Saygın Serisi 2: Bebeğim Seni Hayalet Gibi Terk Edeceğim
Yazar
Isabell R
Okur
141K
Bölüm
42
Kurt adam sayılarının hızla artması ve dünyanın kimsenin beklemediği kadar büyük bir şeye doğru sürüklenmesiyle Bella, x-squad ile birlikte derin bir soruşturmaya dalar. Sıradan bir görev gibi başlayan olaylar, kısa sürede tanrıların, iblislerin ve güç peşindeki gölgelerin amansız fırtınasına dönüşür. Gizem etrafını sararken, Bella’nın zihninde görmezden gelinemeyecek kadar canlı anılar kıvılcımlanır; bunlar onu yüzleşmeye hazır olmadığı bir gerçeğe iten başka bir hayatın parçalarıdır. Tehlike tırmanırken, aşk hayatı da heyecan verici, riskli ve öngörülemez bir hal alır. Her adım, onu kime güveneceği ve kime dönüşmeye cesaret edeceği konusunda bir seçim yapmaya zorlar.
1: Doğum Günü
2. Kitap: Bebeğim, Seni Yok Sayacağım
“Geç kalmak istemiyorsan artık giyinmelisin,” dedi Erik.
Balkonda tam karşımda oturuyor, sabah güneşinin tadını çıkararak sade kahvesinden bir yudum alıyordu. Harika bir gündü. Hava hâlâ biraz serindi ama baharlık kıyafetlerimi tekrar giyebileceğim kadar ılıktı.
Erik bana harika bir doğum günü kahvaltısı hazırlamıştı: Waffle, meyve salatası, mimoza ve tabii ki kahve.
Mimozamın kalanını içerken kıkırdayarak, “Evet, biliyorum. Ama istemiyorum,” dedim. Ailemle kutlama yapmak için hazırlanmam gerekiyordu.
Sadece benim için yine tüm iş arkadaşlarını davet ettikleri büyük bir parti düzenlememiş olmalarını umuyordum. Onlardan bu yıl sadece üçümüzün olmasını istemiştim.
İç çektim ve bir kıyafet seçmek için içeri girdim. Balon kollu, beyaz, ipek bir bluz ve onunla giymek için dar, siyah, yüksek belli bir etek seçtim.
Ben koridorda yüksek topuklu çizmelerimi giyerken, Erik, “Bir şey unutmuyor musun?” diye sordu.
Ona veda öpücüğü vermek için ayağa kalkarken kıkırdadım. Dudaklarım onunkileri bulduğunda beni kollarına aldı.
Kokusu benim için her zamanki gibi karşı konulmazdı ve o anın içinde neredeyse kendimi kaybediyordum. Eli eteğimin altına doğru kaymaya başladığında isteksizce geri çekildim. Sonuçta acelem vardı.
Onu şakacı bir şekilde iterken, “Bana gitmem gerektiğini söyleyen sensin!” diye hatırlattım.
Hâlâ gülümserken, “Haklısın,” diye iç geçirdi. “Sadece çok fazla kalma, yoksa gelip seni almak zorunda kalacağım.”
“Merak etme, kalmam!” dedim. Dışarı fırlamadan önce onu yanağından öptüm.
***
Gün kolayca akıp geçmişti. Ailemle öğle yemeği yemiştik. Özellikle rica ettiğim gibi bu yıl sadece annem ve babam vardı. Gerçekten çok eğlenmiştim.
Hatta arkadaşlarımla akşam yemeğine zamanında yetişebilmek için biraz acele etmem bile gerekmişti. Su manzaralı, popüler bir restoranda masa ayırtmıştım.
Hepsi çoktan oradaydı: Ellie, Rebecka, Erik, Aurora ve iki yeni yüz. Uzun boylu, sarışın ve kaslı adam kendini Rebecka’nın erkek arkadaşı Ellias olarak tanıttı. Saçının bir yanı kazınmış olan sıska kadın ise Maya'ydı.
