Ten
Yazar
Daisy Danielle
Okur
15.1K
Bölüm
42
Kady Callum’u seviyor. Callum Kady’yi seviyor. Ancak ortada büyük bir acı ve onları ayrı tutmaya kararlı görünen koca bir geçmiş var. Her şeyi yoluna koyabilecekler mi, yoksa "belki de olabilirdi" dedikleri her şey hiç gerçekleşmeyecek mi?
Bölüm 1: Giriş
KADY
ON SEKİZ AY ÖNCE
Kıyafetlerimi ararken telefonumun bildirim sesini duyunca gözlerimi devirdim. “Kahretsin,” diye dişlerimin arasından mırıldandım. “Cal! Sütyenimi gördün mü?”
Cal banyodan çıktı; dövmeli, çıplak üst bedeniyle bütün ihtişamıyla karşımdaydı. Ağzında diş fırçası, işaret parmağında sallandırdığı sütyenim ve o güzel yüzünde arsızca bir sırıtış vardı. “Bu sütyeni mi?”
İnce yeşil danteli kapıverirken yüzümü buruşturdum. “Bu sütyeni mi? Etrafta daha kaç tane var, seni salak?”
Cal boğuk bir kıkırdama kopardı. “Bilmek istemez misin?”
“Oraya nasıl girdi ki?”
Callum omuz silkti ve diş fırçasını bırakmak için banyoya geri döndü. “Dün gece her şeyi etrafa fırlatıyordun,” dedi yatak odasına dönerken.
“Boşalmak istiyordum. Burnun büyümesin.”
Birden öne doğru savruldum; Cal beni duştan yeni çıkmış göğsüne çekti. “Bence ne kadar büyük olduğumu zaten biliyorsun.”
Bu adamın beni ne kadar erittiğini gizlemek için gözlerimi tekrar devirdim. Her zaman böyleydi. Onun lanet olası ellerinde eriyip gidiyordum. “Salağın tekisin.”
“Beni seviyorsun,” diye mırıldandı dudaklarını dudaklarıma bastırmadan önce.
Öpücüğü derinleştikçe beynim bu sözlerin ne kadar doğru olduğunu bilmediğini haykırıyordu. Son on yılı bu adama karşı hissettiklerimi gömmeye, hem kendimi hem onu aramızdaki sevginin sadece arkadaşlık olduğuna ikna etmeye harcamıştım.
Öyle değildi. Hiçbir zaman öyle olmamıştı, en azından benim için. Callum Boyd her zaman kalbimin sahibiydi. Evliyken bile. Boşanmadan sonra kalbi kırık ve kaybolmuşken bile. Ve şimdi bile, bunun sıradan bir yatma işinden ibaret olması gerekirken bile. Onu seviyordum. Her zaman sevmiştim ve her zaman sevecektim.
“Kim sürekli telefonunu patlatıyor?” diye sordu Cal, sonunda öpüşmeyi bıraktığımızda birkaç dağınık saç telimi kulağımın arkasına yerleştirirken. “Dün geceden beri durmadan çalıyor.”
İç çektim ve başımı salladım. “Greg.”
Cal'ın kasıldığını hissettim, umursamıyormuş gibi görünmeye çalışsa da. “Öyle mi? Ne istiyor?”
İnledim; Cal'ın duştan yeni çıkmış bedeninin sıcaklığı bedenimden ayrılınca ani bir soğukluk hissettim. “Her zamanki ne istiyorsa. Görünüşe göre yine sonsuza kadar birlikte olacağımızı düşünüyor. Çünkü beni terk edip üçüncü kez Los Angeles'ın yarısını becermek onu vazgeçirmemiş belli ki.”
Cal şifonyerine doğru yürürken başını salladı. “Peki seni vazgeçirdi mi?”
Sırtına şüpheyle baktım. Olta mı atıyorsun, ha? “Ne diye böyle bir şey soruyorsun?” Ellerimi kalçalarıma koydum, bakışlarımı karşılamasını bekleyerek. İşte tam şimdi. Söyle ona. Hemen söyle.
Cal bana bakmayı reddetti, çekmecesindeki siyah tişörtler arasında fark varmış gibi karıştırmaya devam etti. “Hadi ama, Kady. Sen ilişki kızısın. Seni bunu bilecek kadar uzun süredir tanıyorum.”
Küçümseyerek güldüm ve başımı salladım. “Yani 'ilişki kızı' olduğum için o ilişki kesinlikle Greg'le olacak, öyle mi? Çünkü başka hiç seçeneğim yok?”
Callum kıkırdadı ve içimde anında öfke kabardı. “Yani benimle olmayacağı kesin, değil mi?”
Neredeyse yüksek sesle nefesim kesilecekti. Sözleri yüzüme yediğim bir tokat gibi geldi. “Bu da ne demek oluyor?”
