Willowbrook Serie Boek 2: Cuffing The Law
Auteur
Kerry Kennedy
Lezers
335K
Hoofdstukken
50
In het gezellige stadje Willowbrook heeft Daisy een geheim dat zich niet langer de mond laat snoeren. Ze is al jaren verliefd op Deacon, ook al is hij de sheriff en de beste vriend van haar broer, wat hem volkomen verboden terrein maakt. Deacon kent de regels, kent de geschiedenis en weet dat hij afstand moet houden, zelfs nu Daisy opgroeit tot een vrouw die hij niet langer kan negeren.
Tussen veelzeggende blikken, roddels in het dorp en regels die steeds verstikkender aanvoelen, proberen beiden het juiste te doen terwijl hun hart iets heel anders zegt. In Willowbrook echoot elke keuze na, maar sommige gevoelens weigeren zich te gedragen. Kan vriendschap standhouden wanneer de vonken overvliegen?
Hoofdstuk 1
DAISY
„Kijk toch eens naar die ontzettend mooie kont van de marshal“, zegt Lottie, net op het moment dat ik me bijna verslik in mijn cappuccino. We zitten in Bluebell's Diner en ze heeft een ondeugende grijns op haar gezicht.
„Lottie“, sis ik, terwijl ik over mijn schouder kijk. „Hij kan je horen. En je mag dat soort dingen helemaal niet zeggen over de verdomde marshal.“
Ze haalt alleen maar haar schouders op. „Luister meid, jij denkt het en ik zeg het. Dat zijn gewoon de feiten. Maak me niet wijs dat je niet negentig keer per dag naar zijn kont kijkt“, lacht ze. Ik zweer het je, Lottie is echt ontzettend gênant.
„Nee, eigenlijk niet“, zeg ik, maar mijn wangen gloeien.
Ze rolt met haar ogen. „Nou meid, laat me je vertellen, je bent dommer dan een hert in de koplampen. Die mooie kont is er om naar te kijken. Ik zou daar meteen bovenop duiken.“
„Lottie, stop. Hij staat daar gewoon bij de balie. Hij kan elk woord horen dat je zegt.“
Ze grijnst alleen maar en neemt een slok van haar groene thee. „Nou, het wordt de hoogste tijd dat jullie twee een relatie krijgen“, zegt ze, terwijl ze me een knipoog geeft.
Ik pak mijn koffie, want ik heb de cafeïne nodig. Ik ben er eerlijk gezegd een beetje aan verslaafd.
Ik sta om vijf uur 's ochtends op om yoga te doen op de veranda. Daarna zie ik Logan en haal ik Hector op. Dat is zijn prachtige Airedale terriër. Ik neem hem mee naar mijn naaiatelier.
Mijn ochtenden zijn altijd erg druk. Ik heb koffie nodig om alles te kunnen doen.
Oké, ik heb het 's middags en 's avonds ook nodig. En na het avondeten, als ik uit eten ben in een restaurant.
Toch val ik makkelijk in slaap. Ik blijf tot na tienen wakker om te lezen. Zodra mijn hoofd het kussen raakt, val ik in een diepe slaap.
„Wij gaan nooit een relatie krijgen. Je weet dat Deacon en ik gewoon goede vrienden zijn. Dat zijn we altijd al geweest en dat zal altijd zo blijven. Al sinds we als kinderen samen in de zandbak speelden.“
„Ach, alsjeblieft zeg, Daisy. Hoe die man naar jou kijkt? Serieus? Je kunt aan zijn gezicht aflezen dat hij veel meer wil dan alleen vriendschap.“
„Ja, dat kan wel zo zijn. Maar zolang hij me niet mee uit vraagt, doe ik er niets aan“, zeg ik. Ik sla mijn armen over mijn niet zo indrukwekkende borsten. In tegenstelling tot Lottie, heb ik op dat gebied niet zoveel geluk gehad.
Ze zijn prima, maar gewoon... niets om over naar huis te schrijven. Ik gooi mijn lange blonde haar over mijn schouder. Ik geef haar mijn beste blik van: hier gaan we het nu niet over hebben.
„Ik zeg het maar gewoon“, mompelt ze, om het laatste woord te hebben. Ze moet altijd het laatste woord hebben.
Het maakt me aan het lachen, want dat is typisch Lottie. We kennen elkaar al sinds we zeven waren. Toen verhuisde haar familie naar Willowbrook.
Ze was in het begin heel verlegen. Ik nam haar onder mijn hoede en vroeg haar om bij mij te komen zitten tijdens de lunch. Ik deelde mijn aardbeienmelk en stukjes ananas met haar.