Fransa'dan geri dönmüştü.
Kendini tanıttığında nazikçe, “Ellie bana senden çok bahsetti. Sonunda seninle tanışmak çok güzel,” dedim.
Dürüst olmak gerekirse biraz korkutucu görünüyordu. Piercingleri, dövmeleri vardı ve tamamen siyah giyinmişti.
Maya kıkırdayarak, “Evet, Ellie bana bir kedi yavrusu sahiplendiklerini söylediğinde, bunun zengin bir kız olacağını düşünmemiştim,” dedi.
Alınmamaya çalışarak ona nazikçe gülümsedim. “Lafı açılmışken, Alex nerede?” diye sordum. Onun burada olacağını ve muhtemelen Angélique'i getireceğini düşünmüştüm.
Maya gökyüzüne bakarak, “Sanırım bu gece dolunay var,” dedi.
Ellie onu hafifçe itti ve bu aniden bana mantıklı geldi.
Şaşkınlıkla, “Alex bir kurtadam mı?” diye sordum.
Maya tembelce, “Ah, bilmiyordu, çok üzgünüm,” dedi. Ellie ise buna karşılık olarak gözlerini devirdi.
Ellie garip bir şekilde kıkırdayarak, “Evet, şey, işte bu yüzden eski sevgilisinden bu kadar nefret ediyor, artık biliyorsun,” dedi.
Onun sadakatinden biraz etkilenmiş bir şekilde Maya'ya, “Yani savunduğun ve uğruna Fransa'ya gönderildiğin kişi Alex miydi?” diye sordum.
Başını salladı. Omuz silkerek, “Ama muhtemelen duymuşsundur, başka bir umbra'yı vurdum. Ölebilirdi. Aslında az kalsın ölüyordu,” dedi.
Aurora, Maya'ya muzipçe gülümseyerek, “Seni özlemişim,” dedi. Bu, Maya'nın kıkırdamasına neden oldu.
Restoranda gerçekten çok keyifli vakit geçirdik. Yemek yeyip içki içerken dedikodu yaptık ve güldük.
Ancak saatler ilerledikçe, en sonunda içki içmek ve dans etmek için Wonderland'e geçtik.
***
Kulüpten sendeleyerek, gülerek ve ayaklarımızın üzerinde sallanarak çıktığımızda neredeyse sabah olmuştu. Kulüpteki gümbürdeyen müziğin ardından dışarıdaki sessizlik ürkütücüydü.
Diğerleri yürümeye devam ederken ben çantamı karıştırıp sigaramı bulmaya çalışıyordum ve bu durumu pek umursamamıştım. Ama sonra onu hissettim. Enerjideki bir değişimi.
Derin bir hırıltı havayı yardığında hepimiz etrafımızda dönerek bu sesin kaynağını aradık. İşte oradaydı; bize doğru son hızla koşan bir kurtadam.
Gözlerini en yakınındaki kurbana, yani bana dikmişti. Ellias dönüşürken kıyafetlerinin yırtılma sesini duydum ama çok yavaştı ve çok uzaktaydı.
İri yarı bir adam beni yanına doğru çekerken omzumda bir sıcaklık hissettim. Alçak sesle hırlayarak kurtadamın olduğu yerde durmasını sağladı.
Ellias önümüze geçti ve deforme olmuş, insansı kurda doğru yüksek sesle uludu.
Kurtadam hemen sindi, kuyruğunu bacaklarının arasına kıstırıp arkasını döndü ve gölgelerin arasına daldı. İlk kez bir kurtadam görüyordum. Ne kadar çirkin olduklarına şaşırmıştım. Lycan'lar gibi tam bir kurt değillerdi; küçük ve sıska bir hâlleri vardı.
Yanımdakilere baktım. Ellie küçük bir tabanca tutuyordu. Maya ise dövüş pozisyonunda bir bıçağı kavramıştı.
