Zijn bloedpartner
Auteur
Amelia Storm
Lezers
19.9K
Hoofdstukken
27
Nicolai Dracul bewandelt de aarde al meer dan zes eeuwen; prins van een vampierdynastie, meester in zelfbeheersing en gevangene van zijn eigen onsterfelijkheid. De jaren hebben alles afgestompt behalve zijn honger, en het gezelschap van mensen heeft al lang geleden zijn glans verloren. Tot haar.
Prinses Alisa Petrov, erfgenaam van een machtig menselijk rijk, viert haar achttiende verjaardag wanneer Nicolai haar voor het eerst ziet. Ze is scherp, gereserveerd en zich totaal niet bewust van de eeuwenoude band die tussen hen tot leven vlamt. Voor Nicolai is er geen twijfel mogelijk: zij is zijn bloedpartner. Maar Alisa voelt het niet. Nog niet.
Gebonden door politiek en nalatenschap moet Nicolai afstand houden terwijl de band onder de oppervlakte zindert. Terwijl Alisa de waarheid begint te ontrafelen over wie ze is en wat ze voor hem betekent, verdiept hun connectie zich tot iets gevaarlijks, intiems en onmogelijks om te negeren.
Hoofdstuk 1: Een bevel, geen verzoek
NICOLAI
Ik zit in de schemerige waas van de ondergrondse club, een toevluchtsoord voor het bovennatuurlijke en de verdoemden. Hier worden politiek en vooroordelen bij de deur achtergelaten—althans in theorie. In de praktijk is het gewoon de zoveelste kuil vol uiterlijk vertoon en wanhoop.
Ik zou hier voor geen goud komen als Sergei—een oude vriend—er niet op aandrong dat ik mijn gezicht liet zien.
Verschijning, zegt hij. Alsof mij dat iets kan schelen.
Ik ben al meer dan zes eeuwen op deze aarde en ik ben de smaak voor het nachtleven allang kwijt. De muziek irriteert, het bloed is muf, en het gezelschap? Voorspelbaar.
Tatiana kronkelt als rook om de paal, haar ogen op mij gericht met diezelfde hongerige glans die ze al een eeuw draagt. Ze doet te hard haar best; heupen wiegend, lippen van elkaar, haar blik smekend. Ik heb haar honderd jaar geleden veranderd, nadat Sergei haar halfleeggezogen in een steegje had achtergelaten als afgedankte prooi.
Sindsdien zit ze achter me aan, ervan overtuigd dat die daad iets meer betekende dan genade.
Mijn vader regeert als koning onder de vampiers, onze bloedlijn stamt rechtstreeks af van de Eersten—oud, ononderbroken en vereerd. Sergei wordt er nooit moe van me eraan te herinneren dat de prins gezien moet worden, moet bewijzen dat de hooggeborenen bereid zijn om van hun voetstuk af te dalen en zich onder het gewone gepeupel te mengen.
Alsof eeuwen van macht verzacht kunnen worden door een paar publieke optredens en geforceerde glimlachen.
Tatiana glijdt op mijn schoot alsof ze er de eigenaar van is, stinkend naar goedkope parfum en de metaalachtige geur van oud bloed. De geur slaat achter in mijn keel, zuur en klef, en ik heb er nu al spijt van dat ik niet eerder ben weggegaan. Ik werp Sergei een blik toe—scherp, finaal.
Ik ben er klaar mee.
"Ik ben klaar om te gaan als jij dat ook bent, Nicolai," spint ze, haar stem gedrenkt in hoop en wanhoop. Ze hengelt weer naar mijn bed, ervan overtuigd dat vannacht de nacht kan zijn dat ze me voor zich wint.
Dat zal het niet zijn. Dat zal het nooit zijn.
Ik ben door de decennia heen gevoelloos geworden voor hun avances—elk van hen denkend dat ze zich een weg naar de kroon kan banen, dromend van het koningin-zijn. Maar die titel verdien je niet door verleiding of vleierij.
Het wordt bezegeld in bloed.
Voor ons is het niet zoals bij de wolven met hun door de maan gezegende zielsverwanten en het goddelijke lot. Zij spreken over bestemming, over één ware partner gekozen door hun godin. Romantische onzin.
