Gelin Serisi 1. Kitap: Örümceklerin Gelini
Yazar
B. Shock
Okur
86.7K
Bölüm
30
Wren tüm hayatını bir canavar gibi muamele görerek geçirdi.
Damarlarında akan büyü yüzünden dışlanmış; yapayalnız, istenmeyen biri olarak ve kontrolü dışındaki şeyler yüzünden suçlanarak büyümüştü. Kendisine bir ucube gibi davranan yetimhaneden kaçtıktan sonra Wren, evi diyebileceği bir yer olmadan oradan oraya savrularak, yıllarca artıklarla hayatta kaldı.
Sonunda şansı yaver gitmemeye başladı.
Karanlık bir ormanda vahşi bir canavar tarafından kovalanırken, Wren gizli bir tuzağa basar ve bir Arachne’nin ağına düşer.
O, zeki. Kurnaz. Ölümcül.
Ve Wren'in anlayamadığı sebeplerden dolayı, gitmesine izin vermeyi reddediyor.
Yeraltındaki ininde hapsolmuş olan Wren, bir öğünden başka bir şey olmayacağını düşünür. Ancak günler geçtikçe, yaratığın hiç beklemediği bir yönünü görmeye başlar. Korkutucu görünümünün altında, ona karşı tuhaf bir merak besleyen, onu kendi bölgesinde pusuda bekleyen tehlikelerden koruyan ve ağına düşen bu yalnız cadıyı anlamaya kararlı biri yatmaktadır.
Wren onun dünyasında kapalı kaldığı sürece, canavarlar ve kendisi hakkında bildiği her şeyi sorgulamaya başlar.
Bir gün onu yiyeceğinden korktuğu bu yaratık, onun gerçekte kim olduğunu anlayabilecek tek kişiye dönüşebilir.
Bölüm 1: Düşüş
WREN
Kolumdan damlayan sıcak kanın hissi, içimi kaplayan büyük acı, ileri gitmeye çalışırken kollarım ve bacaklarımdaki yorgunluk ve nefes almaya çabalarken ciğerlerimin yanması. Bütün bunlar muhtemelen bir insanı durmaya zorlardı.
Pes etmeye, yere düşmeye ve kaderine boyun eğmeye. Hayatım şu ana kadar sadece acı verici olsa da, hâlâ yaşamımın kopmak üzere olan iplerine sıkıca tutunuyordum.
Eğer koşmayı bırakırsam, beni kovalayan canavar bana yetişecekti. Gözümü bile kırpamadan beni parçalayacaktı. Hissedeceğim acı çok büyük olacaktı ve bedenimden geriye kalanlar çürümeye terk edilecekti.
Böyle ölmek istemiyorum.
Gözlerimi yakan gözyaşlarını kırpıştırarak uzaklaştırdım ve önümdeki yola odaklanmaya çalıştım. Aslında ortada bir yol yoktu. Karanlık ormanın derinliklerinde tamamen kaybolmuştum ve etrafımda kimse yoktu.
Sahip olduğum tek ışık, yükseklerde parlayan parlak dolunaydı. Çalılıklarda küçük bir açıklığa geldiğimde etrafıma bakmak için kısaca durdum. Bu korkunç kâbustan kaçmama yardım edebilecek herhangi bir şey arıyordum.
Bir silah, saklanacak bir yer, bir sığınak. Herhangi bir şey! Arkamdan yaklaşan bir şeyin ağır nefes sesleri ve gürültülü ayak sesleri beni rastgele bir yöne doğru tekrar son hızla koşmaya zorladı.
Kanarken ondan saklanmam imkânsızdı. Bu ormandan kaçış yoktu ve beni avlayan canavarla savaşamazdım. Hayatta kalmanın tek yolu koşmaktı.
Buna daha fazla dayanamazdım. Bedenim durup dinlenmem için bana yalvarıyordu. Tökezleyip neredeyse bir kayaya takılacakken dengemi kaybetmeye başladım. Adımlarım düzensizleşiyordu.
Başımı sallayarak, koşmaya devam etmek için kendimi zorladım. Böyle değil! Lütfen, böyle olmasın!
Önümde ay ışığını yansıtan bir şey görünce, ormanın ortasındaki bir açıklığın tam kenarında durakladım. Önümdeki manzara karşısında gözlerim kocaman açıldı.
İki büyük ağaç arasına örülmüş, tepemde yükselen karmaşık bir ağ vardı. Normal bir evden daha büyüktü. Ay ışığı üzerinde dans ederken, taze çiy damlaları yüzeyinde parlayan yıldızlar gibi ışıldıyordu. Ağ, sanki bir sanat eseri gibi sergileniyordu. Çevresinden gelen hiçbir kir veya yırtık yoktu.
Korkutucu derecede güzeldi. Ama böyle devasa bir ağı ne tür bir örümcek yapmış olabilirdi?
Beni kovalayan yaratık sonunda bana yetiştiği için bunu düşünecek fazla vaktim yoktu. Devasa kedi canavarı üzerime atlarken pençelerinden kaçmaya çalıştım. Ancak ayağım bir köke takıldı ve yere düştüm.
Yaratık üzerime atlarken ben de düştüm. Geriye doğru düşerken zaman sanki yavaşlamış gibiydi. Canavarın üzerime inip boğazımı parçalamasına sadece saniyeler kalmıştı.