Ve bir de dönüşmüş olan Ellias vardı, kıyafetleri artık yerde bir dağınıklık halindeydi. Diğerleri hâlâ içerideydi.
Kolu hâlâ omzuma sarılı olan yabancı, “Sen de nesin?” diye sordu.
Bunu fark eder etmez onun tutuşundan kurtuldum ve yarı şok içinde ona baktım. Uzun boylu olmasının yanı sıra dağınık kahverengi saçları ve ela gözleri vardı. Adam yakışıklıydı.
Ellie ve Maya yanımıza yaklaşırken, “Az önce ne oldu?” diye sordum.
Ellie, “Şey, sonuçta dolunay var. Bu tamamen alışılmadık bir durum değil,” dedi. Yabancıya dönerek, “Arkadaşımızı koruduğun için teşekkürler,” diye ekledi.
“Sorun değil, o yaratıkların yeri sokaklar değil.” Kaşlarını çattı, sonra meraklı bir gülümsemeyle bana tekrar baktı. Göz kırparak, “Şoku atlatman için sana bir içki ısmarlayabilir miyim?” dedi.
Şaşırarak, “Benim bir erkek arkadaşım var,” diye mırıldandım. Bir lycan'a benzer bir enerjisi vardı ama tam olarak aynı değildi.
“Yazık.” Sırıtıp bize doğru başını salladıktan sonra sokakta yürümeye devam etti.
Kafam karışmış bir şekilde arkasından bakakaldım. Kafa karışıklığımı anlayan Ellie, “O bir berserker. Onlardan pek fazla yoktur, genelde yalnız takılırlar,” diye fısıldadı bana. Gerçekten mi, bir ayı dönüşümcüsü mü?
Beni hafifçe dürterek, “Hadi geri dönelim,” dedi.
İçeri geri dönerken derin bir nefes aldım ve “İkiniz buna tamamen hazırdınız,” diye belirttim.
Peşimizde devasa bir kurtla lüks otelin lobisinde yürümek biraz garip hissettiriyordu. Yanımızda olduğu için şanslıydık, yoksa o kurtadamla savaşmak zorunda kalacaktık.
Kurtadamlar, lycan'ların kendi üzerlerindeki otoritesine saygı duyuyorlardı. Ellie bana cevap verdi: “Bir ya da iki yıl bekle, muhtemelen sen de her şeye hazır olursun. Özellikle de buraya içmeye geldiğinde, Kedicik.”
Asansöre bindiğimizde, “Henüz kendi cephanemi bulundurmama izin yok,” diye mırıldandım.
Maya şaşırarak, “Ne?” diye sordu. “Hayır, bu olamaz. Bu konuyu Louisa ile konuşmalısın,” dedi.
Muhtemelen bu konunun üzerine gitmek istiyordu ama ne yeri ne de zamanıydı.
Kulüpteki doğaüstü varlıklar bizi kendini işine adamış iblis avcıları olarak görmüyordu ve biz de bunun böyle kalmasını istiyorduk.
***
Olaydan sonra eve gitmiştik. Erik'in benimle birlikte dışarıda olmadığı için kendini kötü hissettiğini anlayabiliyordum.
Eve gidene kadar başparmağıyla elimin tersini okşayıp durdu. Bunu sadece kafasına bir şey takıldığında yapardı.
Asansörde daireme çıkarken, “Bana silahlarını çekmiş iki umbra ve bir lycan eşlik ediyordu,” diye mırıldandım.
Erik derin bir nefes alarak, “Üzerinde hiç silah yoktu. Savaşmaya hazır değildin,” diye belirtti.
Alınmadan, “Şey, eğer tekrar olursa diye bunu değiştirmeyi umuyorum,” diye itiraf ettim.
Haklıydı.
“Ben de,” dedi öyle büyük bir özgüvenle ki, kapının kilidini açarken kıkırdamadan edemedim.
Daireme girdiğimizde kıkırdayarak, “Şaka yaptığımı mı sanıyorsun?” dedi.