Onze band is genetisch. Brutaal. Bindend. Wanneer het gebeurt, is het absoluut—geen ruimte voor iemand anders. Alleen dan kunnen we ons voortplanten, alleen dan wordt de bloedlijn voortgezet.
Totdat die match is gevonden, is de rest slechts ruis.
"Tatiana, ik ben niet in de stemming," zeg ik, mijn stem vlak als steen. Geen warmte. Geen uitnodiging. Alleen de hoop dat ze de hint begrijpt zonder dat ik haar hoef te dwingen.
Dat doet ze niet.
"Je bent nooit in de stemming, baby," spint ze, terwijl ze dichterbij glijdt. "Ik zou je zo'n goed gevoel kunnen geven."
Ik betwijfel het. Het is eeuwen geleden dat een aanraking iets in me losmaakte. Mijn vader beweert dat het het bloed is, het mijne dat zoekt naar zijn tegenhanger. Hij zegt dat ik haar zal herkennen aan haar geur, dat mijn bloed dat van haar zal herkennen en zal reageren.
Wat een hoop onzin.
Haar hand glijdt naar mijn kruis.
"Als je je handen niet weghaalt," snauw ik, mijn ogen als ijs, "dan haal ik ze van je lichaam af."
Ze deinst achteruit alsof ik haar met vuur gebrandmerkt heb en krabbelt in stilte van mijn schoot af. Ze mag van geluk spreken. Veranderd zijn door een hooggeborene is de enige reden dat ze in het zonlicht loopt.
Dat geschenk alleen al had haar respect moeten leren.
Ik sta op van mijn stoel en snijd door de club als een mes door rook. Ogen volgen me—hongerig, wanhopig, zich vastklampend aan hoop. Pathetisch. Ze zien geen prins. Ze zien een prijs.
Buiten stap ik in mijn auto. De deur klikt nauwelijks dicht voordat Tatiana onuitgenodigd op de passagiersstoel glijdt. Ze begrijpt het nog steeds niet.
Ik draai me naar haar toe, grijp haar kin hard genoeg vast om haar te laten terugdeinzen. Pijn flikkert in haar ogen, maar ze kijkt niet weg. Dat zou ze wel moeten doen.
Ik laat mijn aura in de ruimte tussen ons vloeien, koud en verstikkend. "Je laat me met rust," zeg ik, mijn stem laag en dodelijk. "Raak me nog één keer aan, en ik maak een einde aan je ellendige bestaan."
Nog voordat het laatste woord is uitgesproken, is ze de auto al uit, wegkruipend als een prooi die net beseft dat ze in het nauw is gedreven.
Ik adem uit, langzaam en scherp. Eindelijk, stilte.
Ik ga vanavond niet naar het penthouse. De gedachte aan glazen wanden, stadslichten en het constante gezoem van menselijk leven doet mijn huid kruipen. In plaats daarvan stuur ik de auto richting het landgoed van mijn ouders, een stuk land dat door de tijd onaangetast is gebleven, verborgen achter ijzeren hekken en eeuwenoude bomen.
Het is privé. Geïsoleerd. Een plek waar de wereld vergeet binnen te dringen.
Het landgoed is stil, uitgehouwen uit de oude wereld en achtergelaten om in zijn eigen stilte te ademen. Geen surveillancedrones die boven je hoofd zoemen. Geen digitale ogen die elke stap volgen. Alleen stenen gangen, kaarslicht en de geur van aarde en herinneringen.
Hier kan ik bestaan zonder te doen alsof.
Ik mis de middeleeuwen. Destijds was de wereld donkerder, ja — maar eenvoudiger. Geen loeiende sirenes. Geen verstikkende smog. Geen eindeloze datastromen die elke ademtocht catalogiseren. We voedden ons in stilte, verdwenen in de schaduw. Niemand stelde vragen bij een vermiste dorpeling. Niemand volgde bloedsporen.
Het was schoner, op zijn eigen manier. Eerlijker.
Nu nippen we uit steriele zakken, terwijl we doen alsof het genoeg is. Doen alsof het bevredigt. Dat doet het niet. Het bloed is koud, levenloos, ontdaan van de hartslag, de angst, het vuur. We hebben instinct ingeruild voor gemak, honger voor protocol.
