Gideon Book 2
Auteur
Nicole Riddley
Lezers
429K
Hoofdstukken
31
Layla en Gideon begeven zich in een wereld vol bovennatuurlijke politiek, intense banden en gevaarlijke geheimen. Wanneer Layla een waardevol erfstuk verkoopt om een vriendin te helpen, raakt ze onbewust verstrikt in een web van intriges met vampieren, weerwolven en eeuwenoude vetes. Terwijl ze een belangrijke top bijwonen en van alle kanten bedreigd worden, wordt hun relatie op de proef gesteld door verborgen verledens en machtige vijanden. Zal hun liefde de chaos overleven, of zullen de geheimen die ze ontdekken hen uit elkaar drijven?
De Armband
LAYLA
„Ik heb de armband in mijn zak. Hij voelt zwaar aan. In de bus kijk ik er niet naar. Mensen zouden staren als ze hem zagen. Ze zouden denken dat hij nep is omdat hij er zo duur uitziet. Niemand zou weten waar hij vandaan komt of wat ik ermee van plan ben.
Sarah heeft dit geld harder nodig dan Helen deze gift ooit nodig had. Ik ben blij dat Helen er niet meer is.
Ik had hem in een doosje moeten doen. Maar het is niet erg, de grote diamanten zullen niet beschadigd raken.
Ik hoop dat de winkel waar ik hem naartoe breng zal zien hoe waardevol hij is. Gideon zei dat zijn assistent er 150.000 dollar aan had uitgegeven. Ik zou er een flinke som voor moeten krijgen.
Helen beweerde dat Gideon van haar was, terwijl ik wist dat hij mijn erasthai was. De armband liet zien dat ze dacht dat hij bij haar hoorde.
Het voelt als een bijzondere daad om ervan af te komen. Hij is van mij; hij was nooit van haar.
Mijn vrienden vonden het vreemd dat ik hem hield totdat ik uitlegde waarom ik hem wilde hebben.
Ik stap uit de bus en loop naar de chique juwelier die tweedehands sieraden koopt.
Ik druk op de bel en een oudere man komt naar de deur. Hij draagt een pak en zijn dunne haar is netjes achterover gekamd.
'Goedemiddag, ik heb iets dat ik graag zou willen verkopen,' zeg ik, een beetje onzeker. Dat is waarom ik hier ben, maar ik vraag me af of ik het anders had moeten zeggen.
'Komt u binnen.'
Hij leidt me een rustige kamer in met zacht beige tapijt. Ik voel me wat ondergekleed in mijn spijkerbroek en sneakers.
Er staan vitrines met grote, glanzende sieraden erin. Diamanten, robijnen en saffieren schitteren achter het glas alsof ze wedijveren om het felst te stralen.
Wie draagt dit soort dingen?
Een andere man in pak staat voor een vitrine, aandachtig kijkend naar een diamanten ketting.
'Wilt u me het stuk onder vier ogen laten zien?' vraagt de winkelier.
'Het is prima zo,' zeg ik, niet helemaal zeker van de etiquette hiervoor.
Ik haal de armband uit mijn zak en laat hem zien.
De andere man kan niet anders dan naar ons kijken als ik hem aan de winkelier toon. Ik zie dat hij nu geïnteresseerd is - hij komt dichterbij.
Hij is lang, voor een mens. Hij heeft blond haar en blauwe ogen.
De winkelier houdt de armband in het licht om hem te bekijken. De grote ovale stenen vangen het licht en toveren regenbogen op de muren terwijl hij aan zijn vingers bungelt.
'Wat een prachtig stuk,' zegt hij.
Hij kijkt me aarzelend aan. Even denk ik dat hij me gaat vragen waar ik hem vandaan heb; ik zie hem zich afvragen hoe iemand zo jong zoiets bezit.
Vraag alsjeblieft niet waar ik hem vandaan heb.
De man in het pak is dichterbij gekomen om te kijken.
'Mag ik?' vraagt hij aan de winkelier.
De man houdt de armband voorzichtig vast en staart ernaar alsof hij heel bijzonder voor hem is.
Vreemd.
Hij steekt zijn hand uit om de mijne te schudden.
'Alistair. Aangenaam kennis te maken,' zegt hij.
'Layla.'
'Prachtige armband.'
'Als je van dat soort dingen houdt.'
'Jij dus niet, neem ik aan?' vroeg Alistair met een glimlach.
'Hij was van iemand die me echt niet mocht.'
'En toch heb jij hem nu.'
'Ja. Maar niet voor lang.'
