla Brien'a sıkıca sarıldı. “Seni seviyorum, Babacığım. Öz babamı hiç tanıyamadığım için üzgünüm. Ama senin tarafından büyütülmüş olmaktan dolayı hiçbir zaman pişmanlık duymayacağım. Ben senin kızınım ve bir Keene olmaktan her zaman gurur duyacağım.”
Agatha, Malin’in boynundaki madalyonu eline aldı. Kapağını açıp portrelere kısa bir an baktı. Sonra Brien’a döndü, onun ellerini tuttu ve yanağından öptü. “Sen kesinlikle hayatımda tanıdığım en iyi adamlardan birisin. Bizi hep korudun ve çok sevdin. Alastair'i özlüyorum ama seni çok seviyorum, Brien. Senin eşin olmaktan ve bir Keene olmaktan dolayı çok mutluyum.”
“Biliyorum, sevgilim,” dedi Brien. Agatha'yı nazikçe dudaklarından öptü. “Artık gitmemiz gerekiyor, Malin, canım. Kendi düğününe geç kalamazsın.”
“Nedenmiş?” diye sordu Malin gülümseyerek. “Sonuçta bensiz başlayamazlar.”