Aramızda sadece birkaç santim varken ona doğru cüretkâr bir şekilde gülümsedim.
Kapıyı arkamızdan tekmeleyerek kapattı ve beni öptü.
Yanağıma doğru, “İşler boka sardığında orada olmadığım için özür dilerim,” diye mırıldandı.
Beni yan sehpanın üzerine kaldırdı, eteğimi yukarı sıyırdı ve bacaklarımın arasına girdi.
Onu açgözlü bir öpücüğe doğru çekerken, “Bunu şimdi telafi etsen iyi olur. Sonuçta bugün benim doğum günüm,” diye fısıldadım.
Çıkarabildiğimiz kadar kıyafetimizi çıkarırken yiyişmeye devam ettik.
Erik külodumu aşağı doğru çekerken inleyerek dudaklarına kapandım. Çoktan ıslanmıştım. Önceki sabah evden çıktığımdan beri bunu bekliyordum.
Bacaklarımı kavrayıp beni kendine doğru çektiğinde ve içime girdiğinde nefesim kesildi.
Dokunuşu her zamanki gibi tam bir sihirdi. Ellerinin vücudumu okşayışını, içimde hareket ediş şeklini çok seviyordum.
Boşalırken adını haykırdım.
Erik beni kucağına alıp yatak odasına taşımadan önce titrememin geçmesini bekledi.
Çarşafların arasında yuvarlanmaya devam etmeden önce kıyafetlerimizin geri kalanını hızla çıkardık.
***
Ertesi gün uyandığımda karnımda sıcak bir şey hissettim. Elimi ona doğru uzattım ve parmaklarımın altında tüyler hissettim.
Şaşırmış bir şekilde gözlerimi açtım ve doğrulup oturdum. Beyaz patili siyah kedi de en az benim kadar şaşırmış görünüyordu ama kaçmadı.
Odada onu göremeyince yüksek sesle, “Erik! Bana kedi mi aldın?” diye seslendim.
Bir dakika içinde çıkageldi.
Erik yaramazca gülümseyerek, “Onu sevdin mi? Adı Nox,” dedi.
“Sevmek mi? Ona bayıldım. Çok tatlı,” dedim şu an kucağımda halinden memnun bir şekilde mırıldayan kediyi okşarken.
Erik bana, “O koruyucu bir familiar. Senin yerinde olsam onu karargâhınıza götürmezdim,” diye bilgi verdi.
Kafam karışmış halde, “Familiar'lar iblis değil mi?” diye sordum. “Ondan hiçbir iblis enerjisi almıyorum.”
“Hayvan kılığındayken hiçbir enerji yaymazlar,” diye açıkladı.
Nox'un çenesinin altını kaşırken bebeksi bir sesle, “Öyle mi? Sen çok tatlı küçük bir iblis değil misin?” dedim.
Sadece normal bir kedi gibi mırıldamaya devam etti.
“Teşekkür ederim Erik. Ona gözüm gibi bakacağım,” dedim.
Sonra aniden günlerden hafta içi olduğunu hatırladım.
İç çekerek, “Yine işe geç kaldım, değil mi?” dedim. Güneş çoktan tepedeydi.
Alarmımı kurmayı unutmuştum.
Erik kıkırdayarak, “Evet. Çıkmadan önce istersen diye kahve yaptım,” dedi.
Geç kaldığımı biliyordu ama yine de beni uyandırmamıştı.
Sinirlendiğimi fark edince bana göz kırparak, “Biraz uykuya ihtiyacın olduğunu düşündüm,” dedi.
Yataktan çıkıp derin bir nefes alarak, “Madem öyle, o kahveyi içeyim bari,” dedim.
Haksız sayılmazdı; uykuya daldığımızda sabah olmuştu.
Onu takip etmeden önce telefonumu aldım. Ekranım aydınlandığında yüreğim sıkıştı.
Beş cevapsız arama ve on bir mesajım vardı.
Kesinlikle geç kalkmak için iyi bir gün değildi.