Alles in de naam van de vrede.
Maar vrede is een leugen. Het is slechts stilte met regels.
De menselijke koning regeert dit continent met een fluwelen riem, zijn invloed als een schaduw over de grenzen verspreid. Hij houdt ons bestaan begraven onder mythen en stilte, en zorgt ervoor dat het bovennatuurlijke voor de massa niets meer blijft dan folklore.
Wanneer een van ons uitglijdt, wanneer er te openlijk bloed vloeit of een lichaam te verminkt wordt gevonden, wordt het weggepoetst met een fluistering en een krantenkop: Een daad van God.
En de mensen geloven het. Goedgelovige wezens, happig om elke fictie die we hen voorschotelen te slikken. Ze klampen zich vast aan hun illusies als aan reddingslijnen, zonder ooit de prijs in twijfel te trekken.
Dus, wat krijgt de koning terug voor zijn loyaliteit? Macht. Een nalatenschap. Zijn bloedlijn draagt de kroon al sinds mijn vader bijna achthonderd jaar geleden de heerschappij over de vampiers opeiste. Een stille afspraak, bezegeld in bloed en stilte. Wij regeren vanuit de schaduwen. Hij regeert in het licht.
En samen houden we de wereld blind.
Ik stop bij het hek en toets de code in. Het ijzer kreunt terwijl het opent, traag en weloverwogen, het gekraak snijdt door de rust als een waarschuwing. Het landgoed doemt voor me op, gehuld in stilte en schaduw.
“Niki!” Valentina stormt door de voordeur naar buiten, op blote voeten en met wilde ogen, haar stem de stilte verbrijzelend.
Ze is nu tien — een onverwacht wonder in onze bloedlijn die het al bijna had opgegeven. Mijn ouders stopten eeuwen geleden met hopen. Hooggeboren vampiers planten zich zelden nog voort. Bloedgenoten zijn zeldzaam, en zonder die band is bevruchting onmogelijk.
Sommigen nemen genoegen met het veranderen van mensen om de leegte te vullen met iets wat er dicht genoeg bij komt.
Maar Valentina is geen surrogaat. Ze is geboren, niet gemaakt. Vlees van ons vlees. Het bewijs dat de oude magie nog steeds in onze aderen flikkert.
Ik stap uit de auto en til haar in mijn armen, haar ronddraaiend tot haar gelach door de binnenplaats echoot. Ze klampt zich aan me vast, giechelend, stralend.
Ze lijkt sprekend op onze moeder — groene ogen zo scherp als glas, ravenzwart haar dat over haar rug valt, hoge jukbeenderen gebeiteld met elegantie en gevaar. Prachtig. Dodelijk. Een ware erfgename.
“Hallo, kleintje,” zeg ik met lage stem terwijl ik door mijn knieën ga om haar in de ogen te kijken. “Heb je je een beetje gedragen?”
“Altijd, Niki,” kwettert ze, terwijl de ondeugd achter haar glimlach danst. Zij is de enige die me zo noemt. De naam zou uit de mond van iemand anders dwaas klinken — zacht, familiair, onverdiend.
Maar bij haar past het.
Ze grijpt mijn hand en trekt me buiten adem mee naar het huis. “Papa heeft een puppy voor me gekocht,” kondigt ze aan met glinsterende ogen. “Kom kijken.”
Valentina trekt me door de grote hal, haar kleine hand warm in de mijne, haar opwinding voelbaar bij elke stap. Het landgoed is stil, gehuld in de gebruikelijke rust, maar haar gelach vult de gangen als zonlicht — zeldzaam, goudkleurig, onmogelijk te negeren.
“Hij is in het solarium,” zegt ze. “Papa zei dat hij van mij is, helemaal van mij.”
We slaan de hoek om en daar is hij, opgekruld in een vlek zonlicht op de marmeren vloer, een klein wezen met te grote poten en een vacht in de kleur van as en maanlicht. Zijn oren trillen bij onze benadering en hij heft zijn kop, knipperend naar mij met ogen die te wijs zijn voor zoiets jongs.
