Drake İkizleri
Yazar
Rowan Cody
Okur
2,9M
Bölüm
44
Eskiden hayatı ona zindan ederlerdi; her alay, her pis sırıtış, çalınan her an onu yıkmak içindi. Ancak büyümek, Drake ikizlerine karşı her zaman hissettiği o manyetik çekimi silip atamamıştı. Şimdi, yedi yıl sonra, dünyasına geri döndüler; daha olgun, daha karanlık ve iki kat daha cezbedici. Kibirleri hâlâ yerli yerinde duruyor ama o şeytani gözlerin ardında titreşen yeni bir şeyler de var. Arzu. Meydan okuma. Bir daha asla oynamayacağına yemin ettiği tehlikeli bir oyun. Kendine uzak durması gerektiğini söylüyor ama gerçek şu ki, onlara ya da beraberlerinde getirdikleri o tatlı kaosa karşı koymakta hiçbir zaman iyi olmamıştı.
Flashback
REECE
Saat ondaki iş görüşmemi beklerken Drake ofisinin dışında oturuyordum ve bacaklarımın titremesini durduramıyordum. Sekreter bana vaktinde gelmemi söylemişti, hem de tam vaktinde. Drakelerin gecikmeye tahammülü olmadığı konusunda beni uyarmıştı.
Ama işte buradaydım, neredeyse bir saat geçmişti ve hâlâ bekliyordum.
Çekip gitmeli miyim? O iki pislikle çalışmayı denememem gerektiğini muhtemelen daha iyi bilmeliydim.
Drake ikizleri, Theo ve Will, benim en kötü kabusumdu. Hem de çarpı iki. Yedi yıl sonra kendime bunu neden tekrar yaşatıyordum ki?
Ah, doğru. Çünkü bir işe ihtiyacım vardı. Ve şans bu ya, onlarda iyi para ödeyen bir iş vardı.
İnternette iş ilanlarını bulmamın iyi bir şans mı yoksa bir tür lanet mi olduğuna karar veremiyordum. Babaları Drake İnşaat'ı seksenlerde kurmuştu. Her iki ikiz de şirkette önemli bir pozisyonda çalışabilmek için üniversiteye gitmişti.
Gece geç saatlerde internette yaptığım stalklamalardan, Theo'nun mimar ve Will'in mühendis olduğunu biliyordum. Ama dürüst olmak gerekirse, gerçekten ne kadar iş yaptıklarını merak ediyordum.
Lisedeyken babalarının ofisinde çalışmışlardı ama çoğunlukla boş yapıp taşak geçmişlerdi. Geçen hafta Drake İnşaat bir hesap uzmanı için iş ilanı vermişti. Bu kişi alacak ve verecek hesaplarına yardım edecekti.
İkizlerin hâlâ orada çalıştığını doğruladıktan sonra, başvurmadan önce tereddüt etmiştim. Yedi yıl önce, mezuniyetten sonraki ilk otobüsle kasabadan ayrılmıştım.
Bütün hayatımı Cass'ten kurtulma şansı elde etmek için para biriktirerek geçirmiştim. Alkolik bir baba ile psikolojik şiddet dalında altın madalya alabilecek bir annenin tek çocuğu olarak büyümek pek de hayal gibi değildi.
Okulun benim güvenli yerim olması gerekiyordu. Ama Theo ve Will oranın cehennemden farksız olmasını sağlamışlardı.
Belki de berbat ev hayatım yüzündendi. Ya da belki sadece onların işkence tarzını ailemin tarzına tercih etmiştim. Ama işin gerçeği, lise boyunca onlardan gizlice hoşlanmıştım.
Onlardan nefret ediyordum ama bir yandan da onları hayal ediyordum. Evet. Kafam cidden boka sarmıştı.
Hatırlayabildiğim kadarıyla bana eziyet etmeye çok eskiden başlamışlardı ama lise dönemi en kötüsüydü. Theo ve Will futbol takımının eş kaptanlarıydı ve her kızın rüyasıydılar.
Onlar diğer tüm erkeklerin olmak istediği her şeydiler. Bense sadece kolay bir hedef olan tombul kızıl saçlı kızdım.
Derin bir nefes aldım ve yere bakarak lisedeyken onlarla hayatın nasıl olduğunu düşündüm.
YEDİ YIL ÖNCE
Dolabımı açtım ve kitaplarımı almaya başlamadan önce etrafta kimse olmadığından emin olmak için koridora göz attım. Acele etmezsem dördüncü derse geç kalacaktım.
İngilizce öğretmenim Bayan Kirkland, birisi ona saygısızlık yaptığı için bizi dersten sonra alıkoymuştu. İngilizce kitabımı içeri tıkıştırdım ve AP Ekonomi eşyalarıma uzandım.
Üzerime bir gölgenin düştüğünü görmekten ziyade hissettim. Arkamı dönüp Theo Drake'in tam yanımda durduğunu görünce kalbim yerinden fırlayacak gibi oldu.
Dolabı benimkinin yanındaydı ama herkes onun oraya kitapları için geldiğini sanıyordu. Dolabını neredeyse hiç kullanmadığını bilmiyorlardı.
