Bana Aitsin 1. Kitap
Yazar
Cristina C.
Okur
16.7K
Bölüm
38
Hikaye, okulda genellikle kendi kabuğuna çekilen, sessiz ve öz güvensiz bir kız olan Sofia Santos'u konu alıyor. O, insanların görmezden geldiği türden biri; asla ilgi odağı olmayan, kimsenin fark etmediği o kız. Okuldaki hayatı da pek kolay değil. Görünmezmiş gibi hissetmekle ergenlik hayatının tipik dramaları arasında kalan Sofia, çok fazla dikkat çekmeden her günü atlatmaya çalışıyor.
Ancak birisi nihayet onu fark ettiğinde her şey değişir.
Sessiz bir lise aşkı olarak başlayan şey, kısa sürede Sofia'nın beklediğinden çok daha derin, karmaşık ve içinden çıkılması güç bir hâl alır.
Ve en büyük soru şudur:
Bu gerçek bir şeyin başlangıcı mı… yoksa kontrol edemeyeceği bir durumun eşiği mi?
✔️ Hikaye tamamlanmıştır ve karakterlerin yetişkinlik hayatlarını konu alan “You Will Be Mine” adlı bir devam kitabı bulunmaktadır.
Bölüm 1: Arka Plandaki Kız
SOFIA
Yatak odamın penceresinden dışarı bakıyorum ve derin bir iç çekiyorum. Yarın Bayan Gretchen'in çok önemli bir sınavı var. Bazen beni gerçekten sevmediğini düşünüyorum. Popüler kız Sydney'e her zaman gülümsüyor. Onu soru sorması için cesaretlendiriyor. Ben ne zaman elimi kaldırsam, sanki ben yokmuşum gibi başka yöne bakıyor. Gelecek yıl bize ders vermeyeceğini bilmek içimi rahatlatıyor.
Birkaç ay daha dişimi sıkmam gerekiyor. Ondan sonra üniversite için hazır olacağım. Columbia Üniversitesi'nin hayalini kuruyorum. Gelecekteki mesleğim mi? İnsanlara gerçekten yardım edebileceğim bir iş. Belki terapist olmak.
Ama önce kim olduğumu bulmam lazım. Ufak tefek, cılız, adeta görünmez biriyim. Bir erkeğin ilgisini çekmek bir yana, birinin beni fark ettiğini hissetmek bile çok zor. Bayan Gretchen bile beni görmezden geliyor.
Umarım vücudum gelişir ve daha... kadınsı bir hal alır. Şu anki halimle ben Sofia Santos, tam bir hiç kimseyim.
Zeki olduğumu biliyorum ama en zekisi değilim. Bu unvan en yakın arkadaşım Miley'e ait. Dil öğrenmek onun için çocuk oyuncağı. Ben ise daha çok inek öğrenci tipiyim. Matematik ve tarih bana daha uygun. Telefonum onun gönderdiği bir mesajla titriyor.
Miley
Aman Tanrım, sana harika bir haberim var. Tom Carity beni evine davet etti. Bu cumartesi ailesinin evinde büyük bir parti var. Ve Michael Davis de orada olacak!!!
Gözlerimi deviriyorum. Miley okulun en popüler çocuğuna fena halde yanık. Kim değildi ki? Michael Davis uzun boylu, yapılı, kusursuz dişlere ve açık mavi gözlere sahip. Siyah kıvırcık saçları her zaman alnına dökülüyor. O, yataktan yeni kalkmış haliyle bile çekici görünmek için hiç çaba harcamasına gerek kalmayan o erkek tiplerinden.
Evet, o muhteşem biri. Ama ben gerçekçiyim. Benim gibi sıradan kızların onun gibi bir çocukla asla şansı olamaz. Zaten onun gibi bir çocuğu istiyor muyum ki? Popüler erkekler zorbadır ve onlara güvenilmez. Ben daha çok inek tiplerden hoşlanıyorum. Bir kızla gerçekten konuşmak isteyen ve aklı fikri sekste olmayan erkeklerden.
Dün Sydney, yavru bir köpek gibi Davis’in kucağına oturdu. Sırf bunu düşünmek bile tüylerimi ürpertiyor.
Derin düşüncelere dalarak yatağıma çöküyorum.
Okul, ait olduğum bir yer gibi hissettirmiyor. Geri kalan herkes nerede uyum sağladığını ve kime ait olduğunu biliyor gibi. Sürekli izlenip izlenmediklerini merak etmeden kalabalık koridorlarda nasıl yürüyeceklerini biliyorlar.
