Üzerimizdeki Gözler Kitap 2
Yazar
Rebeca Ruiz
Okur
18,6K
Bölüm
30
Laney ile Ace'in aşk hikâyesi, arkadaşlarını ve ailelerini Roselli's Diner'da düzenledikleri bir düğünle şaşırtmalarıyla beklenmedik bir yön alır. Ace'in grubu Vagabond iç çekişmeler ve medyanın mercek altına almasıyla boğuşurken çift, şöhretin, gizliliğin ve aile hayatının getirdiği zorluklarla baş etmek zorundadır. Bu arada gruba katılan yeni gitarist Willow, kendi sorunlu geçmişini de beraberinde getirir. Kariyerler tehlikedeyken ve özel hayatlar altüst olmuşken, aşk ile müzik bir uyum yakalayabilecek mi?
Yemek ve Sonsuza Dek
Laney
Ace'in sakalına bir damla daha çikolata düşünce irkildim.
Muhtemelen yapış yapış olmuştur.
~
Dudaklarımda bir gülümsemeyle, “Becerebiliyor musun?” diye sordum.
Ace, “Hayatımın en güzel anlarını yaşıyorum,” diye cevap verdi.
Sophie, Ace'in sakalını minik, çikolata lekeli elleriyle ovarken gülümsüyordu. Ace, gözleri sevgi ve hayranlıkla dolu bir şekilde onunla birlikte gülüyordu.
Kalbim mutlulukla dolmuştu. Bu kadar sevgi besleyebileceğimi hiç düşünmemiştim. Sadece altı ay önce, kalbim kanıyordu; düğüm olmuş bir karmaşaydı. Neredeyse lafın tam anlamıyla.
Doğum sancısı çekiyordum ve doğumda yaşanan komplikasyonlar beni ölümün kapısına kadar götürmüştü. Bu yeterince kötü değilmiş gibi, çocuğumun babasının parlak ışıklar ve hayran kızlar için beni terk etmiş olduğuna emindim.
Hayatımın en zor zamanlarıydı.
Ama şimdi, önümde olanları izledikçe yaşanan her şey için mutluyum.
Roselli's Diner'ın eski vinil zeminleri ve krom kaplı tezgahları neredeyse şifa veriyordu. Mekanın ünlü hamburger ve patates kızartmalarının kokuları, müzik kutusundaki eski rock 'n' roll şarkılarıyla havada bir araya geliyordu.
Peki ya en iyisi?
En yakın arkadaşlarım ve ailem burada benimleydi.
Sophie yine gülünce, bu güzel kızın nasıl benim kızım olduğunu merak etmeden edemedim.
Mekanın diğer tarafında kahkahalar kopuyordu. Declan tükürükler saçarak öksürüyordu. Vanilyalı içeceği burnundan gelip çenesinden damlarken Vagabond grubunun geri kalanı neşe ile uluyordu.
İyi ki bütün mekânı kapatmıştık.
~
Rockstarlar kendilerini nasıl eğlendireceklerini kesinlikle biliyorlardı ama biraz şey olabiliyorlardı...
… Maganda.
Kuralcı ve efendi olan Declan bile onlardan kaçamazdı.
Ace, Sophie'yi kollarında sallarken gülümsedi.
“Grady muhtemelen baş aşağı tek dikişte içmesi falan için iddiaya girmiştir.”
“Declan'ın böyle bir şeyi bile denemesine şaşırdım,” dedim.
Ace, gizemli bir şekilde, “O çocuklar oldukça ikna edici olabiliyor,” diye ekledi.
Grady'nin Declan'ın sırtına vurmasını izlerken ağzıma bir patates kızartması attım. Grady'nin kardeşi Kieran, vanilyalı içeceğinin geri kalanını Declan'ın suratına doğru alaycı bir şekilde sallıyordu.
Son birkaç haftada Vagabond'un diğer üyeleri hakkında biraz daha fazla şey öğrendim.
Grady davulcu, Kieran basçıydı. Ace ve Eric'in kuzenleriydi.
Ne yetenekli bir aile.
~
Addie kargaşadan uzaklaşıp yanımdaki koltuğa oturuyor.
“N’aber kızım?” diyerek ona kızartma teklif ettim. “Maskaralıklarından bıktın mı?”