Hij lacht hierom.
'Inderdaad.'
Er valt een ongemakkelijke stilte. Alistair lijkt meer te willen weten.
Ik weet niet goed waar dit gesprek heen gaat. Ik ga hem niet zomaar vertellen dat mijn vriend deze armband voor zijn ex kocht, maar dat hij haar moest doden omdat ze probeerde mij te vermoorden.
Dat slaat nergens op in de mensenwereld. Mensen lopen niet zomaar rond om anderen te doden. Nou ja, als ze dat doen, wordt het niet als normaal beschouwd.
Ik snuif voorzichtig, me afvragend of Alistair misschien niet is wat hij lijkt. Voor zover ik kan zeggen, is hij menselijk.
Vreemd genoeg kan ik hem niet zo goed ruiken als ik zou moeten kunnen.
De winkelier staat op het punt iets te zeggen als Alistair spreekt.
'Zou je een bod van mij voor de armband overwegen?'
'Tuurlijk.'
'Ik bied je vijftigduizend euro. Ik betaal u ook, meneer, voor het bemiddelen bij de verkoop,' zei hij tegen de winkelier.
'Deal,' zeg ik.
Ik ben blij met het geld - genoeg om Sarah door het einde van haar studie te helpen.
Ik wacht in de winkel terwijl Alistair contant geld gaat halen.
Potverdorie.
Ik voel me alsof ik in een film zit ofzo. Ik heb nog nooit zoveel geld bij elkaar gezien.
De oude winkelier heeft een geldtelmachine - een grijs plastic ding dat eruitziet als een oude computer. Hij zet het voor me neer alsof hij er trots op is.
Zijn ogen glinsteren, en ik denk dat hij geniet van het feit dat ik duidelijk nog nooit zo'n stapel biljetten heb gezien.
De teller ratelt. We doen de stapels biljetten in elastiekjes en stoppen ze in een grote envelop.
De winkelier geeft Alistair een zwart fluwelen doosje voor de armband. Alistair stopt het in de binnenzak van zijn marineblauwe jasje en haalt dan een visitekaartje tevoorschijn.
'Het was geweldig je te ontmoeten, Layla. Hier is mijn kaartje.'
Ik neem het aan, niet zeker waarvoor ik het zou gebruiken.
Alistair Pembroke
Zijn naam en contactgegevens staan er in chique letters op.
Ik heb geen tas meegenomen, dus ik ben erg zenuwachtig als ik de winkel verlaat. Ik wil niet de indruk wekken dat ik vijftigduizend euro in een envelop vasthoud.
Ik ben bang dat mensen het kunnen zien, alsof ze op de een of andere manier weten dat er al die briefjes van honderd hier in mijn hand zitten.
Ik blijf in de envelop knijpen om er zeker van te zijn dat ik hem niet kwijtraak. Ik kan nauwelijks mijn busgeld pakken; ik ben zo gefocust op mijn envelop.
Ik kan het geld ruiken.
Ik hoop alleen dat niemand anders dat kan.
Nu ik van die verdomde armband af ben, voel ik me lichter. Helen en de hele puinhoop zijn net iets verder weg.
Die nare vrouw had een heel chique armband, en ze was erg trots op zichzelf dat ze hem van Gideon had gekregen.
Maar nu is ze er niet meer, en ze zou het verdomde ding niet kunnen dragen als ze het wilde.
Het verandert niets aan wat er is gebeurd. Maar het helpt.
En nu kan ik iets heel goeds doen voor iemand die altijd een goede vriendin voor me is geweest.
Ik voel me schuldig dat ik niet veel tijd met Sarah heb doorgebracht sinds ik Gideon ontmoette.
Ze weet niets van het hele weerwolf- en lycan-gedoe. Het voelt heel vreemd om mensen daarover te vertellen als ze het nog niet weten.
Ik heb het nooit geprobeerd, maar als ik niet was opgegroeid in een weerwolvenroedel en iemand me vertelde dat ze een weerwolf waren, zou ik denken dat ze niet goed bij hun hoofd waren.
Dus ik ga het haar niet vertellen. Ik heb nog steeds niet besloten hoe ik de grote stapel contanten die ik voor haar heb ga uitleggen.
Ik loop naar de voordeur van haar kleine huis, met haar oude auto ervoor. Ze zegt dat ze hem al heeft sinds ze tiener was - en dat kan ik geloven.
Ik klop op de deur.
Sarah komt naar de deur.
'Layla! Ik had je niet verwacht!'
'Sorry, ik had moeten bellen.'