Sanki her şeyin hemen dışında duruyormuşum gibi hissediyorum. Görebilecek kadar yakınım ama asla gerçekten bir parçası olabilecek kadar yakın değilim.
Miley'e güveniyorum çünkü bana kendimi güvende hissettiren tek kişi o. Onun yanındayken rol yapmama gerek kalmıyor. Artık insanlara öyle kolay kolay güvenemiyorum.
Ama içten içe sonsuza kadar tek bir kişinin arkasına saklanamayacağımı biliyorum. Eğer iyileşmek istiyorsam, insanları tekrar hayatıma gerçekten alabilen biri olmak istiyorsam bunu yapmalıyım. Bütün içgüdülerim bana kendimi dış dünyaya kapatmamı söylese bile, insanlara açılmayı öğrenmeliyim.
Telefonumu elime alıyorum.
Sofia
Senin adına çok sevindim, Miles!
Kısa. Kibar. Onu onaylamaya yetecek kadar ama heyecanına kapılmayacak şekilde. Çünkü ben kesinlikle o heyecanı hissetmiyorum.
Miley
Benimle geliyorsun, Sofia! Tom'a sordum ve o da gelebileceğini söyledi! Bu harika değil mi!!!!
Öf. Gitmek istemiyorum. Dans etmeyi seviyorum ama herkese tepeden bakan o zengin züppelerle değil. Ucuz kıyafetlerime gülecekler.
Sofia
Üzgünüm, gelemem. Cody'ye bakmam lazım...
Mesajı hemen gönderiyorum. Miley bu işin peşini bırakmayacak. O, Tom ve Michael'ı takıntı haline getirdi. Onları her sosyal medya platformunda gizlice takip ediyor. Gerçekten üzücü bir durum, çünkü o çocuklar muhtemelen onu fark etmeyecekler bile.
Miley
Beni yarı yolda bırakamazsın, Sofia! Sadece bundan kaçmaya çalıştığını biliyorum. Seni tanıyorum! Bu yüzden bahane uydurmayı bırak ve sadece benimle gel! Çok eğlenceli olacak!
Gözlerimi ovuşturuyorum. Evet, umutsuz vaka. Miley hedefine ulaşana kadar mızmızlanmayı bırakmaz. Onun huyu böyledir. İstediğini de hep bu şekilde elde eder.
Sofia
Tamam. Geleceğim. Ama sadece bu seferlik.
İçimi anında bir pişmanlık kaplıyor. Ancak terapistim, sınıf arkadaşlarımla daha fazla takılmanın bana iyi geleceğini söyleyip duruyor. Tam olarak, itici bir güce ihtiyacım olduğunu söylemişti.
Annem ve babam terapinin özgüven ve iletişim eksikliğime iyi geleceğini düşünüyor. Sadece ortama ayak uydurabilmek için bile çok çabalamam gerekiyor.
İçimi döktüğüm tek kişi Miley. O benim gerçek yüzümü biliyor. Kalabalıklarda sessizleşiyorum ama yalnızken eğlenceli ve gürültücü olabiliyorum. İhtiyacım olduğunda beni motive ediyor. Beni herkesten daha iyi anlıyor. Miley çok zeki, güzel ve tek kelimeyle harika bir arkadaş.
Telefonum tekrar titriyor.
Miley
Aman Tanrım, seni seviyorum. Teşekkürler, Sofia! Sabah görüşürüz!
Karşılık olarak birkaç emoji gönderiyorum. Bunlar on üç yaşımızdan kalma gizli şifrelerimiz. Eskisi kadar sık olmasa da, bazen hala kullanıyoruz.
Ders kitabıma, sonra da pencereden dışarı bakıyorum. Hava çoktan kararmış. Yorgun bir halde yorganın altına giriyorum. Kitabı bir kenara fırlatmadan önce notlarıma son bir kez göz atıyorum.
Bayan Gretchen iyi gününde olsa iyi olur. Umarım gerçekten çalıştığım yerlerden soru sorar.
***
Ertesi sabah Cody ve kendim için kahvaltı hazırlıyorum. Annem ve babam çoktan işe gitmişler. Ben bu duruma alışkınım. Daha küçükken, diğer çocukların anne babalarının neden onlara kahvaltı hazırladığını ve onlarla masaya oturduğunu anlayamazdım. Şimdi anlıyorum. Annem ve babam bizim daha iyi bir geleceğimiz olması için çok çalışıyorlar.
Annem beslenme çantalarımızı çoktan hazırlamış. Benim tek görevim mi? Cody'nin otobüse yetişmesini sağlamak. Zaten işin en zor kısmı da bu.
“Cody!” diye bağırıyorum. “Otobüs on beş dakika içinde kalkıyor!”
