Vahşi Vahşi Cadı 3. Kitap
Yazar
Cherry Redwood
Okur
28.1K
Bölüm
44
Mardi Gras sırasında, cadı Adela “Addie” Baldovino, kaybetmeyi reddettiği adam olan Mateo'nun bedenini taşıyan bir tabutla birlikte, erkek kılığında New Orleans'a gelir. Tabut kilitli bir müştemilattan gizemli bir şekilde yok olduğunda, Addie kendini şehrin gizli büyüsünün içinde bulur: zarif salonlar, tehlikeli pazarlıklar ve Marie Laveau ile Baron Samedi'nin izleyen gözleri. Mateo'yu geri almak için Addie, hem yüksek sosyeteyi hem de onu çalan her neyse onu alt etmek zorundadır.
Mardi Gras
Işıklar, sesler ve renkler Addie'ye çok ağır gelmişti. Hayatları bir arada kalmalarına bağlıymış gibi Kitty'nin eline sıkıca tutunuyordu.
İçinde bulundukları durum düşünülürse, bu muhtemelen çok mantıklı bir varsayımdı.
Addie ve Kitty sokakta aceleyle ilerliyordu. Meşale ve gaz lambalarının aydınlattığı, rengarenk ve tuhaf kostümler giyen kalabalık bir insan selinin ortasındaydılar. Maskeli ya da boyalı sahte yüzler onlara kötü kötü bakıyordu. İskeletler meleklerle dans ediyordu.
Konfetiler akşam havasında büyük bir yangından arta kalan küller gibi savruluyordu. Tuhaf ve korkunç figürler ikiliyi itip kakıyordu. Ter, viski ve portakal kabuğu kokuyorlardı.
Böyle bir gürültüde düşünmek neredeyse imkansızdı. Bando sesleri, kahkaha çığlıkları ve şıngırdayan tefler birbirine karışarak Addie'yi sağır ediyordu. Pantolon giydiği için şükrediyordu. En azından etekler yüzünden hareketleri kısıtlanmıyordu.
Ayakları istiridye kabuklarını eziyordu ve at pisliğine basmaktan son anda kurtuldu. Ezilmiş çiçekler ve yırtılmış süslü kumaş parçaları sokağa saçılmıştı.
Bu kadar çaresiz olmasaydı, gelişlerini yılın daha sakin bir zamanına denk getirebilirdi. Ancak New Orleans'ta Mardi Gras zamanıydı. Şehir halkı çılgınca bir coşkuyla kutlama yapıyordu.
Kalabalık adeta tek bir canlı gibi dalgalanıyordu. Addie'ye daha da yaklaştılar. Addie, Kitty'nin elini öne doğru çekip iki eliyle birden sıkıca tuttu. Eğlenen insanlar bu küçük grupla ilgilenmiyor gibiydi. Bu grup, seyahat sandıkları ve bir tabut taşıyan yarım düzine adamdan oluşuyordu.
Addie, yaptığı dikkat dağıtma büyüsünün bunda bir payı olduğundan şüpheleniyordu. Yaklaştıkları kişiler geçmeleri için onlara yol veriyordu. Belki de Addie ve Kitty'yi takip eden adamların omuzlarındaki sade çam tabut onları rahatsız etmişti.
Kitty ağzı açık kalmış, kocaman açılmış gözleriyle her şeyi izliyordu. Sekiz yaşındaki kız her zamanki haline hiç benzemiyordu; bunu Addie ayarlamıştı. Kendisi ve Kitty'nin de kılık değiştirmiş olması Addie'ye tuhaf geliyordu. Ancak Crescent City'deki insanlar gibi bir kılık değiştirme değildi bu.
Havası çok ağırdı. Kızarmış hamur, ucuz parfüm, nehir nemi ve köşelerde unutulmuş adakların tatlı çürük kokusu birbirine karışmıştı. Addie'nin midesi heyecandan ve açlıktan bulanıyordu. Kitty de şüphesiz çok acıkmıştı ama Addie durmaya cesaret edemiyordu.
French Quarter'ın hemen aşağısında, Faubourg Marigny'deki bir pansiyona doğru ilerliyorlardı. Addie boynunda asılı duran Medusa madalyonunu düşündü. Metal halkanın göğsüne doğru bastırdığını hissedebiliyordu.
Pansiyona vardıklarında onu Bayan Orsini'ye gösterecekti. Tren istasyonuna vardıklarında, şimdi tabutu taşıyan adamlara da zaten göstermişti.
Royal'dan dönüp Esplanade Bulvarı'na girdiler. Burası, Karnaval karmaşası ile yerleşim bölgeleri arasında bir sınır görevi gören meşe ağaçlarıyla çevrili büyük bir bulvardı. Gürültü azalarak bir uğultuya dönüştü. Gaz lambaları yerini sallanan birkaç fenere bıraktı.
Havada nemli toprak, çürüyen yapraklar, nehir sisi, hafif odun dumanı ve geçen mevsimden kalan manolya yapraklarının tatlı çürük kokusu vardı.
