AAN DE IJSBAAN
Auteur
Lulu Waters
Lezers
15,1K
Hoofdstukken
33
Dahlia Grant trekt in bij een huis vol ijshockeyers van de universiteit nadat een fout met de huisvesting haar dakloos heeft achtergelaten. Wonen met haar beste vriend Luke zou veilig moeten voelen—tot zijn oudere broer Mason Hayes in beeld komt. De broeierige teamkapitein heeft Dahlia jarenlang ontweken om de waarheid te verbergen: hij is al verliefd op haar sinds de dag dat ze elkaar ontmoetten.
Dahlia gelooft echter dat Luke de ware voor haar is, en Mason weigert zijn broer te verraden. Terwijl jaloezie, verlangen en diep begraven geheimen tot uitbarsting komen, moet Dahlia beslissen van wie ze werkelijk houdt—en of het de waarheid waard is om alles op het spel te zetten.
Hoofdstuk 1
DAHLIA
„Denk je echt dat dit oké is, Luke?“ vraag ik aan mijn beste vriend. Hij brengt de laatste van mijn spullen door de voordeur naar binnen en schopt de deur achter ons dicht.
Hij rolt met zijn ogen en kijkt me aan. „Natuurlijk is het oké. Je bent net familie. En je hebt een plek nodig om dit jaar te slapen.“
Ik glimlach zwakjes, maar mijn aandacht wordt naar de trap getrokken. Lukes oudere broer stampt naar beneden met een boze blik die direct op mij is gericht. Hij was niet blij toen we hem eerder deze week over deze regeling vertelden.
Maar eerlijk gezegd heeft hij mijn aanwezigheid sowieso nooit leuk gevonden.
Volgens hem maken meisjes alles erger.
„Kom op, Dahlia, ik laat je je kamer zien,“ roept Luke. Hij passeert zijn boos kijkende broer op de trap en negeert de felle blik die hij krijgt.
Ik volg hem en zorg ervoor dat ik Masons intimiderende blik vermijd. Toen Luke me voor het eerst een kamer in hun enorme huis aanbood, wilde ik weigeren. Maar hij stond erop. Ze delen deze plek al sinds hun tweede jaar. Een van de jongens is vorig jaar afgestudeerd, waardoor er boven een logeerkamer vrijkwam.
„Laat je spullen niet overal slingeren,“ moppert Mason terwijl hij vanuit de hal naar ons omkijkt. „En houd je shit uit mijn badkamer.“
„Doe niet zo als een klootzak, man,“ spreekt Luke zijn broer aan. Ze staren elkaar weer aan en de spanning tussen hen is om te snijden. Als ze beginnen te slaan, gaat het fout. Dan ben ik weer degene die de kapotte lip van Luke moet verzorgen, net als altijd.
„Het is geen probleem,“ zeg ik snel, terwijl ik slik en Masons felle blik kruis. Hij maakt me ongelooflijk zenuwachtig. „Ik zal mijn best doen om je niet voor de voeten te lopen.“
Mason rolt met zijn ogen en loopt de keuken in, duidelijk geïrriteerd. Luke mompelt iets binnensmonds terwijl hij verder de trap oploopt. Ik loop achter hem aan. Ik hoop dat mijn aanwezigheid hun relatie niet verder onder druk zet, maar ik weet zeker van wel.
Aan het einde van de gang opent Luke een deur. Daarachter is nog een trap die naar een andere deur leidt. „Dit is de beste kamer van het huis,“ zegt hij, en hij kijkt naar mij om. „Het heeft een eigen badkamer. Daarom zei Mason dat je je spullen uit de zijne moest houden—“ Hij wijst naar de overkant van de gang. „—die daar is.“
Ik kijk over mijn schouder en zie een open deur. Daarachter zit een kleine badkamer met witte tegels. Er is een turquoise bad en een douchegordijn met het hockeylogo van de school: een zwart-witte wolf.