Valentina laat zich naast hem op haar knieën vallen en slaat haar armen om zijn zachte lijfje. „Is hij niet perfect?” fluistert ze, alsof ze bang is dat het moment zal vervliegen.
Ik hurk naast hen neer en bestudeer de pup. Hij trilt een beetje, onzeker, maar hij deinst niet terug. Ik steek mijn hand uit en laat hem snuffelen. Hij leunt ertegenaan.
„Hij is dapper,” mompel ik. „Of dwaas.”
Valentina giechelt. „Hij is van mij.”
Ik werp een blik op haar; haar groene ogen glanzen, haar ravenzwarte haar valt als een kroon over haar schouders.
De puppy likt haar wang en ze gilt van plezier. Even vallen de eeuwen weg. Geen politiek. Geen bloedlijnen. Alleen mijn zusje en haar hond, en het stille wonder van iets nieuws.
Mijn vader stapt de kamer binnen en de puppy gromt, een laag, onzeker geluid dat de koning een duistere grinnik ontlokt. Hij is in het zwart gekleed van boord tot manchet, zijn ravenzwarte haar is met precisie naar achteren gekamd, en zijn blauwe ogen glanzen als vorst wanneer ze op mij rusten.
„Waaraan danken we dit genoegen, Nicolai?” vraagt hij, zijn stem soepel maar met een scherp randje.
Ik sta op en pak zijn hand, het gebaar formeel en geoefend. „De stad begon me de laatste tijd tegen te staan.”
Hij grijnst meewarig. „Eindelijk besloten dat het lawaai het niet waard is?”
„Mijn geduld ervoor raakt op.”
„Kom,” zegt hij, terwijl hij zich op zijn hielen omdraait. Een bevel, geen suggestie. Er is geen ruimte voor weigering.
Terwijl hij wegloopt, werpt hij een blik over zijn schouder. „Vivi, voer je huisdier.”
„Je hebt me een telefoontje bespaard, zoon,” begint mijn vader, zijn stem glad maar gewichtig.
Ik trek een wenkbrauw op en wacht af.
„Dimitri’s dochter wordt volgende week achttien. Ze geven een feest en we zijn hartelijk uitgenodigd.”
Natuurlijk zijn we dat. Ik onderdruk een zucht.
Koning Dimitri, altijd gretig om met zijn bloedlijn te pronken, altijd happig naar relevantie. Ik verafschuw die man. Zijn glimlach is te gepolijst, zijn ambitie te luidruchtig.
Maar zijn zoon… die is anders. Stil. Afzijdig van het circus van hun titel. Hij hunkert niet naar de schijnwerpers, wat hem draaglijk maakt. Bijna.
„Laat me raden,” zeg ik, de bitterheid scherp op mijn tong. „Ik word geacht bij deze bijeenkomst aanwezig te zijn.”
„Dat word je,” antwoordt mijn vader, zijn stem kortaf en definitief. „En je zult doen alsof je van elk moment geniet.”
Een bevel, geen verzoek. Zoals altijd.
De gedachte aan Dimitri’s feest doet mijn maag omdraaien. Achttien jaar oud, nauwelijks uit haar kindertijd, en nu al zullen ze haar optuigen als een prijs, haar laten paraderen voor de oude families, in de hoop de aandacht te trekken van iemand met status.
Het is geen viering. Het is een transactie verpakt in zijde en glimlachen.
Ik hoor de muziek al, te hard, te modern. De geur van bloed gemaskeerd door parfum en wanhoop. De eindeloze stoet vleiers, elk van hen gebrand om me te herinneren aan hun afkomst, hun ambities, hun dochters.
Ik haat deze menselijke bijeenkomsten. De gemaakte lach. De holle toosten. Mijn vader verwacht dat ik glimlach. Dat ik charmeur speel. Dat ik de rol van erfgenaam met gratie en waardigheid vervul.
Maar ik voel er niets van. Geen warmte. Geen interesse. Alleen het gewicht van eeuwen dat op mijn schouders drukt, en de bittere smaak van verplichting.
Laat ze maar vieren. Laat ze maar dansen. Ik zal er zijn, zoals bevolen. Maar ik zal er niet van genieten. Geen enkel moment.
