Ostatni ocalali
Auteur
B. Shock
Lezers
3,7M
Hoofdstukken
66
Wygnanie
ALITA
Dlaczego tu jestem?
Przecież nic złego nie zrobiłam...
To on mnie skrzywdził.
Kto tak naprawdę wykorzystuje ludzi i krzywdzi niewinnych? Ci, którzy mówią, że zależy im na sprawiedliwości? To nieprawda...
Wszyscy ci ludzie gadają o uczciwości, żeby mieć czyste sumienie, ale mają gdzieś tych na dole. Nie zastanawiają się dwa razy, zanim powiedzą, że ktoś powinien zginąć.
To oni są tymi złymi.
Więc czemu to ja jestem na cenzurowanym?
– Panno Alito Asmora, córko Lorda Keitha Asmory... Uznaliśmy panią winną morderstwa siódmego przywódcy sądu Sansory-Kela. Uznaliśmy panią również winną knucia przeciwko imperium.
– Skrzywdzenie któregokolwiek urzędnika sądowego to wystarczający powód, by panią stracić, ale mamy inny plan. Pani wspólnik poprosił o zesłanie pani na planetę więzienną Xanadis.
– Tam spędzi pani resztę życia na niebezpiecznej planecie albo tam pani umrze. Nie ma powrotu. Czy się pani na to godzi? Jeśli nie, zostanie pani publicznie stracona.
Podniosłam wzrok z miejsca na środku sali. Widziałam sześciu przywódców sądu siedzących przede mną z jednym pustym krzesłem między nimi.
Mężczyzna, który miał zająć miejsce siódmego przywódcy, obserwował z tyłu wraz z innymi. Serce waliło mi jak młotem i czułam, że zaraz zemdleję.
To nie może dziać się naprawdę...
Spojrzałam w bok i zobaczyłam mojego najlepszego przyjaciela. Stał obok dwóch strażników ubranych w białe mundury armii naszego imperium.
Jego zielone oczy wyrażały gniew i smutek z mojego powodu, ale był bezsilny. Nie mogliśmy tego powstrzymać. Tylko lekko skinął głową.
Być zesłaną albo umrzeć...
Co to za wybór?
Zamknęłam oczy i cicho wypowiedziałam swoją odpowiedź, gdy łzy napłynęły mi do oczu.
To nie jest sprawiedliwe. Chciałam tylko naprawić sytuację. Nigdy nikogo nie zabiłam ani nie planowałam zaszkodzić sądowi, a teraz stoję tu przed wszystkimi przywódcami Krosy, oskarżona o morderstwo i zdradę.
– Z-zgadzam się... – Mój głos drżał i nie mogłam przestać się jąkać.
– W takim razie z rozkazu królewskiego sądu zostaje pani zesłana na planetę Xanadis do końca życia. Straże, zabierzcie ją.
Varin natychmiast do mnie podbiegł. Złapał mnie za ramiona, żebym nie upadła, gdy stałam tam jak sparaliżowana. Dwaj strażnicy przy drzwiach wyprowadzili nas z sali.
Milczałam, nie wiedząc, co powiedzieć ani zrobić, gdy prowadzili nas do mojej celi.
– Alita, wszystko będzie dobrze.
Chciałam mu wierzyć, ale nie mogłam. Nic w tym nie było w porządku! Wysyłali mnie na planetę pełną złych ludzi, morderców i terrorystów!
Jakby tego było mało, to miejsce słynęło z ogromnego niebezpieczeństwa. Było tak śmiertelne, że imperium nie chciało tam mieszkać. Zamiast tego zrobili z niego planetę więzienną.
Idąc, wróciliśmy do mojej celi, żebym mogła się przygotować do zrzutu.
– Macie dziesięć minut – powiedział strażnik.
Varin spojrzał na nich gniewnie, zanim wprowadził mnie do środka. Drzwi zamknęły się za nami.
Objęłam się ramionami i usiadłam na łóżku. Nie wiedziałam, co robić. Chciałam krzyczeć, chciałam płakać, powiedzieć im, że się mylą, ale nikt by mi nie uwierzył... nikt poza Varinem. Jego twarz złagodniała, gdy mnie przytulił.
– Alita, obiecuję, że to nie koniec. Xanadis to tylko sposób na zyskanie czasu. Dowiem się dokładnie, co się stało... Udowodnię, że tego nie zrobiłaś i sprowadzę cię do domu, obiecuję. – Odsunął się, by na mnie spojrzeć.