Oraya sadece benimle uğraşmak için gelirdi. Nefesimi düzene sokmaya çalışarak ona baktım.
Theo Drake kelimenin tam anlamıyla bir tanrıydı ve bunun farkındaydı. Kolları kavuşturulmuş bir şekilde orada duruyor ve sanki onun alanını işgal eden benmişim gibi bana yukarıdan bakıyordu.
Dolabımı kapattım ve yürüyüp gitmeye çalıştım ama donakaldım. Theo'nun ikizi ve diğer tanrı olan Will, dolabımın diğer tarafında durmuş, kollarını kavuşturarak yolumu kapatıyordu.
Bunu hak edecek bir şey yaptığımı sanırdınız. Sanki onlar hakkında dedikodu yaymışım falan gibi.
Ama yapmamıştım. Sadece var oluyordum ve görünüşe göre bu onları sinirlendirmek için yeterliydi.
Belki de anaokulunda onlara bir şey yapmıştım ve sadece hatırlamıyordum. Hayatımı zindan etmeyi kendilerine görev edinmişler gibi hissettiriyordu.
Sanki bu konuda yardıma ihtiyacım varmış gibi. Hayatım zaten yeterince kötüydü.
“İzninle,” dedim Will'e, yanından sıyrılıp geçmeye çalışarak.
Hareket edip beni engelledi. “O kadar hızlı değil, Red.”
“Will, lütfen. Bir kez daha geç kalırsam okul sonrası cezası alacağım.”
“Çok yazık,” dedi Theo arkamdan.
Koridor neredeyse boştu. Herhangi birinin, bir öğretmenin, öğrencinin, hademenin, kelimenin tam anlamıyla herhangi birinin ortaya çıkmasını umarak etrafıma bakındım.
Theo'ya dönüp baktım ve anında pişman oldum. İkizlerin ikisi de o esmer tene ve koyu renk saçlara sahipti ama Theo'nun gözleri daha koyu bir kahverengiydi, bakışları neredeyse tehlikeliydi.
“Theo, lütfen.”
Bazen yalvarmak onlarda işe yarardı. Kontrolün onlarda olmasını severlerdi, hatta buna bayılırlardı.
Ama Theo'nun şu an bana bakışından, bugünün o günlerden biri olmayacağını anlayabiliyordum. “Okul cezası yüzünden marketteki vardiyana geç kalacağın için mi endişeleniyorsun?” Theo'nun sesi keskindi, gözleri parlıyordu. “Eminim Bay Cooper onu arka tarafa götürüp ona sakso çekersen bunu görmezden gelirdi.”
Theo yaklaşırken sertçe yutkundum. Beynim olanları kavramadan önce bedenim tepki verdi. Bir adım geri çekildim ve tam da Will'e çarptım.
Theo omzumun üzerinden kardeşine baktı ve ben onların aklından geçenleri okuyabilmeyi diledim. Ne planlıyorlar?
Daha önce onlara bu kadar yakın olmayı hayal etmiştim ama asla böyle hissettirmemişti. Özellikle de aralarında sıkışıp kaldığımda böyle değildi.
“Belki de öğle yemeği cezasına kalmayı denemelisin,” dedi Will, tonu neredeyse şakacıydı. “Bir öğün atlamak seni öldürmez.”
Will kitabımı ve klasörümü ellerimden çekip aldı ve sanki hiçbir şeymiş gibi arkasına fırlattı. Zil koridorda yankılanıp irkilmeme neden oldu ama onlar gözlerini bile kırpmadılar.
Kimse onları yoklamaya geç yazmaya cesaret edemezdi. “Lütfen, sadece gitmeme izin verin,” diye fısıldadım, yere bakarak.
Theo öne eğildi, sesi alçaktı. “Bana bir daha yalvar, Red.”
Tanrım, neden bu pislikler beni tahrik ediyor? “Lütfen, Theo.”
Dünyanın bütün zamanı ondaymış gibi sırtını dolaba yaslayarak güldü. “Neden okula gelmek için zahmet ediyorsun ki? Hepimiz senin de fahişe annen gibi olacağını biliyoruz. Belki sana birkaç numara öğretir, böylece kıyafetlerini Goodwill kutusundan almak zorunda kalmazsın.”
Sözleri keskin ve tanıdıktı, canımı yakmıştı. Bunların hepsini daha önce duymuştum ama doğrudan yüzüme söylenmesi farklıydı.
Daha çok acıtıyordu. Kıvrımlarım, kızıl saçlarım ve beni göze batan bir hale getiren tüm o şeyler hakkında kendime güvensiz olduğumu biliyorlardı.
“Sadece gitmeme izin verin,” diye yalvardım tekrar.
Will’in telefonu titredi. Telefona cevap verdi ve bir an için göğsümde bir umut belirdi. Belki biri onları derse çağırıyordu. Belki de şans yüzüme gülerdi.
“Gitmem gerek, Red,” dedi Will, koridorda ilerlemeden önce Theo'ya bakarak.
Nihayet.
Gitmek için döndüm ama Theo’nun eli fırladı, belimi yakaladı ve beni sertçe dolaba geri çarptı. Nefesim kesilmişti.