Gözlerini devirerek kızartmayı kaptı.
“Çocuklar...” diye alay ediyor. Yapması gereken tek açıklama buydu.
Addie dikkatini küçük Sophie'ye çevirmişti. Sophie’ye komik suratlar yapıyordu. Sophie, bir eliyle Ace'in sakalını çekiştiriyor diğer eliyle Addie'ye uzanıyordu.
“Addie Teyze'ye gel küçük tatlı şey,” dedi Addie ve Sophie'yi kollarına aldı. Sophie'nin çilek sarısı saçlarına atıfta bulunarak, “Sana çekmiş,” dedi.
“Umarım öyledir,” dedi Ace. “Benim çirkinliğimi almasını istemem.”
“Dediğin kadar çirkin olsaydın seninle beb...” derken kendimi tuttum. “Çıkmayı kabul etmezdim.”
Aman!
~
Az daha ağzımdan kaçırıyordum.
~
“Ayrıca,” diye devam ettim. “Gözlerini senden aldığı belli.”
Sophie'nin gözleri derin, berrak bir mavi renkti.
Tıpkı babasınınki gibiydi.
Addie, yeğeninin çikolatalı ellerini atlatmaya çalışırken şüpheli bir şekilde ikimizin arasına bakıyordu.
“Az önce kekeledin mi?” Addie sordu.
Addie böyle şeyler söz konusu olduğunda her zaman meraklı kesilir. Çok etkileyici ve aynı zamanda çok da sinir bozucu.
Gözümün ucuyla Ace'in bana göz kırptığını gördüm.
Rahatça, “Sadece biraz yorgunum,” dedim. “Yeni bebek. Nasıl olduğunu bilirsin.”
“Hmm.”
Telefonum çaldı. Bayan Roselli'nin kocası.
Francesco
Her şey hazır sinyora.
Francesco
Siz hazır mısınız?
Laney
olabileceğim kadar hazırım!
“Sinyor Ace!” Bayan Roselli tezgahın arkasından seslendi. “Gelip bana yardım etmenizi rica edeceğim, per favore.”
Ace, sakalındaki tüm çikolatayı peçeteyle çıkarmaya çalışıp başarısız olarak yerinden kalktı.
Kalbim göğsüme dengesiz bir şekilde atmaya başladı.
İşte başlıyoruz.
~
“Hemen döneceğim,” dedi. Sesi olacaklara dair hiçbir ipucu vermiyordu.
Çocuklar başka bir kahkaha kopardı. Grady ve Kieran iki kahkaha arasında nefes nefese kalıyorlardı. Declan düpedüz sefil görünüyordu.
Eric bize bir bakış attı. Bir şey söylemesine gerek yoktu.
Bakışı, “Yardım et bana,”~ diyordu.
Addie iç çekti.
“Hemen döneceğim.”
Sophie'yi kız kardeşimden kendi kollarıma aldım. Parmaklarındaki çikolatayı silip fısıldamak için eğildim.
“Sürprize hazır mısın Sophie?” diye soruyorum.
Gülüp ellerini çırptı.
Bu bebek enerjiyle doluydu.
Kendi küçük güneş ışığımdı.
Bugünün daha iyi olabileceğini hayal etmek zordu.
Ama birazdan olacaktı.
Ace
Bayan Roselli beni mutfağa götürüyordu.
Kibar İtalyan hanımın bir şekilde Laney ve benden daha heyecanlı olduğuna emindim.
Bana sarılmak için eğilip iki yanağıma da iki öpücük kondurdu. Gözlerinde yaşlar parlıyordu ve ben de biraz gözlerim dolmadan edemedim.
Bayan Roselli'nin nezaketi bir lokantanın nazik patronu olmanın çok ötesine uzanıyordu. Neredeyse anaç.
“Senin adına çok seviniyorum,” dedi.
Francesco, ceketiyle şık görünerek mutfağa girdi. Hantal tasarımı ve gümüş astarı ile ceket geçen yüzyıldan kalma bir şeye benziyordu; ancak nazik yaşlı adama çok yakışıyordu.
“Hazır mısınız sinyor?” diye sordu.
“Hayatım boyunca bir şeye bu kadar hazır olmamıştım.”
***
Bayan Roselli lokantaya girerken ben mutfakta bekledim. Herkesin dikkatini toplarken sesini duydum.
