Saygın Serisi 1: Bebeğim Seni Avlayacağım
Yazar
Isabell R
Okur
265K
Bölüm
39
Bella nihayet ebeveynlerinin onun için planladığı kalıplara sığmayan hayattan kaçar ve kendini hiç beklemediği bir dünyanın tam ortasında bulur. Çiçeği burnunda bir iblis avcısı olarak; sırlarla, karanlık büyüyle ve kesinlikle yasak olan o kıvılcımla dolu, kuralları hiçe sayan bir ekibe katılır. Bu heyecan verici olduğu kadar dehşet vericidir ve eğitim el kitaplarında anlatılanlara hiç benzemez. Bu çarpık dünyada attığı her adım, hem kalbini hem de hayatını tehlikeye atmaktadır. Şimdi Bella hızla öğreniyor: Özgürlüğün bir bedeli vardır ve aşk, alınabilecek en tehlikeli risk olabilir.
Bella
Dokunduğumda açan gülü izledim. Güçlü ve sevgi dolu kollar belime sarılmıştı. Bu kolların arasında kıkırdadım ve arkamı döndüm.
Alnım soğuk cama çarpınca irkilerek uyandım. Kısa bir süreliğine uyuyakalmış olmalıyım.
Yağmur arabaya şiddetle çarpıyordu. Islak sokaklara bakıp ürperdim. Bardaktan boşanırcasına yağmaya başlamadan arabaya bindiğimiz iyi olmuştu.
Son zamanlarda çok yakın ve fazlasıyla gerçekçi rüyalar görüyordum. Beni garip hissettiriyorlardı. Birdenbire sarılmak ve sevilmek istiyordum. Fakat bunun aslında ne anlama geldiğinden emin bile değildim.
Kendi kendime sarıldım. Rüyamdaki sıcaklığı kaybettiğim için yalnız hissettim.
Annem siyah cipin arka koltuğunda yanımda oturuyordu. Bir müşterisiyle telefonda konuşuyordu. Avukattı.
Lise mezuniyetimden eve dönüyorduk. Babamın aksine annem gelmek için zaman ayırmıştı.
Büyük bir şirketi yönetiyordu ve şirketini her zaman her şeyden, ailesinden bile üstün tutardı. Dalgınlığımdan sıyrıldığımda rüyamı düşünüyordum.
Annem telefonunu kapattı ve benimle konuşmaya başladı.
“Mezuniyetine gelmediği için pişman olacak, biliyorsun,” dedi şefkatle. Dışarı bakarken kendi kendine, “Bazen tam bir çocuk gibi davranabiliyor,” diye mırıldandı.
“Bu sadece kendim için doğru olanı yaptığım konusunda beni daha da emin kılıyor,” diyerek alaycı bir ses çıkardım.
Babam bana kızgındı. Birkaç gün önce geleceğim hakkında kavga etmiştik.
Onun izinden gitmemi ve hemen işletme okumamı istiyordu. Bense okuldan biraz uzaklaşmak istiyordum.
Şu anki üniversitelerimiz olan o kurumlara tıkılıp kalmak istemiyordum. Soyumuzun izinden gidip iblis avcısı olarak çalışacağımı söylediğimde bana çok öfkelenmişti.
Biz insan değildik. Resmi olarak umbra vernandi olarak adlandırılıyorduk. İnsanlar bize kısaca umbra diyordu.
İblisleri ait oldukları yere geri gönderiyor ve diğer doğaüstü alt türlerin dünyadaki dengeyi bozmasını engelliyorduk, ama annemle babam bunu yapmıyordu. İkisi de doğuştan avcıydı. Ancak annem çok başarılı kariyeri için gruptan ayrılmıştı. Babam ise avcılık yapmak yerine aile işini devralmıştı. Tıpkı ondan önceki babası gibi, türümüzü finansal olarak desteklemek için bunu yapmıştı.
Hükümet umbra merkezine para verse de, bu bizi ayakta tutmaya yetmiyordu. Hayatınızı riske atmak yüksek maaşlar gerektiriyordu.
“Bu senin en doğal hakkın. Biz sadece biraz şaşırdık. Fikrini her zaman değiştirebilirsin. Sanırım babanın tam olarak anlamadığı şey bu,” diyerek iç geçirdi annem.
Ona baktım. Dürüst olmak gerekirse ben de kendimi şaşırtmıştım.
Her zaman babam gibi olmak istemiştim. Benimle gurur duymasını istemiştim. Ama bu tuhaf rüyaları görmeye başladığımdan beri kendimi kaybediyormuşum gibi hissediyordum. Sanki bir şeyler eksikti.
Fakat büyü yapmakla ilgili rüyalar gördüğümü kimseye söylemek çok kötü bir fikir olurdu. Sadece seçilmiş birkaç kişinin büyü öğrenmesine izin veriliyordu. Çünkü büyü ruhumuzu yozlaştırıyordu.