Faubourg Marigny'ye girdiler. Ferforje balkonlu dar Creole evleri birbirine yaslanmıştı. Uzaklardan eğlence sesleri gelmeye devam ediyordu. Ancak yakında, köşedeki bir bardan tek bir piyano sesi duyuluyordu. Gölgeli kapı eşiklerinde duran kişiler onların geçişini izledi.
Gece soğuk ve nemliydi. Kalabalığın baskısı ortadan kalkınca soğuk hava artık içlerine işliyordu.
“Aman Tanrım,” dedi Kitty, sanki yeni nefes alabiliyormuş gibi. “Daha önce hiç böyle bir şey görmemiştim! İnsanlar maskeler ve tüyler takıyordu! Gördün mü?”
Kılık değiştirmek Kitty'nin sesini pek değiştirmemişti ama Addie'nin sesi çok daha kalın çıkıyordu. Bunu hâlâ şaşırtıcı buluyordu ama gerekliydi.
“Evet, gördüm,” dedi Addie, Kitty'nin elini hafifçe sıkarak.
“Copperwood'da hiç böyle bir partimiz olmamıştı,” diye belirtti Kitty.
“Hayır,” diyerek katıldı Addie. “Sanırım Copperwood'da Mardi Gras kutlayan pek kimse yok.”
“O da ne?”
“Bu Katolik inancının bir parçası,” dedi Addie. Karnaval ve Büyük Perhiz hakkında bilgi verdi. “‘Mardi Gras’ terimi ‘Şişman Salı’ anlamına geliyor. Çünkü bu, inananların nefislerini köreltmeleri gereken Büyük Perhiz'den önce ağır ve zengin yiyecekler yiyebilecekleri son gündür.”
“Neden Copperwood'da bundan yok? Bu harika bir parti.”
“Sanırım Copperwood'daki çoğu insanın Katolik gelenekleriyle bir işi olmaz,” dedi Addie. “Belki Byrne ailesi hariç. Ancak onlar bile böyle bir partiyi çok abartılı bulurlardı.”
Copperwood halkının çoğu Alman göçmenler ve onların soyundan gelenlerden oluşuyordu. Biraz da İngiliz ve İrlandalı vardı. Kiliseyi Rahip Easton yönetiyordu. Böyle şeyler hiç konuşulmasa da, Rahip Easton büyük ihtimalle bir Lüteriyen'di.
Kesinlikle bir Lüteriyen olacak kadar katı kuralları vardı, diye düşündü Addie. Karısı ve kız kardeşi, günlerini barda Vic Walley'i içki karşıtı broşürleriyle rahatsız ederek geçirirlerdi.
Elbette Rahip Easton'ın kız kardeşi ve Vic Walley artık ölmüştü. Kuzey Ormanları'ndaki Cehennem Kapısı'nda yaşanan korkunç savaşta diğer birçok kasabalıyla birlikte öldürülmüşlerdi.
Addie kaşlarını çattı. Bu düşünceyle içinde beliren mide bulandırıcı hissi bir kenara itti.
İblisler. İblislerle uğraşmaktan hiçbir iyi sonuç çıkmazdı.
Birkaç metre ilerideki bir kapının üzerinde boyalı bir tabela gören Addie adımlarını yavaşlattı.
Ferforje kapının ardında, ahşap kaplamaları yumuşak bir griye dönmüş, iki katlı ince uzun bir ev duruyordu. Sade tabelada “Orsini Pansiyonu. Odalar.” yazıyordu. Ön pencerede tek bir lamba parlıyordu. Küçük avlu düzenliydi. Addie'nin keskin gözleri biberiye ve fesleğeni tanıdı. Nemli iklimde iyi yetişiyorlardı.
Kendisini misafir etmeyi kabul eden hanımefendi hakkında çok az şey biliyordu. Bu bağlantıyı sadece büyükannesinin kuzeni Livia Beccari sayesinde bulmuştu. Addie o kadını ne kadar kızgınlıkla düşünse de, yardım ettiğini itiraf etmek zorundaydı. Sonuçta Addie'ye New Orleans'a gitmesi için bir yol ve kalacak bir yer sağlamıştı.
Tabii bunun Addie'ye bir bedeli olmamış değildi. Hatta ödemeyi önceden göndermişti. Sadece Bayan Orsini'nin anlaşmaya uymasını ve ödemenin alındığını kabul etmesini umuyordu. Eğer kadın Addie ve Kitty'yi misafir etmeyi reddederse, Addie nereye gidebileceklerini bilmiyordu.
Bu düşünceyle ürperen Addie, kapıda tereddüt etti.
Addie'nin yeteneklerine sorgusuz sualsiz güvenen Kitty kocaman esnedi.
Omuzlarını dikleştiren Addie kapıyı iterek açtı ve ön kapıya doğru yürüdü. Sağ eliyle hâlâ Kitty'nin elini tutarken, sol eliyle kapıya sertçe vurdu.