“Her sabah bağırmana gerek yok,” diye homurdanıyor ve sandalyeye çöküyor.
“Eğer ilk seferinde dinleseydin, tekrar bağırmak zorunda kalmazdım,” diye tersliyorum.
Bir yandan hararetle mesajlaşırken diğer yandan sandviçinden kocaman bir ısırık alıyor.
“Bir sorun mu var?” diye soruyorum.
“Hayır,” diye mırıldanıyor, kısa ve sinirli bir tavırla.
Üzerinde durmuyorum ve banyoya yöneliyorum. Dişler fırçalandı. Kahvaltı edildi. Mont giyildi. Cody sırt çantasıyla aceleyle dışarı fırlıyor.
“Sonra görüşürüz, abla.”
“Tuhaf çocuk,” diye mırıldanıyorum ve bisikletimi alıyorum. Okula doğru pedal çevirirken düşüncelerim sınavın etrafında dönüp duruyor. Geçmek zorundayım. Yoksa kendimi yine tam bir kaybeden gibi hissedeceğim.
Okul önümde beliriyor. Çarpan dolap kapakları, sürtünen spor ayakkabılar ve duvarlarda yankılanan sohbet sesleri. Fark edilmemeye çalışarak öğrenci gruplarının arasından süzülüyorum. Heyecandan mideme kramplar giriyor.
Miley beni hemen fark ediyor ve sırıtıyor.
“Sofia! Bugün için hazır mısın? Ben çok heyecanlıyım!”
Zoraki bir şekilde gülümsüyorum. “Olabileceğim kadar hazırım,” diye mırıldanıyorum ders kitabıma sıkıca sarılırken.
Kolumu tutup sıkıyor. “Endişelenme! Bu işin üstesinden geleceksin. Biliyorum işte.”
Başımı sallıyorum, ona inanmaya çalışıyorum. Bayan Gretchen’in şöhreti herkesi gerginleştirmeye yetiyor.
Zil çalıyor ve sesi koridorda yankılanıyor. Öğrenciler hızla sınıflara doğru koşturuyor. Kalbim küt küt atarak onları takip ediyorum.
Sınıfın içinde sıralar düzgünce dizilmiş. Bayan Gretchen elinde sıkıca tuttuğu kağıtlarla en önde duruyor. Bakışları sınıfta geziniyor. Yüzündeki o sert ifadeyi görünce midem anında kasılıyor.
Manzaranın beni sakinleştireceğini umarak pencere kenarına oturuyorum. Notlarımı son bir kez gözden geçirirken kalemimi gergince sıraya vuruyorum. Bu sınavı geçmeliyim!
Bugün sınavın yazılı bölümü var. Bunun yarınki sözlü sınav kadar zor olmaması gerekiyor. Yine de Bayan Gretchen'den sınav kağıdımı alırken ellerim hafifçe titriyor.
Sınav başlıyor. Kalem sesleri ve kağıt hışırtıları duyuluyor. Dikkatimi dağıtan şeyleri görmezden gelerek kendimi nefes almaya zorluyorum. Her soru beni içine çekiyor. Hafızamın ve mantığımın kontrolü ele almasına izin vererek sorulara dalıyorum.
Dakikalar birbirine karışıyor. Kalbim hızla çarparken bir şeyler karalıyorum, üstünü çiziyorum ve yeniden yazıyorum. İçimdeki küçük bir ses, arada sırada bunu başarabileceğimi fısıldıyor.
Sonunda zil çalıyor. Bayan Gretchen ifadesiz bir yüzle tüm kağıtları topluyor. Rahatlama ve korku birbirine karışmış bir halde nefesimi veriyorum. Elimden gelenin en iyisini yaptım. Umarım bu kadarı fazlasıyla yeterli olur.
Bisikletimle eve dönüyorum, rüzgar saçlarımı darmadağın ediyor. Cumartesi günü kesinlikle farklı olacak. Hala gitmek zorunda kalmamaya yetecek kadar hasta olmayı falan umut ediyorum.
Eve vardığımda, Cody sol elinde telefonuyla kanepede oturuyor.
“Selam, Sofia,” diye sesleniyor, başını zar zor kaldırarak.
Onu yumuşak bir sesle selamlıyorum. “Selam, Cody. Okul nasıldı?”
“Her zamanki gibi.” Gözleri ekrana kilitlenmiş bir halde omuz silkiyor.
Hafifçe gülümsüyorum. Cumartesi günü yeni bir dünyaya adım atacağım. Parti, insanlar ve genelde uzak durduğum her şey. Ve belki... sadece belki... sadece görünmez olarak bundan sağ çıkabilirim.