Rüyaların beni etkilemesinin yanında, benim yaşımdaki diğer umbralar gibi olma isteğim de giderek artıyordu. Lise derslerimiz ve merkezdeki derslerimiz arasında pek vaktimiz olmuyordu. Çoğu, bu kısa boş zamanımızda içki içmeye çıkıyordu.
Soyunma odalarında çılgın geceler ve tek gecelik ilişkiler hakkındaki dedikodular, bir şeyleri kaçırıyormuşum gibi hissetmeme neden oluyordu. Henüz bir bara bile gitmemiştim.
Liseden sınıf arkadaşlarım mezuniyetimizi kutlamak için birlikte dışarı çıkıyorlardı. Onlara katılmak istemiştim. Ama babam mezuniyetimi kutlamak için kendi partisini veriyordu. Zaten içki içmeye çıkmak da pek iyi bir fikir değildi.
Maalesef ertesi gün erken kalkmam gerekiyordu. Ayrıca umbra vernandi merkezindeki final sınavlarım için de hazırlanmaya başlamalıydım.
Umarım bir ekibe katılmaya hazırdım. Bu, babamın yapmamı hiç istemediği bir şeydi.
Araba evimizin girişinde durduğunda annem, “Babana kızgın olduğunu biliyorum. Muhtemelen bunu yapmak istemiyorsun. Ama ona ayak uydurur ve her zamanki gibi davranırsan bunu çok daha çabuk atlatacaktır,” dedi.
“Normal bir ergen gibi aniden sinir krizi geçireceğimden mi endişeleniyorsun?” diyerek ona sırıttım.
Bu onu rahatlattı. Şoför kapıyı açıp arabadan inerken kıkırdayarak, “Hayır, sen bu işi halledersin,” dedi.
Büyük ve modern evimizin üzerinde bizi yağmurdan koruyan camdan bir çatı vardı.
“Gerçekten çok güzel görünüyorsun tatlım,” dedi. Sarı saçlarımı düzeltti. Kaptan şapkası tarzındaki beyaz mezuniyet şapkamı da ayarladı.
“Teşekkürler, Anne,” diyerek ona gülümsedim. Saçlarımı ondan almıştım. Ama buz mavisi gözlerimi babamdan almıştım.
“Elbisem iyi görünüyor mu, yoksa değiştireyim mi?” diye sordum ve etrafımda döndüm.
Mezun olurken beyaz giymek bir gelenekti. Ne yazık ki bu da lekeleri çok görünür kılıyordu. Diz boyunda, kolsuz bir elbise giymiştim.
“Evet, Bella, tek kelimeyle mükemmel görünüyorsun,” diye bana güvence verdi.
“Şimdi gidip babanın çalışanları ve iş ortaklarıyla kaynaşalım.” Annem eğlenerek güldü.
Annemle ben partiye vardığımızda babam, “İşte burada!” diye seslendi. Misafirler alkışladı.
“Mezuniyetin kutlu olsun güzel kızım,” dedi ve bana sıcak bir şekilde gülümsedi.
Ancak ben misafirlerin görmediği şeyi gördüm. Gözlerindeki rahatsızlığı fark ettim.
Misafirleri sonbaharda hangi okula gideceğimi sorduğunda ne cevap vereceğini görmek ilginç olacaktı.
“Teşekkürler, Baba. Törene gelemediğin için üzgünüm,” dedim masumca. Sonra da süslemelere baktım.
Birisi zambakları seçmişti. Ben krizantemleri çok daha fazla tercih ederdim.
Babam muhtemelen kendi mezuniyetini düşünerek cevap verdi: “Aslında binadan sanki bir şey başarmış gibi neşeyle koşarak çıkmak oldukça anlamsız. Benim zamanımda finallere girmen gerekirdi. Sadece hepsini geçersen mezun olabilirdin.”
İç çekme isteğime karşı koydum.
“Her neyse, seninle tanıştırmak istediğim biri var,” dedi. Yeniden neşeli görünüyordu ve koluna girmemi teklif etti.
Benden olmamı istediği o oyuncak bebek gibi davranma işini iyi becerdim. Misafirleri beni tebrik ederken gülümsedim ve onlara içtenlikle teşekkür ettim.
Babamın arkadaşlarından ve iş ortaklarından biri olarak tanıdığım Gustav el sıkışırken, “Tebrikler, Bella. Sonunda bizim iş ve sermaye dünyamıza katılacağın için heyecanlı olmalısın,” dedi.
Babam gözlerini devirerek, “Okula ara veriyor, önce kendini bulmakla ilgili bir şeyler işte,” dedi.
Ona dik dik bakmak istesem de dilimi ısırdım ve gülümsemeye devam ettim.
