Requiem Şehri Kitap 4
Yazar
C. Swallow
Okur
19.8K
Bölüm
30
Ejderhaların ve insanların bir arada yaşadığı bir dünyada Maddie, kendini Xander Üniversitesi'nde gerçek ejderhalarla metal ejderhalar arasındaki bir savaşın ortasında bulur. Aralarında kararsız Zayda ve güçlü ejderha Xythor'un da bulunduğu dostları ve müttefikleriyle birlikte ejderha avcılarıyla yüzleşmek ve kadim lanetleri çözmek zorundadır. Kaosun ortasında Maddie, karmaşık ilişkiler, tehlikeli büyüler ve büyük riskli bir soygunla uğraşırken sevdiklerini korumaya ve ejderhalar için bir gelecek güvence altına almaya çalışır.
Ejderhaların Savaşı
MADDIE
Gökyüzünü bir ateş kapladı.
Ve güneş rengârenk bir alev bulutunun arkasına saklandı.
Robot ve gerçek ejderhalar Xander Üniversitesi’nin üzerinde karşı karşıya geldiler ve kampüse karanlık bir gölge düştü.
İmgelemler gerçek oluyor.
~
Ejderhalardan saçılan alevlerin sıcaklığı yere kadar ulaşınca Summer taş kemerin altına sığındı.
Ona katılmam gerektiğini biliyordum ama bir şey beni kaçmaktan alıkoyuyordu.
Eşlerim kendi diyarları için ölüm kalım savaşı veriyordu. Belki de güçlerim sayesinde bu konuda bir şeyler yapabilirdim.
Ejderhalar gökyüzünde çarpışırken kampüsün diğer tarafında bir savaş narası atıldı.
Ejderha avcıları saldırıya hazırdı.
Lanet olsun.
~
Kampüs Freesia'nın kanıyla kaplıydı ama bu avcıları bize doğru ilerlemekten alıkoymuyordu. Bedenlerini tepeden tırnağa saran deri zırhlar sayesinde kendilerini zehirli kandan koruyorlardı.
Kampüsü çevreleyen taş duvara doğru koştum ve tırmanmaya başladım. Buradan olup biteni daha iyi görebilir ve böylece ejderha avcılarının saldırısına hazırlanabilirdim.
Simsiyah saçlı bir kadın görene kadar kampüse baktım.
Zayda.
~
Gökyüzündeki savaşa bakıyordu ama belli ki yerde başka bir mücadelenin başlamak üzere olduğunun farkında değildi.
Bakışlarını takip edince robot ejderha ordusunu ve ortalarında duran Xythor’u gördüm.
Xander sırtındaydı. Xythor'un vücudunun metal kısımlarına bağlı deri bir koşum takımına tutunuyordu.
Xander, Xythor'u metal bir at olarak kullanıyordu!
Bir ejderhaya sürü hayvanı gibi davranıldığını görmek korkunçtu.
Alevler Xander'ın vücudunu yalayıp geçti ama Xythor ani bir manevra yaparak onu korudu.
"Maddie! Dikkat et!"
Summer'ın sesi göğsüme saplanmak üzere olan bir mızraktan tam zamanında kurtulmamı sağladı. Yerde yuvarlandım ve ayağa kalktığımda üzerinde durduğum kayalık zemine mızraklar yağdı.
Summer'ın duvara tırmanıp bana doğru koştuğunu gördüm. Avcılar bize yaklaşmaya devam ederken birbirimize tutunduk.
Ejderhalar yukarıda çarpışmaya devam ediyor, yere ateş ve kül yağıyordu.
Dünyanın sonunun geldiğini görecek kadar hayatta kalabilecek miyiz?
~
ZAYDA
Sevgilime bir savaş atı muamelesi yapılıyordu!
~
Bebeğim karnımı öyle sert tekmeledi ki acıdan iki büklüm oldum. Sanki babasının tehlikede olduğunu anlamış gibiydi.
Gözlerimi tekrar gökyüzüne çevirince robot kardeşlerinin yanında çarpışan Xythor'u gördüm. Loch ve Hael gibilerden darbe üzerine darbe aldığını görmek acı vericiydi.
Ama Xander’ı ~koruduğunu görmek çok daha acı vericiydi.
O manyak için çalışmıştım ama bunu sadece güçlerimi açığa çıkarabileceğine söz verdiği için yapmıştım.
Fakat bunu yapmak yerine ejderhaları yenmeleri için kurduğu robot ordusunu büyütmek için kanımı kullanmıştı.
Evet, Xythor'u dirilttiği doğruydu ama eskiden bir ejderha olan Xythor onun yüzünden kendi türüne karşı savaşıyordu.
Xander'ın bu korkunç kâbusu yaratmasına katkıda bulunmuş olsam da ejderha avcıları beni düşman olarak görmeye devam ediyordu.
Xythor yokken kendimi kaybolmuş ve yalnız hissediyordum ama onunlayken de Xander'ın başparmağının altına sıkıştırdığı bir böcekten farksızdım.
