Uzun Şut
Yazar
Ophelia Bell
Okur
16.4K
Bölüm
94
Üç kalp. İki ihanet. İmkansız bir seçim.
Altı yıl önce, DEA psikoloğu Nina Palmer sevdiği adamı gizli görevde kaybetti ve kederini neredeyse onu yerle bir edecek kadar derine gömdü. Chris Longo ölümden döndüğünde, hiçbir şey eskisi gibi değildi. Ne Nina için ne de sonrasında güvenmeyi öğrendiği adam için.
Wyatt Booth’un niyeti asla Nina’ya aşık olmak değildi. Onun geçmişine takılıp kalmak istememişti. Ama yine de kaldı; sessizliğin, yara izlerinin ve her şeyi değiştiren o gecenin içinde yanında oldu.
Düşüncesizce ve yakıcı bir tutkuyla paylaşılan tek bir gece, aralarındaki kırılgan üçgeni yerle bir eder. Sabahında Chris gitmiştir. Wyatt kalır. Nina ise kaçar.
Şimdi Nina aslanın ininde, gizli görevdedir; ittifakları küresel bir kaçakçılık ağını durdurabilecek ya da tüm operasyonu havaya uçurabilecek iki kartel kralının yanında terapist olarak yer almaktadır. Chris ve Wyatt aynı operasyonun etrafında zıt taraflardan dönüp durmaktadır ancak çarpışma rotaları sadece profesyonel değildir. Kişiseldir. Şiddet doludur. Ve her iki adamın da itiraf etmeye hazır olmadığı kadar mahremdir.
Çünkü Nina’yı sevmek şu gerçekle yüzleşmek demektir: Onlar hiçbir zaman sadece onun için savaşmıyorlardı. Birbirlerine de aşık oluyorlardı.
Sürükleyici, sarsıcı ve yakıcı derecede samimi olan Longshot; hayatta kalma, utanç ve bağ kurmanın o ham, ürkütücü gücü üzerine yüksek tansiyonlu bir romantik gerilimdir. Biseksüel kahramanlar, poliamorik bir iyileşme süreci ve travmayla dövülmüş, kopmayı reddeden bir bağı konu alan bu hikaye, her içgüdünüz kaçmanızı söylerken nasıl kalınacağını öğrenmek hakkındadır.
Bölüm 1: Vazgeçmek İçin Son Şans
NINA
“Bunu çok fazla düşünürsen, hepimiz cesaretimizi kaybedeceğiz.”
Chris otel odasının kapısını arkamızdan tekmeyle kapatırken sözleri boğazımda titredi. O beni odaya doğru geriletirken Wyatt’ın sert göğsüne çarptım. Chris öne doğru yüklenirken Wyatt’ın elleri arkadan belime dolandı.
Düğün şampanyası damarlarımda dolaşıyordu. Zihnimi bulandıracak kadar değil ama tam olarak bu tarz pervasız, harika bir şey yapmamı engellemeye çalışan o sesi susturmaya yetecek kadardı. O ses Callie’ye aitti. Onu hiç dinlediğimden değil. Üstelik şu an muhtemelen yeni kocasıyla düzüşüyordu.
Buraya nasıl geldiğimi tam olarak hatırlamasam da buna ihtiyacım var.
Üç saat önce baş nedime olarak kadeh kaldırıyordum. Şimdiyse eski erkek arkadaşım ile beş yılı aşkın süredir ölü sandığım adamın arasına sıkışmış durumdayım. İkisi de elbisemi sanki bunun provasını yapmışlar gibi çıkarıyor.
“Yine düşünüyor,” diye mırıldandı Wyatt, dudakları kulağıma sürtünerek. Elleri sabit ve kararlıydı; Chris’in aceleci tutuşunun tam aksine. “Analiz yaptığını hissedebiliyorum, Nina.”
“Çeneni kapa,” diyebildim arkama uzanıp parmaklarımı Wyatt’ın saçlarından geçirerek.
Dudakları tekrar benimkileri buldu. Bir anlığına düğün resepsiyonuna geri döndüm. Pasta kesilip yaşlı konuklar odalarına çekildikten sonraki o geç saatlere. Sağdıçlar ve partnerleri, üzeri şampanya kadehleriyle dolu bir masanın etrafında sandalyeleri birleştirmişti. Kravatlar gevşetilmiş, topuklu ayakkabılar fırlatılıp atılmıştı. Sadece aile düğünlerinde gece yarısından sonra ortaya çıkan o pervasız dürüstlükle birbirlerine hikayeler anlatıyorlardı.