Sindsdien zijn we onafscheidelijk.
Haar haar valt in mooie golven over haar schouders. Soms ben ik jaloers op haar glanzende, zwarte haar. Maar ze zegt dat het veel werk is om het zo te houden.
Haar huid straalt, dankzij haar Mexicaanse moeder en Ierse vader. Ze heeft hoge jukbeenderen waar ik erg jaloers op ben. Eerlijk gezegd is Lottie echt een prachtige meid.
„Nou, stop met het zomaar te zeggen en doe een beetje rustig“, vertel ik haar, terwijl ik mijn koffie opdrink.
Ze grijnst. „Hoe schiet het op met de kraam voor de inzamelingsactie?“ vraagt ze.
Ik ben bezig met een knutselkraam voor het evenement over een paar weken. Het is bedoeld om geld in te zamelen voor het lokale honkbalteam.
Logan is mijn oudere broer en hij runt hier de dokterspraktijk. Hij is een paar jaar geleden begonnen met de inzamelingsactie. Hij wilde de kinderen een veilige plek geven om te honkballen en rond te hangen. Het is inmiddels een groot succes geworden.
„Het gaat goed“, zeg ik. „Ik heb wat nieuwe ideeën. Ik wil slingers, kussens en knuffels maken. Dat soort schattige dingen.“
„Klinkt perfect. Ik ben in de buurt als je gezelschap bij je kraam wilt. Ik hoor dat Logan met de band gaat spelen. Dat wordt vast geweldig. Je broer kan echt heel goed gitaarspelen.“
„Ja, ze spelen vanavond. Ik kan echt niet wachten. Sage gaat misschien zelfs het podium op om met hen mee te zingen.“ Sage is Logans verloofde.
Ze hadden heel lang geleden al een relatie. Daarna verliet ze hem om naar Michigan State te gaan voor een belangrijke medische carrière. Maar ze kwam niet zo lang geleden weer terug. Nu zijn ze na tien jaar uit elkaar weer samen.
Het is eerlijk gezegd het meest romantische wat ik ooit heb gezien. Soms betrap ik mezelf erop dat ik wegdroom over hun tweede kans. Dan slaak ik gewoon een zucht. Ik heb mijn oudere broer nog nooit zo gelukkig gezien. Het is een fantastisch gevoel.
„Wauw, die meid kan pas zingen“, zegt Lottie met grote ogen. „Het is een eeuwigheid geleden dat we haar hebben gehoord, toch?“
„Ja, dat klopt. Ik denk dat we zeventien waren de laatste keer“, zeg ik, en Lottie knikt.
Waar is de tijd gebleven? Ik ben nu zevenentwintig. Soms probeer ik er niet aan te denken hoe graag ik mijn eigen ware liefde wil vinden. Ik zoek iemand om een leven mee op te bouwen en misschien een paar kinderen mee te krijgen.
Ik weet dat het ooit wel zal gebeuren, maar eerlijk? Niemand komt ook maar in de buurt van Marshal Deacon. Dus hier zit ik dan, en ik kom maar niet verder.
Ik kan het niet helpen dat ik me voorstel dat Deacon gewoon naar me toe komt en me mee uit vraagt. Maar misschien is hij wel net als ik. Misschien is hij ook te bang om een goede vriendschap te verpesten.
Ik ken hem al van kinds af aan, net als Lottie. Hij is de beste vriend van Logan. Ik weet vrij zeker dat hij me nog steeds ziet als het kleine zusje van Logan.
„Goedemiddag, dames“, zegt hij, en mijn wangen vatten meteen vlam. Serieus? Doe even normaal. Ik verander altijd in een blozende idioot als hij in de buurt is.
„Hé daar, Deac“, zeg ik, terwijl ik ontspannen probeer te klinken. Hij lacht terug. En ik zweer het je, de manier waarop zijn ogen samenknijpen en die blauwe ogen oplichten... oei.
Een meisje zou zo in die ogen kunnen verdwalen. Ik maak echt geen grapje.
Meiden, houd je hart maar vast. Deze man zou je zo van je sokken blazen als je hem de kans geeft. Ik wou alleen dat hij mij van mijn sokken zou blazen.
„Kom je erbij zitten? Je mag hier naast me komen zitten“, zeg ik. Ik verbaas mezelf met hoe dapper ik klink. Hij bloost helemaal tot aan zijn haargrens. Het is eerlijk gezegd heel schattig.
