Yeni Gezegen
Yazar
Lotus O’Hara
Okur
5,6M
Bölüm
162
Raven, Dünya'dan kaçan son geminin pilotu. Tüm insan hayatını koruması gerekirken, uzayda kaybolan kız kardeşini de bulması gerekiyor. Gemisi Arenk ve Laro'nun gezegenine düşer. Uzay boşluğunda aşkı bulmak mümkün mü? Kız kardeşini nasıl bulacak?
Birinci Bölüm
Raven
Yumruğumu acil tahliye düğmesine çarptım.
“Ne yapıyorsun sen?” dedi Kaptan.
Kapsüle bir kutu fırlattı.
Bu pislik yığını bizi bunca zaman ayakta tutmuştu ama olan onca şeyden sonra bir uzay fırtınası insanlığın son umudunu da yok etmek üzereydi. Bella, Dünya'dan seyahat edebilen son gemiydi.
Parçalar uçsuz bucaksız karanlığa uçarken inledim.
“Bize güvendiler. Yemin ettik.”
“Raven, inat etmeyi bırak ve içeriye gir. Sadece birinci sınıf yolcular ve ana personeli alabiliriz. O da sana aynı şeyi söylerdi,” dedi Kaptan diğerlerinin içeriye girmesine yardım ederken.
İçeriye girenler kabinlerinde yeterince temiz hava bulunmadığından şikayet ederek, diğer yolcuların hava yüzdesinin düşürülmesini talep ediyordu.
“Bir sürü şey söylerdi.”
“O zaman diğerleriyle birlikte burada ölebilirsin,” dedi Kaptan kapsülü kapatırken.
Her bir yolcu teker teker yıldızlara doğru çıkmaya başlamıştı, sallanan salonda toplanıyorlardı. Kalabalık manzara karşısında çıldırmış, birbirlerini itip kakarak son bölmeye koşuyorlardı.
“Dinleyin! Son kapsüle çocuklar girecek. Bu canavarı indirmeme yardım etmek için 10 gönüllüye ihtiyacım var. Başka bir yoldan gitmemiz gerekecek,” dedim diyafondan.
“Ya indiremezsek?” diye bağırdı biri arkadan.
“Konuşarak bunca zamanı boşa harcıyorsun, şu anda iniyor olabilirdik. Kapa çeneni ve dediğimi yap, yoksa seni hava boşluğundan dışarıya atarım,” dedikten sonra kalabalığa bir göz attım.
Şaşırtıcı bir şekilde, hiç kimse bana karşılık vermemişti. Kaçarak bizi arkada bırakan pisliklerin görüntüsü, hayatta kalma içgüdülerini harekete geçirmiş olabilirdi.
Çocukları kapsüle bindirmek için birkaç kişi seçtikten sonra diğerlerini oturma alanlarına kilitledim ve gönüllülerle birlikte “Tehlike” uyarılarının geldiği kontrol odasına ulaştık.
Sisteme bağlanarak, en yakın gezegene doğru bir rota belirledim. Ya oraya gidecektik ya da ölene kadar burada süzülecektik. Gemi tamamen parçalanmadan önce on dakikamız vardı.
Bu tabuttan çıkmak için sabırsızlanıyordum. Kayalar gemiyi sert bir şekilde püskürttüğünde elim midemin üzerine gitti, yediğim yemeğin orada kalmasını umuyordum. Uzakta parlak patlamalar meydana geliyordu.
Patlama!
“İstasyonunuzu aradığımda düğmeye basın. Eğer işleri batırmaz ve ölmezsek bana yardım edeceksiniz.”
“Evet, efendim” diye bağırdı gönüllüler hep bir ağızdan.
Kısa çizgi kırmızıya döndüğünde, uyarı mesajları yeniden ekrana saçılmaya başlamıştı. İçimden küfürler savuruyordum.
Kapsülden kaçış düğmesine basıp çocukları Kaptan'ın rotasına fırlattım ve vites kolu kilidini devre dışı bırakarak hızı maksimuma çıkardım.
“İstasyon 1! Kırmızı alarm!”
Bunu başarmak zorundaydık; sadece birkaç dakika uzaklıktaydı. Son kapsül de hedefe fırlatılmış, gemi atmosferde parçalanmaya başlıyordu.
“İstasyon 2! Kırmızı alarm!”
Başka bir uyarı mesajı iniş takımının bozulduğunu haber verdi.
“Herkes iki dakika içinde oturma alanında olsun! Orayı da fırlattıktan sonra ikinci sistem devreye girecek.”
“Hayır! Aklını mı kaçırdın? Gemi ikiye bölünecek; ortada kalacaksın. Geride ben kalacağım. Yeterince yaşadım,” dedi yaşlı bir adam beni kontrol odasından çıkarmaya çalışarak.