Bir savaş narası beni içine daldığım düşüncelerden çıkardı.
Avcılar saldırıya geçmiş ve Summer’la Maddie'ye doğru gidiyorlardı.
Gökyüzünde ne olduğu önemli değildi. Eğer Xander'ın yardakçıları yerdeki bu iki insanı öldürmeyi başarırsa onların ejderha eşleri de ölecekti.
Maddie’yle aramız pek iyi değildi ama avcıların hiç kimseyi öldürmesini istemiyordum, özellikle de eski bir dostumu…
Diz çöküp yerdeki kana dokundum ve parmaklarımın arasında ovaladım.
Ejderha kanı, insan derisini yanında bir napalm bombası patlamış gibi yaksa da bir Kan Kuzgunu’nun vücuduna hiçbir şey yapamıyordu. Hatta, beni daha da güçlendiriyor gibiydi.
Vücudum bu yeni enerjiyle dolup taştı.
Gözlerimi kapatıp yeni sahip olduğum güce odaklandım.
İçime Freesia'nın kanının gücü dolunca avuçlarımı öne doğru uzattım ve içlerinden çıkan ateş topları arkamdaki ejderha avcılarının üzerlerine uçtu.
Ateş başlarının üzerinden geçip tam önlerine düştü ve bir bomba gibi patladı. Etrafa kanlı toprak parçaları saçıldı.
Avcıların çoğu geri savruldu ve sert bir şekilde kan kırmızı toprağa düştüler.
Giysileri onları zehirli kandan korumuş olsa da gücümün verdiği patlamaların etkisinden koruyamamıştı.
İlk patlamadan kurtulacak kadar şanslı olanlar ise Freesia'nın kanının hasar görmüş zırhlarına sızmasından kaçamadılar.
Acı çığlıkları gökyüzünü deldi. Uzaktan bile olsa derilerinin köpürdüğünü ve üzerlerinden duman tüttüğünü görebiliyordum.
Maddie ve Summer taş duvardan atlarken avcılara doğru koştum.
Eğer bu savaşı kazanacaksak bir Kan Kuzgunu’nun olağanüstü gücünden daha fazlasına ihtiyacımız vardı.
Maddie aşağı indi ve yerden kanın zehrinden etkilenmeyen kanlı bir kılıç aldı.
Yolumuza çıkmaya cesaret edenleri indirmeye hazır bir şekilde yan yana dizildik.
Xythor'un kükremesini duyunca göğe baktım.
Ağzından ateş saçarak baş aşağı uçuyordu. Sırtında ayakta duran Xander ise bize doğru ilerlemesini emrediyordu.
"Öldür onları!" diye bağırdı.
Gözlerime inanamıyordum. Xythor’un bizi öldürmesini istiyordu!
Maddie kılıcını hazırlarken ben de içimdeki güce odaklandım.
Başka yolu yokmuş gibi görünüyordu. Bu çılgınlığı durdurabilmem için sevdiğimle savaşmam gerekiyordu.
Xythor son anda Xander’ı gafil avladı ve tekrar yukarı uçmaya başladı. Ejderha avcısı yalpaladı ve koşum takımına tutunmak için elinden geleni yaptı.
Ama faydası olmadı.
Kontrolünü kaybedip kanla kaplı zemine çakıldı. Zırhındaki deliklerden içeri zehirli kan sızarken, çığlık atarak ayağa fırladı.
Derisi çoktan yanmaya başlamıştı.
Xander, üzerine ejderha avcılarının sembollerinin kazınmış olduğu devasa kılıcını kavradı.
Maddie babasına doğru koştu, saldırmaya hazırdı ama bir avcı tarafından yolu kesildi.
Yere yuvarlanıp boğuşmaya başladılar.
Xander yüzüme çıldırmış gibi baktı.
"Seni kaltak!" dedi. "Sana yardım etmek dışında ne yaptım ben? Yaptıklarımın karşılığını böyle mi ödüyorsun?"
Kılıcını savurdu ama Xander'ın yorgun bedeni için fazla hızlıydım. Ejderha avcısı olabilirdi ama yaşlıydı ve hamlaşmıştı.
Bir kılıç darbesini daha atlattım. O an sırtımın Xander Üniversitesi'ni çevreleyen taş duvara değdiğini fark ettim.
Etrafa bir göz atınca rakibinin üstündeki Maddie’yi gördüm. Avcının yüzünü kana bastırıyordu ve adamın derisinden korkunç dumanlar yükseliyordu.
Xander'ın kılıcı başımı kıl payı ıskaladı ve kıvılcımlar çıkartarak duvara çarptı.
Taş kemere doğru koşmaya başladım. Arkamda Xander'ın ayak seslerini duyabiliyordum.
Ayaklarımın tabanı yanana kadar koştum ama yorulmaya başlamıştım. Ne de olsa iki can taşıyordum.
Arkamı dönünce Xander'ın tehditkâr bedeniyle karşılaştım. Yüzü korku filmlerinden fırlamış gibiydi. Siyahtı ve kabarcıklarla kaplıydı. Bir gözü de kör olmuş gibiydi.