“Üç erkeğe sahip olmanın en iyi yanı mı?” diye duyurmuştu Elle, Marco’nun viskisinde boğulmasına neden olacak kadar yüksek bir sesle. “Her biri farklı bir boşluğu dolduruyor. Drake istikrar, Ben macera demek. Baz ise…” Şeytani bir şekilde sırıtmıştı. “Baz benim ihtiyacım olan kaos.”
Şimdi Chris elbisemin fermuarını aşağı çekti ve kumaşı omuzlarımdan sıyırdı. Wyatt’ın elleri ise elbisenin inişini takip ediyordu. Elle’in farklı erkeklerden farklı şeylere ihtiyaç duymak hakkında ne demek istediğini tam olarak anlıyordum.
“Vazgeçmek için son şansın,” dedi Wyatt, dokunuşu arzusunu ele verirken.
“İkinizden biri şimdi durursa, ikinizi de gerçekten öldürürüm,” dedim kalçalarımı kıvırarak elbisemin ayak bileklerime düşmesine yardımcı olurken.
Chris ağzımın üzerinde sırıttı. “İşte o.”
Ne gördüğü hakkında hiçbir fikrim yok. Çünkü şu an kendimi tanıyamıyorum. İkisi de farklı zamanlarda kalbimin parçalarına sahip olmuş iki adamın arasında, takım siyah dantelli sütyen ve külotla dikiliyorum. Ama daha önce Maddox kolunu Celeste’in omzuna atmışken, Leo’nun eli ise güven ve sınırlar hakkında konuşurlarken rahatça onun bacağında dururken onları izlediğimde, kafamda bir şeyler yerine oturmuştu.
Chris önümde dizlerinin üzerine çökerken Wyatt ellerini arkadan kaburgalarıma doğru kaydırdığında nefesim kesildi. O kadar farklıydılar ki; Wyatt sistemli ve saygılı, Chris ise aç ve fevriydi.
Karnımın derinliklerinde eski bir korku uyandı ama onu bastırmayı başardım. Bunu o kadar uzun zamandır o kadar çok istiyordum ki. Hem de o kadar çok istiyordum ki, bunun sadece duygusal olarak değil, ruhumun ta derinliklerine kadar ne kadar riskli olduğu umurumda değildi.
“Asansörden beri bunu düşünüyorum,” diye mırıldandı Chris karnıma doğru. “İkimizi de öptüğün andan beri.”
Kapılar kapanır kapanmaz Chris beni asansör duvarına yaslamıştı. Dudakları benimkilerin üzerinde sıcak ve talepkardı. Nefes nefese ondan uzaklaşmış ve kendimi Wyatt’a dönerken bulmuştum. Ondan kıskançlık beklerken gözlerinde sadece ateş bulmuştum. Ardından onu öptüğümde Chris’in eli belimden hiç ayrılmamıştı.
“Asıl soru iki adamla başa çıkıp çıkamayacağın değil, Nina,” demişti Sadie daha önce, gözündeki o yaramaz pırıltıyla masanın üzerinden eğilerek. “İki adamın seninle başa çıkıp çıkamayacağı.”
Ve belki de bütün gecenin yön değiştirdiği an o andı.
Şimdi Wyatt beni kollarında döndürdü. Chris elleriyle bacaklarımdan yukarı çıkarken Wyatt’ın gözleri benimkileri arıyordu. Chris dişlerini kalçamın bir tarafına geçirirken, parmakları beni hala örten dantelin kenarı boyunca kadınlığıma tehlikeli bir şekilde yakın geziniyordu.
“Emin misin?” diye sordu Wyatt, parmakları yanağımı okşarken. Sorusunda görünenden çok daha fazlası gizliydi. Kısa da olsa paylaştığımız ortak geçmişimiz ve benim Chris ile olan çok daha uzun geçmişim.
Pervasızdım. Tıpkı on altı yaşındayken, direksiyon dersi sırasında Chris’in arabasıyla etrafında sıfır çizerken onun gülerek sıkıca tutunduğu zamanlardaki gibiydim. İlkokuldan beri ona aşıktım. Callie’nin ulaşılamaz abisiydi. Yirmi iki yaşındayken sonunda beni fark ettiğinde, her şeye sahip olduğumu sanmıştım. Sonra ölmüştü.