Gustav, “Bugünün gençleri, haksız mıyım? Ne kadar ayrıcalıklı olduklarını görüp bunu sürdürmek isteyeceklerini düşünürsün,” diyerek babama katıldığını göstermek için başını salladı.
Bu bende kahkaha atma isteği uyandırdı.
Babama bakarak, “Şey, ailemiz için önemli olan başka şeyler de var,” dedim.
Benim kanımızı kastettiğimi biliyordu. Ama iş ortağı insan olmadığımızı bilmiyordu ve babam, bunun bir sır olarak kalmasını istiyordu.
Gustav ne demek istediğimi soramadan babam araya girdi: “Oğlun nerede Gustav? Bugün onu da getireceğini söylemiştin, değil mi?”
Gustav arkasını dönerek, “Evet, getirdim,” dedi.
O, “Stefan!” diye seslenirken ben de babama şüpheyle bakma fırsatını yakaladım.
Bize katılan genç ve uzun boylu bir adam, “Beni mi çağırdın?” dedi.
Beni baştan aşağı süzdü ve gülümsedi. Elini uzatarak, “Sen Bella olmalısın? Ben Stefan,” dedi.
“Evet, benim,” dedim ve elini sıkmak için uzandım.
Onun başka planları vardı; elimi dudaklarına götürüp öptü. Sırıtarak, “Seninle tanışmak bir zevk, Bella,” dedi. Bu sırıtış onu biraz kibirli gösteriyordu.
Ancak gözlerinin altında torbalar olduğunu fark ettim. Yorgunluğunu gizlemeye çalışıyor gibiydi.
Gustav gururla parlayarak, “Stefan işletme lisansını yeni aldı ve yazdan sonra yüksek lisansına başlayacak,” dedi.
Babam beni suçlu hissettirmeye çalışarak, “Duyuyor musun tatlım? Ne kadar ilham verici değil mi?” diye sordu.
“Belki üniversiteye başvuracağın zaman Stefan sana her şeyi anlatabilir?” diye bir öneride bulundu.
Bunun nereye varacağını anladım ve çok sinirlendim.
Stefan kolunu bana uzatarak hevesle, “Sana bilmek istediğin her şeyi anlatmaktan mutluluk duyarım!” dedi.
Kibarca gülümsedim. “Belki daha sonra, şimdi biraz babamla konuşmak istiyorum.”
Babam beni kütüphanemize takip etmeden önce, “Hemen döneceğiz,” diyerek izin istedi.
Kütüphane evimizin modern tarzda değil, klasik tarzda olan tek bölümüydü. Ve evimizdeki en sevdiğim odaydı.
Kollarımı kavuşturarak sinirle sordum: “Baba... Ben mi uyduruyorum, yoksa beni iş ortağının oğluyla baş göz etmeye mi çalışıyorsun?”
Alınmış gibi yaparak, “Tabii ki hayır. Sadece üniversiteye başvurman için sana ilham vermeye çalışıyorum,” dedi.
O da kollarını kavuşturdu. “Ama sen söyleyince fark ettim ki, o senin için gelecekte iyi bir eş olabilir. Özellikle de işimi yürütmeye hiç niyetin yoksa,” diye ekledi.
Kaşlarımı çatarak, “Yani aşka kapılıp sonunda onunla evlensem mutlu olurdun? Belki de istediğin budur?” diye sordum.
Babam aptal gibi gülümseyip bana tek kaşını kaldırarak, “Bu mutlu bir sonuç olurdu, evet,” diye cevap verdi.
“Bu çok boktan bir şey!” diye bağırdım. “Ben daha on dokuz yaşındayım. Evliliği düşünmek zorunda değilim. Üstelik bu seni hiç ilgilendirmez!” diye ekledim. Sonra gitmek için arkamı döndüm.
Odadan yarı yarıya çıkmışken babam, “Nereye gidiyorsun?” diye sordu.
Ona bakmak için döndüm. “Sınıf arkadaşlarımla kutlama yapmaya gidiyorum!” diye bağırdım. Sonra da hışımla dışarı çıktım.
Dış kapıdan çıkmadan önce telefonumun ve kartlarımın olduğu çantamı almaya gittim. Yağmurdan sonraki çim ve toprak kokusu beni karşılamıştı.
Yalan söylemiştim. Sınıf arkadaşlarımla dışarı çıkmıyordum.
Bu gece iki şey yapacaktım. Aylardır yapmak istediğim iki şey.
Sarhoş olacaktım ve biriyle yatacaktım.
İçimin boş hissetmesinden çok bıkmıştım. Ama ille de aşk istemiyordum. Bunun ne anlama geldiğini bile bilmiyordum.
O çılgın, eğlenceli gecelerden birini yaşamak istiyordum. İsteklerimi yerine getirmesi için kimi arayacağımı da çok iyi biliyordum.