“Lütfen herkes dinlesin,” diye seslendi. “Sinyor Ace ve Sinyora Laney bir sürpriz hazırladı.”
Lokanta sessizliğe büründü. Bayan Roselli'nin müzik kutusuyla oynadığını duyabiliyordum.
1950lerden sakin ve içli bir rock şarkısı çalmaya başladı.
Bu benim işaretim.
~
Arka odadan çıktım, Francesco yanımdaydı. Smokin ceket giyiyorum ama giydiğim sıradan tişörtü, yırtık kot pantolonu ve Converse ayakkabılarını saklayamıyordu. Yine de, takım elbise ceketi meseleye biraz daha uf etkisi katıyordu.
Geniş omuzlarıma mükemmel uyacak şekilde dikilmiş olması iyiydi.
Tam olarak geleneksel bir damat kıyafeti değildi.
~
Ama bunların hiçbiri geleneksel değildi.
Laney ve ben de tam olarak böyle olmasını istemiştik.
Beni bekliyordu, kızımızı kucağındaydı. Elbise yerine dalgalı beyaz bir hırka giyiyordu ve Bayan Roselli kafasına duvak yerine küçük bir çiçek çelengi yerleştiriyordu.
Laney bana döndü ve mükemmel görünüyordu. Daha güzel bir manzara düşünemedim.
İlk şoku atlattıktan sonra, Vagabond kardeşlerim bağırıp çağırıyorlardı. Yüzlerindeki büyük şapşal sırıtışlar neredeyse benimkini yansıtıyordu.
Declan coşkuyla alkışlıyordu. Addie Eric'in kollarına yapışmış, gözyaşları yanaklarından akıyordu.
Hayatımın aşkı ve ben müzik kutusunun önündeki “sunağımızda” ayaktaydık ve kızımız aramızda yatıyordu.
Francesco'nun düğün ayinlerini okuduğunun farkındaydım ama sesi çok uzaktan geliyordu. Tüm dünyam önümdeki ailemden oluşuyordu.
Güzel karım ve güzel kızım.
Francesco boğazını temizleyince gerçekliğe geri döndüm.
“Evet, ediyorum?” dedim.
“Yeminleriniz,” dedi nazikçe. Etrafımdaki herkes gülüyordu.
“Yeminlerden pek anlamam,” diye başladım. “Müzik yazarım. Bir iki şarkı sözü. Ama aklıma gelebilecek hiçbir şey senin için hissettiklerimi tarif edemez Laney.”
Yanaklarından yaşlar akıyordu. Yüzü elmas gibi parlıyordu.
Francesco Laney'e döndü ama Laney’nin bir şey söylemesine gerek yoktu. Birbirimizin gözlerine bakıyorduk ve söyleyebileceğimiz her şey aramızdaydı.
Francesco, teferruatı atlayıp bize yetişti. Muhtemelen gemi kaptanı olduğu zamanlarda birkaç kişiyi evlendirmiştir ama kimse bizim gibi değildi.
“Sen, Ace, Laney'i karın olarak kabul ediyor musun?
“Ediyorum,” dedim.
“Ediyorum,” Laney hemen peşimden tekrar etti.
Nikah memuru kaptanımız güldü.
Yüzünde gülümsemeyle, “Ben de sizi karı koca ilan ediyorum,” dedi. “Şimdi gelini öpebilirsin.”
Yavaşça öpüştük. Birbirimize yaklaştıkça küçük Sophie kuğuruyordu. Öpücük nazik ve çekingendi. Ve işte böyle, ailem tam olmuştu. Sonunda çocuğumun annesiyle evlenmiştim.
El ele, küçük arkadaş çevremize döndük.
Bayan Roselli ve Addie hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Eric'in bile gözlerinde yaş vardı. Grady, Kieran ve Declan sanki hayatları buna bağlıymış gibi alkışlıyor ve tezahürat ediyordu. Muhtemelen damarlarında sıvı bir cesaret verici akıyordu.
Bu an mükemmeldi ve sonsuza kadar sürmesini diliyordum.
Sonra müzik kutusunda şarkı değişti ve eski bir Chuck Berry şarkısı çalmaya başladı.
“Hadi şu partiyi başlatalım!” diye bağırdım.