“Eminim,” dedim ve ilk defa gereğinden fazla düşünmüyordum. “İkinizi de istiyorum.”
Sözlerim, Wyatt’ın dikkatli otokontrolü kırılmadan önce bir an için havada asılı kaldı. Onun öpücüğü Chris’inkinden daha derin ve daha bilinçliydi. Chris yıllar sonra bedenimi yeniden keşfederken, o bedenimi aylar boyunca öğrenmişti. Geçmiş ile bugünün bu çarpışması başımı döndürüyordu ama olabilecek en iyi şekilde. Wyatt, on yıl içinde tek gecelik bir ilişkiden daha fazlası için arzuladığım ilk adamdı. Bana acımı unutturmaya başlayan ilk kişiydi.
“Korunma işi ne olacak?” diye mırıldandı Wyatt dudaklarıma doğru.
“O iş bende,” diyerek ona güvence verdim. Normal şartlar altında spiralime rağmen prezervatif konusunda ısrar ederdim. Ama bu gece aramızda hiçbir şey istemiyorum. Ne engeller, ne sınırlar, ne de beni bunca zamandır kalbimin farklı odalarını işgal eden bu iki adamdan ayıracak herhangi bir şey.
Chris arkamdan ayağa kalktı ve ben yine ikisinin arasına sandviç gibi sıkıştım. Chris’in dudakları kürek kemiğimin üzerinde gezinirken, Wyatt’ın parmakları sütyenimin kancasını açıyordu.
“Bize ne istediğini söyle,” dedi Chris, arzudan dolayı pürüzlü çıkan sesiyle.
Ne soru ama.
Korkmayı bırakmak, aralarında seçim yapmaya son vermek istiyorum. Sadie’nin Marco, Katrina ve Jake’e nasıl eşit bir arzuyla bakabildiğini, Celeste’in nasıl tam bir güvenle hem Leo’ya hem de Maddox’a yaslanabildiğini anlamak istiyorum.
Ama en çok da her şeyi hissetmeye ihtiyacım var. Her dokunuşu, her öpücüğü hissetmeliyim. Analiz ve korku duvarlarıyla kendimden esirgediğim her bağ kurma anını hissetmeliyim.
“Her şeyi,” diye fısıldadım. “Her şeyi istiyorum.”
Beni yatağa yatırdıklarında, buraya nasıl geldiğimi düşünmeyi bıraktığımı fark ettim.
Sadece şu anı düşünüyordum.
***
Güneş ışığı otel perdelerinin arasındaki boşluktan sızarak yüzümü istenmeyen bir aydınlıkla kesti. İnleyerek diğer tarafa döndüm. Elim, sıcak bedenlerin olması gereken serin ve boş çarşaflara dokundu.
Gözlerimi bile açmadan gerçek yüzüme çarptı: Yalnızdım.
İçtiğim üç kadeh şampanyadan ziyade duygusal yüklenme nedeniyle başım zonkluyordu. Dün geceden parçalar göz kapaklarımın arkasında parladı. Chris’in ağzı göğsümdeydi. Wyatt’ın elleri kalçamda sabit duruyordu. Sanki bedenlerin ve geçmişlerin bu çarpışmasının koreografisini hazırlamışlar gibi şaşırtıcı bir uyumla birlikte hareket etmişlerdi.
Hiçbir şeyin rüya olmadığını kanıtlayan kas ağrılarıyla yüzümü buruşturarak kendimi oturmaya zorladım. Oda, hafızamın tamamlamakta zorlandığı hikayeyi anlatıyordu. Çalışma sandalyesinin üzerine atılmış bir kravat (Wyatt), dolaba özenle asılmış elbisem (yine Wyatt), komodinin üzerinde ruj lekesi olan otel su bardağı (kesinlikle benimki).
Ne bir not vardı ne de bir mesaj. Bacağımın iç kısmındaki o hayalet sakal hissi dışında Chris’e dair hiçbir kanıt yoktu.
Bunun ne anlama geldiğini biliyorum. Yıllarca aldığım eğitim, zaten hissettiğim şeyleri kelimelere dökmemi sağlamıştı. Chris umursamadığı için gitmezdi. Giderdi çünkü kalmak, hissettiklerinin tüm ağırlığıyla yüzleşmek demekti. Tereddüt etmeden kendini bir kurşunun önüne atabilirdi. Ama onun başa çıkamadığı şey, o sessiz ve şefkatli sonrasındaki anlardı.
