Üzerimizdeki Gözler Kitap 3
Yazar
Rebeca Ruiz
Okur
15,9K
Bölüm
39
Willow Adams, kendisine kötü davranan eski kocasından kaçarak Illinois'deki küçük Newland Beach kasabasına sığınır. Yerel bir barda çalışarak yeni bir hayata başladığında, kendi sorunlu geçmişi olan müzisyen Grady O'Callaghan ile yolları kesişir. Hayatları iç içe geçtikçe Willow ve Grady, kendi iç şeytanlarıyla ve aralarında büyüyen çekimle yüzleşmek zorunda kalır. Tehlike peşlerini bırakmazken ve sırlar ortaya çıkarken onların yolculuğu; hayatta kalmanın, iyileşmenin ve beklenmedik bir aşkın hikâyesidir.
Bölüm 1
Kitap Üç: Gözden Uzakta
Laney ile Ace’in öyküsünü sevdiniz mi? Üzerimizdeki Gözler’in dünyasında yepyeni bir karakter kadrosuyla sıcak bir romantizm ve tehlikeli sırların yer aldığı başka bir öyküyü keşfetmek için okumaya devam edin...
Willow Adams istismara uğradığı bir ilişkiden kaçar ama çalıştığı restorana baterist rockstar Grady O’Callaghan’ın geldiği gece her şey değişir. Aralarında kıvılcımlar çakmasına rağmen Willow, eski kocasının tehdidi ortaya çıkınca Newland Beach'te daha fazla kalamayacağını anlar. Grady, aşklarının savaşmaya değer olduğuna Willow’u ikna edebilir mi?
WILLOW
Sessizlik sağır ediciydi.
Bu deyişi şimdiye kadar hiç anlamamıştım. Yerde hareketsiz yatarken onun gelmesini bekliyordum. Birinin, herhangi birinin gelip beni bulup kurtarmasını istiyordum.
Arizona'da yaşadığım binada sakin bir geceydi. Ben, “Cinayet!” diye diye çığlıklar atarken kimse gelmediyse şimdi sustuğum için birinin gelmesi imkansızdı.
Uyanmam muhtemelen bir saat sürdü. Yediğim tekmeler yüzünden başım zonkluyordu. Kaburgamın bir veya iki yerinde kırık olduğuna emindim. Şu anda nefes almak ve hatta hayatta olmak bile acı veriyordu.
Boşandıktan sonra hayatımın bu kısmının biteceğine çok emindim. Yıllar sonra ilk kez kendimi güvende hissetmiştim.
Haftalar boyunca o adamdan uzakta, güvende olduğumu düşünmüştüm. Bu gece kapı çalındığında, kapıyı açmadan önce kimin çaldığını sormak aklıma bile gelmemişti.
Umudum yüzünden bugün neredeyse ölüyordum. Sonunda normal bir hayat yaşama umudu.
Üç yıllık fiziksel ve zihinsel istismardan sonra sırf boşandık diye ondan kurtulduğumu düşünmemeliydim.
Boşanmayı kabul etmesinin nedeni bana attığı son dayaktan sonra ona karşı aile içi şiddet suçlamalarında bulunmamdı. Bu davayla onu zora sokmuştum ama attığı dayak yüzünden düşük yapıp çocuğunu kaybetmiştim.
Bebeğimiz... Bebeğim.
Avukatı, suçlamalardan vazgeçmezsem boşanma davasını kabul edeceğini söylediğinde intikam peşine düşeceğini bilmiyordum ama beni dava masraflarıyla boğacak parası ve kaynaklarının olduğunu biliyordum.
Bunu yapmak o zaman doğru seçim gibi görünüyordu. Başka ne yapabilirdim?
Yerden kalkabilmem başka bir saat daha sürdü. Bayıldığımda korkup kaçmış olmalıydı. Eminim öldüğümü ya da yakında öleceğimi düşünmüştür.
Beni daha önceden bir kez daha böyle dövmüştü. Boşanma davası açmadan önce beni son kez incitişiydi.
Yavaşça odama yürüdüm. Acele etmeye çalıştım. Geri dönüp beni hâlâ burada, hayatta bulmasını istemedim. Nefes almak çok acı vericiydi ama yürümek şimdiye kadar hissettiğim en dayanılmaz acıydı.
Göğsüm yanıyordu. Kafam basınç yüzünden patlayacakmış gibiydi. Bir şekilde yere yığılmadan ayakta kalmayı başardım.
Siyah Vans ayakkabılarla siyah bir kapüşonlu giydim. Odamdaki aynanın yanından geçerken ödüm koptu.