Daha ben tepki veremeden bedenini benimkine bastırıp beni sıkıştırdı.
“Gidebileceğini söyledim mi, varoş pisliği?” Sözleri soğuktu ama bedeni benimkine karşı sıcacıktı.
Nefesimi sertçe içime çektim ve gözyaşlarımın yanaklarımdan süzüldüğünü hissettim. Hangi tepkimin onu güldürdüğünü bilmiyordum, belki de ikisi birden onu eğlendirmişti.
“Hayır,” diye fısıldadım gözlerimi sıkıca kapatarak.
Theo hiç kıpırdamadı. Kolonyasının kokusu beni sarmıştı ve bütün gün onun gibi kokacağımı biliyordum. Bundan şikayetçi falan değildim.
İnanılmaz kokuyordu. Çenemi tuttu ve beni gözlerimi açmaya zorladı. Yüzü o kadar yakındı ki, gözleri benimkileri delip geçiyordu.
“Sana bizden uzak durmanı söylemiştim, Red.”
Benim peşime düşenlerin her zaman onlar olduğunu söyleyip itiraz etme şansım bile olmadı. Dudakları benimkilerin üzerine kapandı; sertçe ve vahşiceydi, içinde tatlı olan hiçbir şey yoktu.
Ne olduğunu idrak edemeden bitmişti.
Theo o kadar hızlı geri çekildi ki onu yaktığımı sanırdınız. Eğildi, kitabımı ve klasörümü aldı ve onları elime tutuşturdu.
“Kıçını topla ve derse git,” diye tükürürcesine konuştu, ardından hiçbir şey olmamış gibi yürüyüp gitti.
Hava o kadar daralmıştı ki sanki nefes alamıyordum. Öpücüğünden dolayı dudaklarım hâlâ karıncalanıyordu.
Theo Drake beni öpmüştü.
Beni.
Bunun bedelini daha sonra ödeyeceğimi biliyordum. İkizler bana karşı asla iyi olmamışlardı. Buna iyi demek bile mümkün müydü ki?
Sadece onların dokunuşunu hissetmeyi hayal etmiştim. Gözlerimi kapattığımda, onların bela olduğunu biliyordum ama Theo'nun dudaklarını tekrar benimkilerde hissetmeyi istemekten kendimi alamıyordum.
GÜNÜMÜZ
“Bayan Frazior?”
Gözlerimi kırparak gerçeğe döndüm. Az önceki yaşlı kadın karşımda duruyordu ve pek de memnun görünmüyordu.
“Evet?”
“Drakeler sizin için hazır.”
Peki ya ben onlar için hazır mıydım?
İyi görünmeyi umarak ayağa kalktım ve gömleğimi düzelttim. Mavi kot pantolon, siyah düğmeli bir gömlek ve siyah babetler seçmiştim.
Telefondaki kadın rahat giyinmemi söylemişti. Bu bir iş görüşmesinden çok bir infaz mangasının karşısına çıkmak gibi hissettiriyordu.
Kadını koridor boyunca takip ettim, kalbim o kadar yüksek sesle atıyordu ki bunu duyabildiğine emindim. Çift kanatlı bir kapının önünde durup kapıları iterek açtı ve sadece üçümüz için fazlasıyla büyük hissettiren bir toplantı odasını gözler önüne serdi.
İkizler çoktan oradaydı, masanın en uzak ucunda oturuyorlardı. Bana sanki çözmek için sabırsızlandıkları zor bir bulmacaymışım gibi bakıyorlardı.
Yedi yıl geçmişti ama neredeyse tamamen aynı görünüyorlardı. Artık onları birbirinden ayıramıyordum; gerçi hiçbir zaman gerçekten ayıramamıştım.
Bunu yapamam. Bu düşünce beni sertçe vurdu ve avuçlarımı terletti.
Kapı arkamdan tık sesiyle kapandığında, sanki liseye geri bırakılmışım gibi hissettim. Tam dolabımın önüne, unutmak için çok çabaladığım anılarla çevrili olduğum o yere geri dönmüştüm.
İçlerinden biri, “Merhaba, Red,” dedi. Sesi karanlık, pürüzsüz ve biraz da tehlikeliydi.
Theo. O ses istesem de istemesem de bazen hâlâ rüyalarıma giriyordu.
Will karşılarındaki sandalyeye doğru başını salladı. “Otur.”
Yol boyunca gözlerini üzerimde hissederek o tarafa yürüdüm. Liseden beri biraz kilo vermiş olsam da hâlâ kıvrımlıydım; iyi bir günümde kırk iki bedendim.
Bakışları altında vücudumun her santimini hissedebiliyordum.
Benimle görüştükleri için onlara teşekkür etmeye hazır bir şekilde oturdum ama kelimeler boğazımda düğümlendi. Gözlerinde kaçıp gitmek istememe neden olan bir şey, karanlık ve vahşi bir şey vardı.
Ama aynı zamanda, yeniden onların ilgi odağı olmaktan gelen o heyecana engel olamıyordum.
Tamamen boku yedim.