Sırtım ormanın zeminine çarptığında, toprak sanki çökmüş ve altımdan kaymış gibiydi. Geriye bakıp bulabildiğim herhangi bir şeye tutunmaya çalışırken içimi bir korku kapladı. Ancak tutunmayı başarabildiğim tek şey dev ağın bir parçasıydı. Ne yazık ki, ağ ağırlığımı taşıyamadı.
Ağ yırtıldı ve panik dolu bir çığlıkla büyük bir çukura düştüm. Vahşi kedi canavarı da hemen arkamdan düştü. İkimiz de küçük bir yokuştan aşağı yuvarlanıp aniden karanlık bir boşluğa düşerken o acı acı bağırıyordu.
İnleyerek gözlerimdeki toprağı ve tozu temizlemek için birkaç kez gözlerimi kırptım. Yükseklerde, gökyüzündeki dolunayı görebiliyordum. Parlak bir şekilde parlıyordu ve içine düştüğüm devasa deliğin üstünü aydınlatıyordu.
Bu delik de nereden çıkmıştı? Daha önce orada hiçbir şey yoktu. Zemin oldukça sağlam görünüyordu!
Elimi kaldırarak yüzüme dokunmaya çalıştım. Ancak yara almayan kolumun hareket etmediğini fark ettim. Kırık gibi hissettirmiyordu. Onu kaldırmaya çalışırken hâlâ yumruğumu sıkabiliyor ve kaslarımı gerebiliyordum.
Sadece sıkışmıştı. Giydiğim pelerin yüzünden kısıtlanmıştı. Kanayan kolumu hareket ettirmeye çalıştığımda da aynı dirençle karşılaştım. Gerçi kolumun sadece üst kısmı sabitlenmiş gibiydi.
Doğrulmaya çalışmak da faydasızdı. Başımı yana çevirdiğimde saçımda hafif bir çekilme hissettim ve yüzümü buruşturdum. Neden hareket etmekte bu kadar zorlandığımı görmek için yüzümü yeterince çevirdim. Ayrıca bu kadar derin bir çukura düştükten sonra nasıl hâlâ hayatta olduğumu da anladım.
Gümüş rengi ipler ay ışığının altında parlıyordu. Bir örümcek ağı. Tam bir örümcek ağının içine düşmüştüm ve havada asılı kalmıştım.
Öfkeli bir hırlama dikkatimi çekti. Başımı geriye yatırıp beni kovalayan kedi canavarını gördüm. O da hemen yarım metre üzerimde ağa yakalanmıştı. Ne kadar yakın olduğunu görünce rengim soldu. Neyse ki o da sıkışmış gibi görünüyordu ve hareket edemiyordu.
Elimden geldiğince etrafıma bakarken göğsüm hızla inip kalkıyor ve kalbim delice atıyordu. Pelerinim tamamen ağa yapışmıştı, ama hepsi bu kadardı. Çizmelerimden biri ve örgümün ucu dışında vücudumun çoğu serbestti.
Birkaç derin nefes alarak kendimi sakinleştirmeye çalıştım. Ardından kollarımı yavaşça giydiğim pelerinden çıkarıp onları kurtardım. Saçımın çekildiğini hissedince yüzümü buruşturdum ve onu kurtarmaya çalıştım. Ancak ağ çok sağlamdı ve saçımı bırakmıyordu.
Kısık sesle küfrederek odaklanmak için gözlerimi kapattım. Avucumda hafif bir karıncalanma ve ardından bir sıcaklık hissettim. Gözlerimi açtığımda avucumun içinde küçük turuncu bir alevin parladığını gördüm. Bir mum alevinden pek de büyük değildi.
Alevi ağa yaklaştırarak örgümün yapıştığı birkaç ipliği yaktım ve kendimi kurtardım. Ne yazık ki bu sırada örgümün ucunu biraz yaktım ve saçım açıldı. Ama bu küçük bir fedakarlıktı.
Elimdeki alevi söndürüp doğrulduğumda ağ sallanmaya başladı. Kedi canavarı kurtulmaya çalışarak hırlıyor ve çırpınıyordu. Çırpınması durduğunda, aşağıdan bir şeyin tıkırtı yankılarını duydum. Daha önce fark etmediğim bir tünelden yaklaşıyordu.
Bu dev ağların sahibi olan yaratıkla karşılaşabileceğimi fark edince içimi büyük bir korku kapladı. Panik içinde, bu ağdan kurtulmanın bir yolunu bulmak için etrafıma bakmaya başladım.
Mağara duvarına ulaşmak için ağın üzerinde tırmanmak imkânsızdı. Sonunda sadece daha fazla sıkışıp kalırdım. Elimdeki tek diğer seçenek etrafımdaki ağları yakmaktı. Böylece aşağı düşebilirdim.
Aşağıya baktım. Çukurun dibi çok uzak değildi. Ancak yüzeyine dağılmış onca kemiği görmek pek de iç açıcı bir manzara değildi.
Yine de şu an başka bir seçeneğim yok gibi.
Elimdeki alevi bir kez daha yaratarak etrafımdaki ipleri yakmaya başladım. Ancak kedi canavarına yaklaştıkça tekrar vahşice çırpınmaya başladı. Bütün ağı sallıyor ve dengede kalmamı zorlaştırıyordu.
“D-dur! Böyle çırpınmaya devam edersen her şey—”
Sanki kader daha da acımasız olamazmış gibi, ağın bütün yapısı parçalanıp çöktü.