Yüzümde morluklar vardı. Şişliklerle kanayan yara da cabasıydı. Dudağım patlayıp şişmişti.
Ne yazık ki, önceden daha kötüsünü de yapmıştı. Beyin sarsıntısı ve iki mor göz... Şu anki hâlimi idare edebilirdim. Bir veya iki hafta boyunca yapacağım ağır bir makyajla suratımı saklayabilirdim.
İhtiyacım olan her şeyi içeren manila zarfını buldum. İzini süremeyeceği bir cep telefonum da vardı.
Bu telefonda kayıtlı tek kişiye konumumu mesaj attım. On dakika içinde bir araba gelecekti. Araba gelmeden aceleyle çantamı toparladım.
Hızla bulabildiğim mücevher ve elektronik cihazları aldım. Bu eşyaları rehin verip nakit para alacaktım.
Boşanma sonrasında nafakamın yattığı bankadan hiçbir şey alamazdım. Çok riskliydi. Beni bulmasını istemiyordum.
Yazın başlangıcı, Nisan ayının sonuydu. Çantaya tozluk, şort, birkaç tişört ve iç çamaşırı attım. Diğer ıvır zıvırı kendim nerede bulursam oradan alacaktım.
Otoparka gelen arabanın ışıklarını gördüm. Çağırdığım araba olduğunu hemen anladım. Hava otuz iki derece olmasına rağmen kapüşonu takıp bildiğim her şeye sessizce veda ettim.
***
Otobüs istasyona girmek üzereydi. Bu otobüste iki gün geçirmiştim. Phoenix'ten Chicago'ya. Bu lanet otobüsten inmeye hazırdım. Birkaç saatte bir verilen yarım saatlik molalar yerine rahatça temiz hava alabilecektim.
Otobüs istasyona girdiği anda herkes araçtan indi. İnen ilk yolcu olmayı başardım. Trene yetişmek için koşmak zorundaydım. Neyse ki tren de otobüsle aynı istasyondaydı.
İki gün önce götürüldüğüm kadın sığınma evinde bana birkaç seçenek sunulmuştu: Tekrar suç duyurusunda bulunmayı deneyebilir ya da saklanabilirdim.
Dava açmayı düşündüm ama başkalarının gözünde bunun nasıl görüneceğini biliyordum.
Suçlamalardan daha önce de vazgeçmiştim. Bana ikinci kez inanırlar mıydı? Muhtemelen inanmazlardı.
Saklanmayı seçtim. Eski hayatımı geride bırakmak benim için sorun değildi. Geriye dönüp baktığımda acıdan başka bir şey hatırlamıyordum. Ayrıca o adamın pes edip beni kendi hâlime bırakma olasılığı da vardı.
Bana verdikleri bir kutu saç boyasıyla sarı saçlarımı kahverengiye boyadım. Sonra gitmek istediğim yere bir otobüs bileti verdiler.
Illinois'ye gitmeyi seçtim. Özellikle Newland Beach’e… Orada bu sığınma evinin bağlantılı olduğu başka bir kadın sığınma evi vardı.
Yüzümdeki morluklarla yaralar iyileşene ve bir iş bulana kadar orada kalmama izin verdiler.
Bu benim yeni hayatımdı: göze batmayan…. John’un beni bir daha bulamayacağını ya da unutacağını umut ediyordum. Peşimi bırakması için Tanrı’ya dua ediyordum.
GRADY
“Yazın bizimle kalacak mısın?” diye sordu Ace.
Addie ile Eric'in yemek masasında oturuyorduk. Herkes birbiriyle konuşuyordu. Çok gürültülüydü ama rahatlatıcı bir sesti.
Hem annem hem de babamı çok genç yaşta kaybetmiş olsam da halam ve eniştem beni kuzenlerimle birlikte büyüttükleri için asla bir eksiklik hissetmedim.
Biramdan bir yudum alıp masaya koydum. Kuzenim Ace'e baktım. Bir sonraki albüm onun sorumluluğundaydı. Her birimiz sırayla sorumluluk alıyorduk.
Kaydedeceğimiz şarkılarla sonraki albümde kullanacağımız sesleri hazırlıyordu. Kayıt yapmamız için Newland Beach’te kalmamızı önermişti.
“Henüz karar vermedim.”
Los Angeles ve New York'ta evlerim olduğu için bir orada bir buradaydım. Ace, Laney Chicagolu olduğu için buraya yerleşmişti. Chicago'yu severdim ama bütün yazı orada geçirebilir miyim bilmiyordum.