"Seni domuz gibi şişleyeceğim. Sonra da sevgilini lime lime edeceğim."
Xander üzerinden kan damlayan kılıcıyla bana doğru bir adım attı. Eğer bir an önce bir şeyler yapmazsam o kan benden de damlayacaktı.
Koşacak yerim yoktu. Ama istediğim şey de zaten buydu.
Çok yorulmuştum ama içimde son bir ölümcül darbe vurabilecek kadar enerji vardı.
Yerdeki zehirli kanı Xander'ın yüzüne sıçrattım.
Kılıcını çılgınca savurdu.
Ama kurtulmayı başardım ve taş kemerin altından çıktım.
İçimde kalan son enerji kırıntısıyla da büyü gücümü kullandım ve kemere ateş fırlattım.
Dev yapı paramparça oldu ve Xander altında kaldı.
Tiz çığlığı, çok geçmeden, bedenini ezen taşların ağırlığı altında kayboldu.
Derken bir çığlık koptu. Ona başkaları da katıldı ve hepsi birden acı feryatlara dönüştü.
Avcılar savaşı kaybettiklerini anlamışlardı.
Çünkü Xander sonunda ölmüştü…
MADDIE
Taşların altında kalan babamın boğuk çığlıklarını duydum.
Zayda savaşın başında Xander'ın yanında duruyordu ama sonunda ejderhaların tarafına geçmişti.
Bittiğine inanamıyordum.
Xander gitmişti.
Ve bunu başaran kişi Zayda’ydı.
~
Daha küçücük bir çocukken dünyamı altüst etmiş olan o adamın canını almayı hep hayal etmiştim.
Beni bu zalim dünyanın ellerine atan oydu. Bazı yönlerden şu an olduğum kişi olmamın nedeni oydu.
Arkamdan patlama sesleri duyunca gözlerimi o tarafa çevirdim.
Gayzerlerin havaya kan püskürdüğü kampüs, yabancı bir gezegenin yüzeyi gibi olmuştu.
Gözlerim Freesia'nın Kayası’nı aradı.
Dibinde biriken kan sanki Freesia da savaşın bir parçasıymış gibi çılgınca fokurduyordu.
Bundan sonra ne olacağını bilmiyordum ama iyi görünmüyordu.
Loch ve Hael gökyüzünde robotlarla mücadele etmeye devam ediyorlardı, bu yüzden dikkatimi sahadaki savaşa vermeye devam ettim.
Yerden fışkıran kanların içine bata çıka kampüsün diğer tarafına koştum.
Hâlâ orada olma talihsizliğini yaşayan avcılar patlamalardan en kötü şekilde zarar görmüşlerdi.
Kan üstlerine bir şelâle gibi çağlıyor, açıkta kalan derilerini yakıyor ve onları hayal edilebilecek en kötü şekilde öldürüyordu: Yavaş ve acı verici bir şekilde.
Eğer Freesia’nın laneti bir şarkı ve kurbanla başladıysa aynı şekilde de sona erebilirdi ve bu kanlı günde yeterince kurban verilmişti.
Babam Zayda tarafından öldürülmüştü ama laneti ben ~bozacaktım.
Gözlerimi kapattım ve Freesia'nın şarkısını düşündüm. Sözleri saniyeler içinde aklıma geldi ve yüksek sesle söylemeye başladım.
Karanlıktır rüzgâr...
~
Mağaradan estiğinde...
~
Ve kurt zavallı çoban sürüsünü kapar.
~
Gözlerimi açtım.
Ama hiçbir şey değişmemişti!
Hatta kayanın dibindeki fokurdama artmıştı.
Yanımda bir varlık hissettim ve başımı kaldırınca büyülenmiş gibi kayaya bakan Zayda'yı gördüm.
Onu bunun bir faydası olmadığı konusunda uyarmak istedim çünkü lanet bozulmayacaktı.
Zayda gözlerini kapattı ve şarkıyı söylemeye başladı.
Kan ilk başta iyice köpürdü ve fokurdadı ama birkaç dakika sonra bir şey oldu…
Kan çekilmeye başladı! Kampüsün topraklarının içine geri döndü.
Ejderhaların ateşini yansıtan kırmızı parıltı kayboldu. Çimenler hâlâ kırmızı olsa da kan gitmişti.
Ağzım açık bakakaldım.
Zayda Freesia'nın şarkısını söylemiş ve hepimizi kurtarmıştı.
Robotlar birer birer yere düşmeye başladı.
Kampüs darmadağındı.
Binalar ve kemerler çökmüş ve bir zamanlar görkemli binalara ev sahipliği yapan kampüs adeta yaşayan bir mezara dönmüştü.
Eşlerimin kükremelerini duyunca savaşın bittiğini anladım. Biz kazanmıştık!
Ama yine de mağlup hissetmeden edemedim.
Çünkü Freesia'nın ikinci gelişi ben değildim.
Zayda’ydı.
~