“Ölmeyi düşünmüyorum, yaşlı adam,” dedim astronot kıyafetine uzanırken. “Ayrıca, ölürsem kız kardeşimi tekrar nasıl görebilirim? İndiğinizde birbirinizi öldürmediğinizden emin olun.”
Adam gitmeden önce başını salladı. Bu kıyafeti giymek oldukça zordu ama biraz uğraştıktan sonra giymeyi başarmıştım.
Dindar biri değildim ama altın bileziğimi tutarak hayatta kalabilmemiz için dua ettikten sonra yanıp sönüp ekrandaki fırlatma düğmesine bastım.
***
Arenk
“Görüntüyü yaklaştır,” dedim.
Bilgisayar asla yalan söylemezdi. İzin almadan gezegenimize kim giriyordu? Çenemi ovuşturdum. Kimlik numarası yoktu. Karaborsa gemilerden mi? Bu gemiler tarayıcıdan kaçmak için gizlenmeyi kullanırlardı.
Çaylaklardan biri görüntüyü ana ekrana verdi.
“Yakınlaştır,” dedim daha da ekrana eğilerek.
Hangi dil bu? Tüm kelimeyi göremeden gemi parçalandı ve ekran dışındaki ormana düştü. Çaylaklar antrenmana göndermiştim.
Kulaklığıma uzandım.
“Tut onu. Yeni bir kruvazöre ihtiyacım var ve gözüm o yeni yerde. İkiye ayrılması beşe ayrılmasından iyidir,” dedi Laro arkamdan.
“Hayır, doğru olanı yapacağız,” dedim.
Ben düğmeye basmadan hemen önce, Laro sandalyesinde arkasına yaslanarak, “Sanırım kendine ait bir yer istemiyorsun, çünkü bu gidişle hayatımız boyunca kendimize ait bir yerimiz olmayacak,” dedi.
“Bunu hak ettiğimizde ödüllendirileceğiz.”
“Eminim babalarımız da aynı şeyi söylemiştir. Bunu onlara soramamamız çok kötü,” dedi Laro.
“Çoğu insan soramaz.”
“Gelecekteki neslin için bir şeylerin farklı olmasını istemez miydin? Yoksa kendi neslini yetiştirme umudu olmadan iki aylık seanslardan memnun musun?” dedi Laro.
İç çekerek çenemi ovuşturdum.
“Çaylaklar, iki takıma ayrılın. Biri gözetimde olsun, diğeri de desteğe ihtiyaç duyulması durumunda beklemede kalsın. Bu siyah kod.”
Binadan çıkarken Laro koşar adımlarla önümde ilerliyordu. Ya ikramiyeyi vuracak ve iyi bir yaşam sürecektik ya da o gemide her ne varsa imha edecektik.
Zırhlarımızı ve silahlarımızı kuşanırken bizi deri ve metalin tatlı kokusu karşıladı. Laro tamamen kuşanmama aldırmamıştı.
Ölüme hazırlıksız yakalanamazdım.
“Her şeyi giy. Orada ne olduğunu bilmiyoruz,” dedim.
“Muhtemelen bir kaçakçıdır, biz oraya varmadan çoktan gitmiş olurlar. Bu kadar endişelenme,” dedi Laro büyük bir gülümsemeyle.
Gökyüzündeki dumanı ilk kaza yerine doğru takip ediyorduk. Bu araçlar arazide harikaydı. Denizdeki bir tekne gibi ormanı delip geçiyorlardı.
Laro kafasını camdan dışarıya çıkardı, gözleri kapalıydı, rüzgârı saçlarında hissediyordu. Saçları yelken açacak kadar uzundu.
“Yaklaşıyoruz,” dedim.
Etrafta saklanan birileri var mı diye etrafı kontrol ettikten sonra alevleri söndürdük. Gemi tam bir enkazdı. Ama yine de, gemide değerli bir şey olabilirdi.
Gemiyi parçaları için soyacak olsak bile, kârlı bir gün olacaktı. Aydınlık güne rağmen içerisi karanlıktı. Kokpite vardığımızda her yerden teller sarkıyor, etrafa kıvılcımlar saçıyordu.
“Bu gemi kaç senelik? Bunların hiçbirini ana piyasada satamayız. Antika gemilerle ilgilenen birkaç alıcım var,” dedi Laro.
“Orada bir şey var.” Kaptan koltuğundaki kambur duran bedene silahımı doğrultarak dikkatlice ona doğru yaklaştık. “Eller yukarı, yasadışı giriş suçundan tutuklusun.”
Etrafını sararken, Laro bedeni tekmelemişti, beden muazzam bir gümbürtüyle yere düştü.
“Bekle, onu çıkarma.”
Kask tıslayarak açıldı.