– Musisz tylko znaleźć bezpieczne miejsce, gdzie się ukryjesz, tylko na kilka dni. Wymyślę jakiś sposób, żeby ci tam pomóc, ale na razie musisz się skupić i przeżyć. Trzymaj się z dala od ludzi, jeśli możesz.
– Nie dam rady. Varin, proszę – błagałam. Mój głos był cichy i zdradzał, jak bezradna się czułam.
Ale oboje wiedzieliśmy, że nic więcej nie można zrobić. Decyzja sądu była ostateczna. Nie jestem wojowniczką, nie tak jak on. Zawsze byłam słaba i cicha. Tak mnie wychowano.
– Przepraszam. Chodź, musisz się przebrać w kombinezon.
Dotknął ściany obok mojego łóżka, odsłaniając ukrytą szufladę ze złożonymi czystymi ubraniami. Podał mi kombinezon, który wzięłam po otarciu łez ręką.
Wstałam z łóżka i poszłam za zasłonę z tyłu pokoju, żeby się przebrać. Kiedy skończyłam, wyszłam i zobaczyłam, jak przegląda pudełko z rzeczami przy lustrze.
Usiadłam z powrotem na łóżku i dotknęłam materiału kombinezonu. Był inny niż moje zwykłe sukienki i eleganckie stroje.
Ale kombinezon idealnie pasował do mojego ciała, jakby był dla mnie stworzony. Prawie czułam, jakby ten prosty strój ze mnie kpił.
Podniosłam wzrok i zobaczyłam Varina trzymającego coś do cięcia włosów. Od razu złapałam się za długie włosy.
– Alita, proszę... twoje włosy mogą sprawić problemy... tam, wszystko może się zdarzyć, jeśli nie będziesz ostrożna. Długie włosy mogą być niebezpieczne...
Znów poczułam łzy w oczach, a on westchnął, odkładając narzędzie do cięcia.
– Dobrze... nie będziemy ich ciąć, ale przynajmniej pozwól mi je trochę zapleść...
Skinęłam głową i pozwoliłam mu usiąść za mną. Po zdjęciu srebrnego diademu z mojej głowy, ostrożnie zaplatał moje włosy, nie pomijając żadnego pasma.
Kiedy skończył, dotknęłam warkocza i przewiesiłam go przez ramię. Coś wystawało z warkocza, co wyglądało jak mały metalowy patyczek.
Zaczęłam go o to pytać, ale kazał mi być cicho. Zdałam sobie sprawę, że to coś, czego nie powinnam brać, i przestraszyłam się. Gdyby złapali go na pomaganiu mi lub dawaniu mi broni, mogliby go zabić.
Głośne uderzenie w drzwi oznajmiło, że czas minął. Poczułam ogromny strach, patrząc na Varina. Wstał i wyciągnął rękę, którą powoli chwyciłam.
Varin i strażnicy wyprowadzili mnie z pokoju do małego statku przeznaczonego do zrzutów.
Był zbudowany do szybkiego przemieszczania się między stacjami kosmicznymi a planetami. Miało minąć tylko krótki czas, zanim dotrzemy na planetę.
Kiedy weszliśmy na statek, zdjęli mi kajdanki. Potarłam nadgarstki w miejscach, gdzie były kajdanki i rozejrzałam się po statku.
Przednia część była oddzielona od tylnej, a po obu stronach znajdowały się kapsuły ratunkowe przymocowane do statku, z drzwiami pod każdą z nich.
Nie mogli naprawdę mieć na myśli zrzucenia mnie na planetę w jednej z tych?!
Każda kapsuła miała ledwie miejsce dla jednej osoby. Bardziej nadawały się do przewożenia zaopatrzenia niż ludzi. Czy w ogóle przeżyję upadek?!
Spojrzałam na Varina, a on wyglądał na równie zaniepokojonego jak ja. To nie było bezpieczne. Kapsuła mogła się rozbić lub rozpaść podczas upadku, a ja mogłam zostać ranna lub zginąć!
To nie mogło być częścią ich normalnego planu! Musiało być wiele rzeczy nie tak z tym układem!
Gdy statek wystartował, usiadłam obok Varina na jednym z siedzeń, przytulając się do jego ramienia. Nie powiedzieliśmy nic przez całą podróż. Co moglibyśmy powiedzieć? Do zobaczenia? Miłej podróży? Postaraj się nie umrzeć?
Przez głowę przechodziły mi wszystkie rzeczy, które mogły pójść nie tak. Co jeśli ktoś mnie znajdzie po wylądowaniu? Co jeśli coś mnie znajdzie...
Ścisnęłam mocniej jego ramię, przerażona, że coś złego może się stać, zanim zdąży mnie uratować. Jeśli żołnierze nie mogli tam przetrwać, jak ja miałam sobie poradzić?