Terwijl ik door de gang loop, zwaait er een andere deur open. Luide stemmen vullen de gang. Ik kijk snel op en zie twee jongens naar buiten komen. Achter hen zit een groepje anderen rond een tv naar een hockeywedstrijd te kijken. Zodra ze mij opmerken, verandert hun blik van blijdschap naar verrassing.
„Is dit het nieuwe meisje dat hier komt wonen?“ vraagt de jongen aan de rechterkant. Zijn donkere ogen glijden over mijn lichaam met een lustige grijns. „Ik ben Adam,“ stelt hij zich voor.
„Ik ben Dahlia,“ antwoord ik kortaf.
„Eén regel, fuckers. Blijf allemaal met je verdomde fikken van Dahlia af,“ onderbreekt Luke. Zijn blik is strak terwijl hij de jongens aankijkt.
Adam steekt zijn handen verdedigend op en grinnikt. „Maak je geen zorgen, bro. Ik ben bezet.“
„Ha!“ lacht zijn maatje naast hem luidkeels. „Door wie? Het smaakje van de week?“ Zijn vriend snuift van het lachen, waardoor ze allemaal beginnen te giechelen.
Ze lopen langs ons heen en negeren mijn afkeurende blik. Fantastisch. Ik zit opgescheept in een huis vol met geile studenten. Wat dacht ik in hemelsnaam?
Ik loop achter Luke aan en stap mijn kamer in. Ik ben verbaasd over hoe groot het is. En daar is het, aan de achterste muur: een deur die naar mijn eigen badkamer leidt. Godzijdank. Een badkamer delen met een stel hockeyers zou namelijk een nachtmerrie zijn geweest.
Ik kijk de kamer rond en zie het tweepersoonsbed zonder dekens of lakens. De ladekast heeft genoeg ruimte voor mijn spullen en de kledingkast is ruim. Het ziet er nu nog kaal uit, maar ik maak er snel genoeg mijn eigen plekje van.
„Ik zit gewoon onderaan de trap, D. De eerste deur aan je rechterkant. Daar kun je me vinden als je iets nodig hebt,“ voegt Luke toe.
Ik draai me om. Hij gooit net mijn koffers op het onopgemaakte bed en kijkt me dan weer aan. „Denk je dat het hier niet veilig voor me is?“
Hij lacht zenuwachtig en gaat wat rechter staan. „Het komt wel goed; de meeste gasten hier zijn oké. Ik zou als ik jou was alleen uitkijken voor Adam en Mason.“
Mijn interesse is gewekt nu hij zijn broer noemt, dus ik vraag: „Hoezo Mason?“ Het is ongewoon om hem met een meisje te zien. Ik had dus nooit gedacht dat hij een player was. Maar ja, ik weet eigenlijk nauwelijks iets over hem. Hij houdt afstand van mij, en ik heb geen idee waarom. Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, klikte het best goed. Maar nu doet hij alsof we vijanden zijn.
Hij pakt nonchalant de doos uit mijn armen en zet deze op de lege ladekast. „Hij is gewoon vol van zichzelf, dat is alles. Ik wil niet dat je voor zijn charmes valt. Straks is je hart gebroken als blijkt dat hij niet hetzelfde voor jou voelt,“ zegt hij schouderophalend.
Ik laat een zenuwachtige lach horen. „Luke, ik ken jou en je broer nu al vier jaar. Ik weet vrij zeker dat Mason mij niet eens ziet staan.“ En het is waar. Naast het feit dat hij een hekel aan me heeft, is Mason Hayes ook de aanvoerder van het hockeyteam. Dat past wel bij hem, aangezien hij overal graag in het middelpunt staat.
„Ik wil gewoon niet dat hij je kwetst, oké? Je betekent veel voor me.“ De manier waarop hij het zegt, laat mijn hart sneller kloppen. Het is geen geheim dat ik in ons eerste jaar verliefd was op Luke. Maar toen ik hem probeerde te zoenen, wees hij me af. Hij hield een heel praatje over het behouden van onze vriendschap. Dat was een flinke klap voor mijn ego. Sindsdien heb ik met niemand meer gedatet.
