Meegenomen door de Maffia
Auteur
Annie Whipple
Lezers
2,6M
Hoofdstukken
61
Hoofdstuk 1.
l'amore fatale del focoso Don
Wij horen bij elkaar, als twee handen op één buik.
Vanaf de wieg al verbonden door het bloed van onze ouders.
Schoonheid en gevaar. Het lot en het beest.
Een bijzondere band doordrenkt met geur en verlangen.
Maar nu proberen duistere machten ons uit elkaar te drijven.
Ach, hoe zal ik je terugvinden, mijn lief?
Mijn ware voorbestemde partner...
FREYA
Ik keek naar de man aan de andere kant van de bar. Wat jammer dat ik me niet beter had aangekleed voor mijn vlucht naar Napels.
Toen hij langs me liep naar zijn stoel, ving ik zijn geur op. Het was krachtig en mannelijk, en op de een of andere manier vertrouwd.
Er ging iets nieuws door me heen. Het voelde alsof ik antwoorden had gevonden waar ik niet eens naar zocht.
Vanaf dat moment kon ik mijn ogen niet meer van hem afhouden.
Ik nam een slok van mijn sterke drankje. Ik moest tot bedaren komen. Vliegen maakte me altijd zo zenuwachtig.
Mijn blik dwaalde weer af naar de man, die op zijn telefoon zat te kijken.
Hij was behoorlijk aantrekkelijk... Hij was zo lang dat hij er bijna komisch uitzag op het kleine barkrukje.
Zijn spieren tekenden zich af onder zijn zwarte shirt en blauwe spijkerbroek. Hij moest wel veel sporten. Hij had bruin haar, donkergroene ogen en een zeer uitgesproken kaaklijn.
Zijn lippen waren vol, en ik merkte dat ik onbewust naar voren leunde. Ik stelde me voor hoe het zou zijn om hem te kussen. Ik fantaseerde over wat ik zou doen als ik de moed had om hem aan te spreken.
Ik begon weg te dromen...
'Hoe heet je?' zou ik vragen vanaf de andere kant van de bar.
Hij zou glimlachen en naast me komen zitten.
Dan zou hij naar me toe buigen en zijn naam in mijn oor fluisteren, zijn lippen tegen mijn oorschelp.
'Ontmoet me op de wc,' zou ik knipogen voordat ik wegliep.
Ik zou zijn blik op me voelen terwijl ik wegliep.
Even later zou hij de wc binnenkomen, met een begerige blik in zijn ogen.
Hij zou zijn lichaam tegen het mijne drukken, me bijna de adem benemen.
Hij zou me tegen de wastafel duwen, mijn nek kussen, mijn benen om hem heen geslagen.
'Don,' kwam er een man naar hem toe. 'Het is tijd om aan boord te gaan.'
Wat een vreemde manier om iemand aan te spreken, dacht ik terwijl ik mijn drankje opdronk.
Voordat hij opstond, wierp de knappe vreemdeling nog één blik op mij, met een speelse glimlach, alsof hij wist waar ik aan dacht.
'Laatste oproep voor Italia Air vlucht 2497 naar Napels,' klonk de aankondiging luid door de terminal.
'Verdorie,' keek ik op de klok. Ik was aan de late kant.
Ik wenkte de barvrouw. 'Mag ik afrekenen alstublieft?'
'Maak je geen zorgen, schat,' zei ze. 'Die meneer daar heeft al voor je betaald.'
Vreemd... Hij betaalde voor mijn drankje maar sprak me niet aan.
Ik probeerde de vreemdeling uit mijn hoofd te zetten terwijl ik met mijn bagage naar de gate liep. Ik kon de onrust niet van me afschudden, hoe ik ook mijn best deed.
Ik had echt een hekel aan vliegen.
En een vlucht van elf uur naar Napels was niet bepaald mijn idee van een leuke kerstavond. Maar mijn moeder had me gevraagd de feestdagen bij haar en haar man door te brengen.
Ik wist dat ze me alleen had uitgenodigd omdat ze zich schuldig voelde.
Ik had mijn moeder niet meer gezien sinds ik zes was, toen ze ons in de steek liet voor haar nieuwe man en mijn zieke vader alleen voor mij liet zorgen.
In het vliegtuig bleven mijn handen beven.
Toen ik bij mijn stoel achterin het vliegtuig aankwam, keek ik naar de man naast wie ik elf uur zou zitten. Hij liet zijn blik over mijn lichaam glijden, bleef hangen bij mijn borsten voordat hij me in de ogen keek.
Hij glimlachte. 'Nou, hallo daar.'
Geweldig. Perfect. Ik mag elf uur naast een enge vent zitten.
'Hoi,' zei ik zachtjes.
De enge man negerend, tilde ik mijn tas op om hem in het bagagevak te leggen.
Ik had mijn bagage er bijna in toen ik dezelfde aangename geur van de bar rook, die mijn lichaam deed tintelen.
Toen voelde ik handen op mijn taille, die de huid van mijn buik raakten waar mijn shirt omhoog was gekropen.
De handen hielden me steviger vast en ik voelde vonken door mijn lichaam gaan. Ik draaide mijn hoofd om te zien wie me aanraakte en mijn ogen werden groot toen ik hem zag.
Het was de man van de bar.
Hij keek me intens aan en ik ging rechtop staan. Ik zag hem kijken hoe ik naar hem keek.
Ik had hem waarschijnlijk moeten wegduwen, maar in plaats daarvan sloot ik mijn ogen en genoot ik van zijn armen om me heen terwijl heerlijke gevoelens door mijn lichaam gingen. Ik wist niet dat het mogelijk was om me zo goed te voelen.