“Mayıs ayında gel. Kaydını tamamladıktan sonra Laney ve çocuklarla eğlenceli şeyler yaparız,” dedi Ace. Gülümsedim. Birkaç hafta kalabilirdim. Benim için hava hoştu.
Geçen yıl turne başladığından beri görmediğim arkadaşlarımı görmek için bile Los Angeles'a dönebilirdim.
“Peki. Mayıs'ta orada olurum.”
Ace gülümseyerek, “Kardeşin bu albüm için harbi iyi şarkılar yazdı. Sana gösterdi mi?” diye sordu. Kardeşim Kieran, grubumuz veya başkaları için harika şarkılar yazardı.
“Hayır, hiç göstermiyor,” dedim. Şarkıları kaydetmeye başlayana kadar genelde hiç duymazdım.
“Solo kariyer yapmak için bizi terk etmemesine şaşırdım. Çok yetenekli,” dedi Ace. Masanın diğer tarafında oturan kardeşime baktım.
Eric'in karısı Addie’yle konuşuyordu. Addie bir süper modeldi. İki çocuk sahibi olduktan sonra bile harika görünüyordu.
Ama işte kardeşim... Şu anda kafası aşırı güzeldi. Bir de sarhoştu. Ona sorsaydık neredeyse hiçbir şey içmediğini söylerdi.
“Bu grubu bizi ekemeyecek kadar çok seviyor,” dedim Ace'e. Doğruydu. Kieran'ı kovsak bile zorla çıkarmamız gerekirdi. Tabii ki kovacak değildik. Harika bir basçıydı.
Kieran, “Ne dedi?” diye sordu.İnsanların onun hakkında konuştuğunu hemen hissediyordu. Gözlerimi devirdim.
Ace, “Konuşmamızı dinlemeyi kes Kieran,” dedi. “Madem şimdi kendini sohbete soktun, kardeşin Mayıs'ta Newland Beach'e gelmeyi kabul etti. Sen de gelmeye ne dersin?”
Kieran bağırmak zorunda kalmamak için koltuğundan fırlayıp yaklaşarak Ace’e, “İstediğimi yapmaya iznim var mı?” diye sordu.
“Ölçüsüne göre. Evde iki çocuğum var. Rastgele kızları getirip yatağa atmanı ve evde sigara içmeni istemiyorum,” dedi Ace. Kieran söylediklerini düşünüyordu.
“Ama alkol içebilirim değil mi?” diye sordu Kieran. Ace gülümsedi.
Ace, “Tabii ki,” diye yanıtladıktan sonra Kieran omuz silkti. Kieran her konuda sürekli rahat takılıyordu. Ağabeyimdi ve onu örnek alıyordum.
Bunu açık açık söylemezdim. Biz, O'Callaghan oğlanları bunu dile getiremeyecek kadar gururluyduk ama nasıl hissettiğimi bildiğini biliyordum.
“O zaman anlaştık,” dedi Kieran ve el sıkıştılar.
“Ace iyi şarkılar yazdığını söyledi,” dedim.
Kieran bir an bana dik dik baktı. Konuşmaya devam etmeye karar verdim.
“İlhamını nereden alıyorsun? Bir kızla iki kere takıldığını neredeyse hiç görmedim. Hadi onu geçtim, biri hakkında aşk şarkısı yazacak kadar uzun bile takılmıyorsun.” Kieran gözlerini devirdi.
Ace, “Doğru diyor. Birden fazla kez takıldığını gördüğüm tek kız Bizzy,” dedi. Bizzy çocukluk arkadaşımızdı.
Kieran, hayatının bir yılını bir yetiştirme yurdunda geçirmişti. Bizzy’yle orada tanışmıştı ve o zamandan beri ayrılmaz en iyi arkadaşlardı.
“Benim özel hayatımı bilmiyorsunuz. İkinize de kendimi açıklamak zorunda değilim,” dedi Kieran.
Biz bir şey söyleyemeden Kieran masadan kalkıp başka bir odaya girdi. Ace'e baktım. Sanırım bam teline basmıştık.
“Hem sarhoş hem de kafası güzel. Bırak sakinleşsin,” dedi Ace. Başımı sallayarak kabul ettim.
Kieran başının çaresine bakabilirdi. Onun hakkında bildiğim tek şey buydu. Her zaman iyi hâldeydi. İkimiz arasında istikrarlı olan oydu.
Derin bir nefes alıp Ace’le gelecek albüm hakkında konuşmaya devam ettim. Bu konuya odaklanma zamanıydı.