Kapı bir gıcırtıyla açıldı ve siyahlar içinde, iri yapılı, beyaz saçlı bir kadını ortaya çıkardı.
Addie onun arkasında bir salon gördü. Temiz ve boş görünüyordu: Yıpranmış bir halı, sert bir kanepe ve Meryem Ana'nın bir tablosu vardı. Etrafa kaynayan domates, sarımsak ve sert kahve kokusu hakimdi. Addie'yi şaşırtan ve boğazını düğümleyen ev kokularıydı bunlar. Brooklyn'den ayrıldığından beri böyle bir koku almamıştı.
Bir an için, arkasını dönüp Kitty'yi de peşinden sürükleyerek Anne ve Babasının yanına geri dönme arzusu içini kapladı.
Addie dudaklarını yaladı, yutkundu ve zoraki bir şekilde gülümsedi. Keten gömleğinin ve sarılı göğsünün içinden madalyonu çıkardı.
Bayan Orsini madalyona dikkatle baktı, sonra başını sallayarak kenara çekildi. Ancak tabutu görünce konuştu. “Onu müştemilata götürün,” dedi adamlara. “Arka tarafta. Kilitlemedim.” İtalyan aksanıyla konuşuyordu.
İtiraz etmek için ağzını açan Addie'ye karanlık gözlerini çevirdi.
“Orası çok daha soğuk. Böylesi daha iyi. Kilidi de sağlamdır.”
Addie, Mateo'nun ayrı bir binada olmasından hiç hoşlanmamıştı. Zerre kadar hem de. Ancak Bayan Orsini ile tartışmanın iyi bir sonucu olmayacaktı. Addie ona koruma büyüsünü açıklayacak değildi. Kilidi daha sonra kontrol edecek ve belki sihirle biraz güçlendirecekti.
“Pekâlâ,” dedi.
Kitty onu salona doğru çekti. Gözleri faltaşı gibi açılmış, etrafı inceliyordu.
“Aç mısınız?” diye sordu kadın.
“Aman Tanrım, evet efendim,” diye atıldı Kitty. “Bir öküzü bütün yiyecek kadar açım!”
Addie, Kitty'nin bu çıkışıyla gerildi ama Bayan Orsini'nin dudaklarında çok kısa bir tebessüm yakaladı. Kadının gözleri de parlamıştı. “Sen ve baban için akşam yemeğim var, ragazzino.” Bu İtalyanca'da “küçük çocuk” anlamına geliyordu. Bu da Kitty'nin kılığının ne kadar işe yaradığının bir kanıtıydı. “Benimle gelin.”
Kadın onları mutfağa götürdü. Yemek kokuları yoğunlaştı. Tıpkı Addie'nin kalbindeki memleket özleminin yoğunlaştığı gibi. Kısa süre sonra Kitty ile birlikte temiz, beyaz bir masa örtüsüyle kaplı masadaki hasır sandalyelere oturdular.
Bayan Orsini önlerine kaseler koydu. Ardından kaselere kırmızımsı bir yahni doldurdu. Kitty hiç beklemeden yemeğe yumuldu.
“Teşekkür ederim, Sinyora,” dedi Addie.
Bayan Orsini cık cık ederek başını salladı. Değerlendiren bir bakışla Addie'yi süzdü. “New Orleans'a neden geldiniz, Sinyor Lagorio?”
Addie bu soruyu beklemişti ve hazırladığı bir yalanı vardı.
“Ağabeyim Rahip Matteo Lagorio'nun cenazesine eşlik ediyorum,” dedi Addie.
“Rahip mi?” diye şaşkınlıkla tekrarladı Bayan Orsini.
Addie gözlerini indirdi. “O bir Fransisken keşişiydi. Misyonerlik görevine giden bir gemideyken ateşli bir hastalıktan öldü,” dedi gerçek bir üzüntüyle. “Son vasiyeti, New Orleans'taki Lagorio aile mezarlığına gömülmekti.”
“Oh,” dedi Bayan Orsini, belli ki bunu beklemiyordu.
“Bir süre kalmamız gerekecek,” diye ekledi Addie. “Takdir edersiniz ki, hukuki ve dini işlemlerin tamamlanması gerekiyor.”
“Ah evet,” dedi Bayan Orsini, önceki mesafeli tavrı biraz yumuşamıştı.
“Bu da oğlum Cleto,” dedim yemeğini iştahla midesine indiren Kitty'ye bakarak. “Sahip olduğum tek şey o.”
Bayan Orsini tekrar cık cık etti ve bir somun ekmek çıkardı. Ekmeği aceleyle büyük parçalara bölerek birini Kitty'nin, diğerini de Addie'nin önüne koydu. Kitty ona minnet dolu, kocaman bir gülümseme sundu ve ağzı yemekle doluyken mırıldanarak teşekkür etti.
“Size çok minnettarız, Sinyora,” dedi Addie ve yemeğe başladı.
Güce ihtiyacı olacaktı.
Mateo'yu ölümden döndürmek kolay olmayacaktı ama en azından şimdi bunu yapmak için doğru yerdeydi.