Cal'ın sırtının bir iç çekişle gerildiğini izledim, sonunda bana döndü. “Kady, hadi ama. Buna hazır olmadığımı biliyorsun. O noktada olmadığımı biliyorsun. Hatta o noktaya hiç gelip gelmeyeceğimi bile bilmiyorum.”
“Altı ay önce bunlar başladığında o noktada olmadığını biliyordum ama hep öyle kalacağını düşünmemiştim.”
“Yani hep böyle kalacak demiyorum,” diye karşılık verdi Cal, toplanmamış yatağına çökerken. “Ama yakın zamanda da olmayacak, bunu söyleyebilirim. Bu konuda gayet net olduğumuzu sanıyordum.”
Gözlerimde yaşların birikmeye başladığını hissettim. “Yani bu mu?” İkimizin arasını işaret ettim. “Bu senin için hâlâ sadece 'eğlence' mi? İhtiyaç duyunca birbirini tatmin eden iki arkadaş?”
İfadesiz gözlerle baktı. “İkimiz için de eğlenceli olduğunu sanıyordum.”
“Ne demek istediğimi çok iyi biliyorsun, Cal. Aptal numarası yapmayı bırak.”
“Kady,” diye iç çekti Callum, ayağa kalkıp bana doğru yürürken. Avuçlarını omuzlarıma koydu. Soğuk, mesafeli hissettiriyordu; birkaç dakika önceki dokunuşundan bambaşkaydı. “Seni sevdiğimi biliyorsun. Sen benim en yakın arkadaşımsın—"
“Ama?”
“Ama...” Cal duraksadı, darbeyi yumuşatacak kelimeleri ararken kafasındaki çarklar dönüyordu.
Bunun için çoktan geç kaldığını bilmiyordu.
“Ama gerçek bir ilişki istiyorsan, gizli buluşmalardan ve sarhoş olup birlikte eve gitmekten daha fazlası olan bir ilişki,” dedi, “belki başka biriyle konuşmalısın, ne bileyim? Belki Greg'le. Belki bu sefer aranızda işler farklı olur. Biraz salağın teki ama tamamen kötü biri değil, değil mi? Aranızda bir şeyler yürüyor olmalı ki sürekli geri dönüyorsun.”
“Vay be...,” dedim acı bir kahkahayla. “Vay anasını be.”
Artık burada olamazdım. Bedenim kendi iradesiyle hareket etti; bir an önce kalan kıyafetlerimi bulup bu adamdan olabildiğince uzaklaşmak için can atıyordum.
Bilmeliydim. Kahretsin, bilmeliydim.
“Kady—”
“Hayır, Cal. Her şey yolunda,” diye alaycı bir şekilde sözünü kestim. Elbise, tamam. Sütyen, tamam. İç çamaşırı? Boş ver. Kalsın onda.
Pırıltılı mini parti elbisemi başımdan geçirdim ve sütyenimi kapı kolundaki çantama tıktım. “Her şey harika.”
“Kady, bekle.”
“Dert etme, Callum,” dedim çantamı kapı kolundan alırken. “Görüşürüz.”
“Bebeğim—”
“Yapma. Sakın yapma. İyi günler, arkadaşım.”
Tek bir kelime daha etmeden yatak odasından çıktım ve ayakkabılarımın beklediği ön kapıya yürüdüm. Giymekle bile uğraşmadım; yerden kaptığım gibi o peşimden gelmeden dışarı çıktım.
Kamyonetimin motorunu çalıştırırken kesin olarak bildiğim bir şey vardı: Callum Boyd beni asla benim onu sevdiğim gibi sevmeyecekti ve böyle devam etmek sadece kalbimi kıracaktı. Bunun olduğundan daha fazla olmasına izin vermeyecektim.
Ama içimdeki mazoşist taraf bekledi. Umursadığına dair bir işaret bekledi. Ön kapının açılmasını, durdurmak için bir bağırış, herhangi bir şey. İçinde ne kadar küçük olursa olsun bir parçanın aramızın böyle bitmesini istemediğine dair bir işaret. Böyle bitmesine izin vermeyeceğine dair.
Ama gelmedi. Ve ona verdiğim ilginin zerresini bile beklemeyi bırakmıştım artık.
Kamyoneti vitese takıp en yakın arkadaşımla paylaştığım daireye doğru gaza bastığım an gözyaşları akmaya başladı. Birkaç dakika sonra gösterge panelindeki ekran bir mesaj bildirimiyle aydınlandı:
Greg
New York'a gel. Konuşalım. Lütfen, Kady.
Ve o an bir karar verdim. Yanlış bir karar. Beni koruyacağını, kalbimi koruyacağını sandığım bir karar. Ne yazık ki ne kadar yanlış olduğunu neredeyse çok geç olana kadar anlamadım.