„Waarom pak je later niet verder uit? Ik heb pizza voor iedereen besteld. We kunnen even chillen, en dan bespreek ik meteen wat huisregels.“ Hij grinnikt en loopt dan de kamer uit.
Ik loop achter hem aan en zie het slot op de deur. Dat kleine beetje veiligheid stelt me gerust. Nu weet ik dat ik mijn kamer 's nachts op slot kan doen. Ik had er nog niet over nagedacht, totdat Luke erover begon. Maar nu vraag ik me af of ik hier constant over mijn schouder moet kijken.
Maandagochtend gaat iemand bij het huisvestingskantoor het horen van mij. Mijn aanmelding is op de een of andere manier kwijtgeraakt. Nu zijn alle studentenkamers bezet. Typisch mijn geluk weer.
Onderaan de trap draai ik me naar de woonkamer en kom ik tot stilstand. Mijn borst trekt samen en ik adem opeens sneller. Ik zie Mason op de bank zitten. Zijn strakke kaaklijn wordt verlicht door de zachte middagzon die door het raam valt.
Zijn ijsblauwe ogen zijn doordringend en fel. Ze lijken geheimen te verbergen die hij nooit met iemand zal delen. Een schaduw van stoppels bedekt zijn kaak. Dat laat hem er moeiteloos stoer en knap uitzien. Zijn donkere honkbalpet zit laag op zijn hoofd. Het omlijst zijn rommelige, donkere haar dat er net genoeg onderuit piept om lekker wild te lijken.
Mijn ogen glijden over hem heen. Ik merk op hoe zijn grijze trui strak om zijn spieren spant. Alles aan hem straalt charme uit. Van zijn zelfverzekerde grijns tot de ontspannen houding van zijn slanke lichaam. Het is het soort charme dat ervoor zorgt dat meiden een tweede keer kijken. Daarna krijgen ze spijt als ze beseffen hoe onbereikbaar hij eigenlijk is.
Omdat ik niet meteen beweeg, laat hij zijn arm zakken en gaat hij rechtop zitten. „Heeft niemand je ooit geleerd dat staren onbeleefd is?“
Ik knipper een paar keer met mijn ogen en schud mijn hoofd. „J-ja, sorry daarvoor.“
Hij rolt met zijn ogen en staat op. Hij loopt langs de bank richting de keuken. „Zit hier nog geen vijf minuten en ik heb nu al spijt,“ mompelt hij binnensmonds, maar ik hoor het luid en duidelijk.
„Hé, dit was ook niet mijn eerste keuze, klootzak,“ zeg ik bot, waarmee ik zijn aandacht trek.
Hij stopt abrupt en draait zich in de deuropening om. Hij kijkt me aan met een verraste blik op zijn knappe gezicht. „Klootzak?“ vraagt hij, terwijl hij een wenkbrauw optrekt.
„Sorry,“ zeg ik snel, terwijl ik mijn dunne bruine haar achter mijn oor steek. „Dat bedoelde ik niet—“
„Nee, nee, het is prima. Jij vindt mij een klootzak, en ik vind jou een kakkerlak. We zitten nu al op één lijn,“ grinnikt hij. Hij knikt met zijn hoofd richting de keuken. „Zo te ruiken is de pizza er.“
Nadat hij in de keuken is verdwenen, zwaait de klapdeur achter hem dicht. Ik neem een paar seconden de tijd om mijn zenuwen te bedaren en diep adem te halen. Ik negeer zijn opmerking over de kakkerlak voor nu, maar ik kom er later nog op terug.
Als ik de keuken inloop, ben ik verbaasd. De helft van het hockeyteam is aan het vechten om de open pizzadozen op tafel. Een hard fluitsignaal schalt door de kamer. Iedereen kreunt en houdt de handen voor de oren. Dan draaien alle ogen naar Luke, die mijn kant op knikt.