İşin psikolojisini anlamak, bu boş yatağın verdiği acıyı hafifletmiyor.
Elbisemi dolaba sanki bir anıyı özenle kaldırıyormuş gibi asan Wyatt ise, muhtemelen dört ay boyunca ondan uzak durmasını istediğim için gitmişti. Onun bu isteği görmezden gelmesi için her şeyimi verebileceğim tek sabahtı.
“Aferin sana, Nina,” diye mırıldandım karışmış saçlarımı yüzümden çekerken. “Resmen her şeyi karmakarışık hale getirdin.”
Telefonum odanın bir yerinden titredi. Sesi takip ederek, Chris elbisemin fermuarını açarken beni aralarına sıkıştırdıkları kapının yanına bırakılmış küçük çantama ulaştım. Bu anı, içimde sabah endişemle bir arada bulunmaması gereken hain bir sıcaklık yaydı.
Callie
Biz yola çıkmadan önce kahvaltı için hala buluşuyor muyuz? Mason beni açık denizlere sürüklemeden önce tüm düğün dedikodularına ihtiyacım var.
Gerçekler yüzüme çarptı. En iyi arkadaşımın düğünü. Onun balayına gidişi. Ayrı ayrı nasıl seveceğimi bile çözemediğim, bırakın aynı anda sevmeyi, iki adamla dün gece adım attığım o alternatif boyutun ötesindeki asıl dünya.
Nina
30 dakika sonra restoranda buluşalım. Acil kahveye ihtiyacım var.
Duşta, kaynar suyun başıma biraz mantık getirmesine izin verdim.
Ajanlara operasyon sonrası travma ve kimlik krizleri konusunda danışmanlık yapan, duygusal zekasıyla gurur duyan ve insan davranışlarını anladığını kanıtlayan çerçeveli bir diplomaya sahip olan profesyonel DEA psikoloğu Dr. Nina Palmer, bir şekilde eski erkek arkadaşı ve beş yılı aşkın süredir yasını tuttuğu adamla aynı anda yatmanın harika bir fikir olduğunu düşünmüştü.
Daha da kötüsü, içimdeki isyankar bir taraf şimdiden bunun bir daha ne zaman olabileceğini merak ediyordu. Olmamalıydı. Zaten ilk seferinde bile olmamalıydı.
Telefonum tezgahın üzerinde tekrar titredi.
Wyatt
İyi misin?
Bütün o ağır yükü çeken sadece iki kelime. Güvenli bir mesafeden değer vermek. Tam olarak istediğim ve şu an tam olarak istemediğim şeydi.
Telefonum üçüncü kez titredi. Bu sefer Chris’i bekliyordum.
Bunun yerine, bu öğleden sonra Denver’a dönüş uçağım hakkında bir hatırlatmaydı. Gerçekliğin dijital bir formu.
Dün gecenin anılarını elbiselerim kadar kolayca sıkıştırabilirmişim gibi gereğinden fazla bir güçle küçük valizimi kapattım. Oda neredeyse o sıradan otel haline geri dönmüştü. Çalışma sandalyesinin üzerine suçlayıcı bir şekilde asılı duran Wyatt’ın lacivert ipek kravatı hariç, varlığımıza dair tüm kanıtlar silinmişti.
Bir an durup ne yapacağımı düşünerek kravata baktım. Bırakmalı mıydım? Daha sonra geri vermek için yanıma mı almalıydım? İki seçenek de henüz yüzleşmeye hazır olmadığım kadar derin anlamlar taşıyordu.
Mırıldanarak küfür ettikten sonra kravatı kaptım. Onu valizimin dış cebine tıkıştırdım. Onunla ne yapacağıma daha sonra karar vereceğim. Dün geceyle arama binlerce mil koyup Denver’a güvenle döndüğümde buna karar vereceğim.
Odayı son kez kontrol ederken telefonum tekrar titredi. Hala Wyatt’tı. Hala cevapsızdı.
Çantamı omzuma aldım ve her şeyin başladığı o yere bakmaktan özenle kaçınarak koridora çıktım.
Arkamdan kapı tık sesiyle kapandı. Çantamın içindeki telefon tekrar titremeye başladı.
Yürümeye devam ettim.