Ik voelde zijn hoofd bewegen toen hij zijn gezicht in mijn nek legde. Ik kantelde mijn hoofd om hem meer ruimte te geven en hij maakte een tevreden geluid.
Toen voelde ik hem kussen waar mijn nek en schouder samenkomen. Eerst werden mijn knieën slap, daarna voelde mijn hele lichaam verdoofd terwijl ik zachtjes zuchtte. Hij glimlachte tegen mijn nek, lachte en hield me overeind terwijl ik tegen hem leunde om niet te vallen.
Ik voelde me in de zevende hemel.
Iemand die zijn keel schraapte bracht me weer bij zinnen, en ik maakte een zacht geluidje en probeerde weg te komen, me plotseling bewust van waar ik was.
Ik hoorde mijn koffer naar me toe glijden en dook snel ineen, wachtend tot hij mijn hoofd zou raken.
Maar er gebeurde niets, en in plaats daarvan hoorde ik: 'Voorzichtig, mijn schoonheid.'
Hij glimlachte naar me en knipoogde voordat hij mijn tas in het vak duwde en het sloot. Nog steeds met zijn hand op mijn rug, draaide hij zich om naar de vrouw achter hem die had geprobeerd onze aandacht te trekken tijdens ons intense moment. De vrouw keek verrast en schraapte nerveus opnieuw haar keel.
'Sorry, ik moet alleen naar mijn stoel, en jullie blokkeren de doorgang. Ik wilde jullie hereniging niet onderbreken. Jullie hebben elkaar duidelijk een tijdje niet gezien,' glimlachte ze vriendelijk.
Ik wilde haar corrigeren en opende mijn mond om te zeggen dat we elkaar eigenlijk nog nooit hadden ontmoet, maar de man die me vasthield sprak eerst.
'We waren net onze plaatsen aan het zoeken. We maken zo ruimte.' Zijn stem klonk glad en kalm.
Ik wilde weglopen, om aan de ongemakkelijke situatie te ontsnappen, maar de man hield me alleen maar steviger vast.
Hij boog zich naar me toe en fluisterde in mijn oor: 'Niet zo snel... Je komt er niet zo makkelijk vanaf.'
Toen keek hij naar de enge man die naast me zou zitten tijdens de vlucht. 'Ophoepelen,' zei hij tegen hem.
De enge man bleef even zitten en staarde naar ons. Het maakte me erg ongemakkelijk bij de gedachte dat hij naar ons had zitten kijken.
'Wat?' vroeg hij.
'Ophoepelen,' herhaalde de knappe man. 'Ik ga daar zitten.'
'Pardon? Ik ga niet weg. Dit is mijn stoel.'
De man die me vasthield keek hem boos aan. 'Hier, neem de mijne.' Hij gaf de enge man zijn ticket. 'Het is eerste klas,' zei hij, terwijl hij zag hoe de man geïnteresseerd naar het ticket keek.
'En nu, ophoepelen,' zei hij langzaam - bijna dreigend - alsof hij de man uitdaagde hem nog een keer tegen te spreken.
De enge man keek nog één keer naar ons voordat hij opstond en snel zijn tas pakte.
'Ga maar, schoonheid,' zei mijn nieuwe, mysterieuze buurman, terwijl hij me zachtjes naar de raamstoel duwde en vlak achter me aan liep.
'Eh, sorry voor daarnet,' zei ik zachtjes, terwijl ik een lok haar achter mijn oor deed en naar beneden keek. Ik wilde dat deze man me mocht. 'Ik raak normaal gesproken geen vreemden aan, echt niet.'
Ik lachte nerveus. Toen hij niet reageerde, schraapte ik mijn keel.
'Oké... Dus waarom gaf je je eerste klas ticket op om helemaal achterin te zitten?'
Mijn ogen ontmoetten de zijne, en zijn hand bewoog om mijn wang aan te raken.
'Omdat ik bij jou wilde zijn,' zei hij met diepe stem. Hij streek met zijn duim over mijn wang terwijl hij elk deel van mijn gezicht bestudeerde. 'Wow, hoe heb ik zoveel geluk dat ik je na al die tijd heb gevonden?'
Ik leunde van hem weg, niet zeker hoe ik moest reageren. Ik moet hem verkeerd hebben verstaan.
'Sorry, wat zei je?'
Hij glimlachte alleen en schudde zijn hoofd. 'Niets. Maak je geen zorgen, mijn schoonheid.' Hij leunde naar me toe over de armleuning. We zaten dicht bij elkaar voor twee vreemden.
'Ik ben Luca. Hoe heet jij?'
Alsof ik in een soort trance was, hoorde ik mezelf zeggen: 'Freya.'
Zijn glimlach werd breder. 'Freya,' zei hij tegen zichzelf. 'Mijn Freya.'
Zijn ogen waren zo mooi. Ik kon niet anders dan erin staren. 'Uh-huh...,' zei ik zonder na te denken.
Hij lachte hard.
Zei ik iets grappigs?
'Onze connectie is sterk; dat voel ik,' zei hij.
Ligt het aan mij, of slaat niets wat hij zegt ergens op?
'Wat? Onze connectie?' vroeg ik.
Hij streek een losse lok haar uit mijn gezicht. 'Maak je daar maar geen zorgen over.'
Ik werd opnieuw uit de trance gehaald waarin hij me leek te brengen toen een baby achter ons luid begon te huilen. Beseffend hoe dicht ik bij de man - Luca - zat, sprong ik achteruit.
Ik had zijn adem op mijn gezicht kunnen voelen.
Mijn wangen werden meteen rood, maar voordat ik me te erg kon schamen, sprak hij.
'Jij bent van mij. Jij bent mijn Lotsbestemming,' zei hij, zijn diepe, krachtige stem galmend in mijn oren.