„Dit is Dahlia Grant. Als je haar lastigvalt, heb je een probleem met mij. Begrepen?“ Alle jongens lijken te snappen wat hij bedoelt. Ze knikken instemmend en storten zich dan weer op de pizza's.
„Dames gaan voor,“ snauwt Mason terwijl hij Adam een tik op zijn achterhoofd geeft.
De jongens mopperen en grommen. Met lichte tegenzin gaan ze voor me opzij. Aarzelend loop ik naar de tafel en zie dat er nergens borden staan. Maar Luke komt me te hulp met een papieren bordje en wat servetten.
Ik pak twee stukken pizza met alles erop en doe een stap opzij. Vol verbazing kijk ik toe hoe de jongens vechten om wat er nog over is. Ze slaan en duwen elkaar letterlijk voor een stuk pizza. Het is bizar!
Ik verlaat de keuken en loop door de woonkamer terwijl ik happen van mijn pizza neem. Het huis is een prachtig, historisch gebouw van drie verdiepingen uit het begin van de vorige eeuw. Het originele houtwerk en de prachtige glas-in-loodramen zijn nog helemaal intact.
Het is meer dan honderd jaar oud. Er wonen ook al drie jaar lang studenten in. Toch heeft de huisbaas het best goed onderhouden, dus ik mag echt niet klagen over de staat van het huis.
Ik ben klaar met het bekijken van de benedenverdieping. Dan ren ik de trap op en kijk naar binnen bij elke slaapkamer die open is. Ik wil gewoon heel graag een glimp opvangen van mijn toekomstige huisgenoten. Kun je het me kwalijk nemen?
Maar dan sta ik voor een gesloten deur. Mijn hart bonst als ik mijn hand uitsteek naar de klink. Mijn hand trilt als ik eraan draai. Maar ik ontdek dat de deur op slot zit.
„Wat ben je in hemelsnaam aan het doen?“ buldert een zware stem achter me.
Ik schrik op en slaak een kreetje van angst. Mijn stuk pizza valt op de houten vloer. Mason stormt op me af. Zijn brede schouders torenen hoog boven me uit en hij maakt zich groot van woede.
„S-sorry. Ik wilde alleen—“ stamel ik, maar hij onderbreekt me met een intimiderende blik.
Met een boze grom dwingt hij me naar achteren, tegen de muur, en schudt zijn hoofd. „Ik zeg het nog één keer: blijf verdomme uit mijn buurt.“
Ik laat een zenuwachtig lachje ontsnappen. Mijn ogen glijden snel over zijn felle gezichtsuitdrukking. „Misschien kunnen we een schema maken, zodat we elkaar niet tegenkomen?“
Zijn kaken spannen zich aan en hij staart me aan. Het voelt als een eeuwigheid, maar dan krullen zijn lippen in een speelse grijns. „Ze is grappig...“
Ik slik en haal nonchalant mijn schouders op. „Nou ja, ik ben geen Amy Schumer, maar ik sta mijn mannetje wel.“
Hij grinnikt en doet een stap bij me vandaan. Hij creëert meer ruimte tussen ons, net zoals altijd. Terwijl hij dat doet, botst hij tegen de leuning achter hem en schrikt op.
Deze gast is ontzettend zenuwachtig, maar waarom?
Hij krabt verlegen in zijn nek. Ik kan het niet helpen dat ik staar naar de aderen die opzwellen op zijn gespierde onderarmen. „Ik denk niet dat schema's nodig zijn, maar dat is mijn kamer. Blijf daar the fuck uit.“
Ik knik langzaam en buk me. Ik raap mijn gevallen stuk pizza en het beleg van de grond. Zodra ik weer overeind kom, zie ik dat Mason is verdwenen. Verward kijk ik om me heen en vraag me af of hij er überhaupt wel was geweest.