'Nee, helemaal niet, het is geweldig je te zien!'
'Weet je zeker dat dit een goed moment is?' zeg ik als ik Charlie en een vriend van hem in de voorkamer zie spelen.
'Natuurlijk. De jongens vinden het niet erg. Charlie, Jason, zeg hallo tegen Layla.'
De kinderen zeggen hoi en keren terug naar hun speelgoed.
'Wil je koffie?'
'Alleen als jij er ook een neemt.'
Ze zet koffie en komt zitten.
'Ik heb je in geen eeuwigheid gezien - wat heb je gedaan?'
'Nou, ik heb een man ontmoet. We wonen nu samen.'
'Wow, zo snel! Vertel me alles over hem!'
Nou, hij is een lycan, een adviseur van de lycan koninklijke familie. Lycans zijn als weerwolven maar krachtiger, en hij heeft bergen geld waar ik nu van leef...
'Oh, eh... hij is... erg knap. Hij heet Gideon.'
'Coole naam. Klinkt als een edelman uit een geschiedenisboek. Laat me een foto zien!'
Is eigenlijk een beetje als een edelman uit een geschiedenisboek. Hij is een paar honderd jaar oud maar ziet er veel jonger uit.
Ik laat haar een van de weinige foto's zien die ik van Gideon heb. Hij is niet erg into het laten maken van foto's.
'Jeetje, die spieren! Hij moet veel tijd in de sportschool doorbrengen. Is hij zoiets als een model? Heb je hem ontmoet tijdens het fotograferen? Zeg alsjeblieft dat je hem hebt ontmoet terwijl je hem shirtloos fotografeerde!'
'Ik wou dat het zo was! Nee, hij was een van de schoonmaakklanten. Echt chic appartement.'
'Nou zeg! Assepoester, je hebt het goed voor elkaar!'
Ik hou ervan dat Sarah zo enthousiast voor me is. Haar gezicht wordt bezorgd.
'Wacht, je doet nog steeds je fotografiecursussen, toch? Laat nooit je studie vallen voor een man.'
'Nee, maak je geen zorgen, ik zit nog op school. Ik ga binnenkort proberen wat werkervaring op te doen, misschien bij een krant ofzo.'
'Dat is geweldig - goed voor jou.'
'Hoe gaat het met jou? Je studeert nog steeds, toch?'
'Nog een jaar te gaan. We redden het wel. Ik werk wel veel, though. Gelukkig past Jason's moeder op Charlie.'
Ik zie dat ze er moe uitziet als ze het zegt. Hoe vertel je iemand dat je vijftigduizend euro contant voor ze hebt?
'Dus, daarover... Dit gaat waarschijnlijk behoorlijk vreemd klinken...'
Haar uitdrukking is verward.
'Ik heb iets voor je.'
Ik leg de envelop voor haar op tafel.
'Wat is dit?'
Ze kijkt erin en hapt naar adem.
'Layla, waar heb je dit vandaan?'
Ze kijkt om zich heen en fluistert, alsof iemand ons zou kunnen horen.
'Deze nieuwe vriend van je, is hij een drugsdealer ofzo?'
Ik lach zachtjes.
'Nee, natuurlijk niet. Kijk, hoe ik eraan kom is een lang verhaal. Ik had iets... een oud familieding, zeg maar. Ik wilde het niet omdat het me herinnerde aan dingen die ik niet wil herinneren.
'Dus ik heb het verkocht. En ik heb wat van het geld, en ik wil dat jij ook wat krijgt.'
Ik vertelde een kleine leugen over het houden van wat geld, alleen om haar het gevoel te geven dat ik het niet allemaal aan haar gaf.
'Ik kan dit niet aannemen. Ik bedoel, jij hebt ook geld nodig.'
'Maak je geen zorgen om mij; ik heb genoeg.'
'Hoeveel is het?'
'Vijftig.'
Haar stem zakt weer tot een fluistering en haar ogen zijn wijd van schok.
'Vijftigduizend euro?'
Ik knik zachtjes.
'Layla, ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik kan dit niet aannemen.'
'Kijk, ik probeer je niet het gevoel te geven dat je liefdadigheid nodig hebt ofzo. Geef het aan je moeder als je dat liever hebt, of besteed het allemaal aan Charlie's opleiding. Maar ik neem het niet mee. De envelop blijft hier.'
Ik duw de envelop zachtjes naar haar toe en geef dan een hoopvolle glimlach.
Ze kijkt naar de envelop die op tafel ligt. Ze pakt hem op en drukt hem tegen haar borst, bijna huilend.“