Po kilku minutach jeden ze strażników wyszedł z przedniej części, zamykając za sobą drzwi. – Czas. Jesteśmy nad atmosferą planety.
Varin wstał ze swojego miejsca, wściekły. – Nad?! Nie polecicie w dół ani przynajmniej nie wejdziecie w atmosferę, żeby ją zrzucić?!
– Nie – powiedział strażnik oschłym głosem, krzyżując ramiona. Jego hełm ukrywał twarz, ale mogłam stwierdzić, że nie był zadowolony z postawy Varina.
Chwyciłam Varina za rękę i zmusiłam go, by na mnie spojrzał. Jego twarz złagodniała, gdy mnie zobaczył, i mnie przytulił. Odwzajemniłam uścisk, zamykając oczy, mając nadzieję, że wkrótce znów się zobaczymy.
Strażnik wprowadził kod do jednej z kapsuł i jej drzwi się otworzyły.
– Po prostu przetrwaj kilka dni, dobrze? Tylko kilka dni...
Starając się nie płakać, przytuliłam go mocniej. Szorstkie ręce chwyciły mnie za ramię i nagle zostałam odciągnięta.
– Hej! – krzyknął Varin, gdy drugi strażnik stanął mu na drodze, oddzielając nas. Mężczyzna, który mnie trzymał, wepchnął mnie brutalnie do otwartej kapsuły.
– Przestańcie! Nie skończyłem się żegnać! – krzyczał Varin, próbując ominąć strażnika. Ogarnęła mnie panika, gdy moje serce zaczęło bić szybciej, a drzwi kapsuły się zamykały.
– Alita! Wyciągnę cię stąd, obiecuję!
Poczułam panikę, gdy drzwi kapsuły powoli się zamykały, blokując mi widok na wnętrze statku.
Wewnątrz kapsuły było bardzo ciemno, a moje serce zaczęło bić jeszcze szybciej, gdy dotykałam gładkiego wnętrza kapsuły. Nie mogłam nic zobaczyć w środku.
– Varin! – zawołałam bezradnie, mając nadzieję, że się zatrzymają i otworzą drzwi, ale nie było żadnego dźwięku z drugiej strony.
Wnętrze kapsuły było tak ciemne i nie jestem pewna, czy to dobrze czy źle, że nie mogłam wiele zobaczyć. Przynajmniej nie będę musiała patrzeć, jak spadam na powierzchnię planety...
Objęłam się ramionami, zamknęłam oczy i czekałam. To było to... to naprawdę się działo...
Nagle kapsuła zatrzęsła się, gdy została odłączona od statku i spadła na planetę poniżej.
Przez kilka sekund było spokojnie i prawie czułam się, jakbym unosiła się w powietrzu, ale to nie trwało długo. Wkrótce wszystko zaczęło się mocno trząść, a ja byłam rzucana na wszystkie strony.
Płakałam, bojąc się, że kapsuła rozpadnie się, zanim dotrę do ziemi. Próbowałam złapać się czegokolwiek, ale nic nie widziałam, a wstrząsy tylko się nasilały.
Zakryłam głowę ramionami i mocno zacisnęłam oczy. Upadek był równie przerażający, co krótki.
Zostałam rzucona i uderzyłam głową o coś twardego, tracąc przytomność, gdy kapsuła rozbiła się o planetę zwaną Xanadis.
Świat potworów.
UNKNOWN
Rozejrzałam się ostrożnie, trzymając głowę nisko. Nikogo nie było widać... ale to nie oznaczało, że coś nie czai się w pobliżu.
Przyklęknęłam i przyjrzałam się śladom w błocie. Wydałam z siebie sfrustrowane westchnienie. „Te ślady są już stare...” – pomyślałam.
Cicho mruknęłam pod nosem, po czym wstałam i ostrożnie ruszyłam dalej przez gęstwinę. Starałam się omijać wszystko, co mogło stanowić zagrożenie. Nie miałam dziś ochoty na potyczkę z dzikim zwierzem.
Słońce zaszło już wiele godzin temu. Dżungla teraz tętniła życiem i była równie niebezpieczna jak za dnia.
Zatrzymałam się, gdy dostrzegłam światło na niebie. Uniosłam wzrok.
Światło spadało z nieba niczym spadająca gwiazda. Rozjaśniło las intensywnym blaskiem, zanim rozbiło się o drzewa w oddali.
Gdy światło zgasło, uśmiechnęłam się. Moje ostre zęby zalśniły w świetle księżyca.
Teraz zaczyna się polowanie...
