Veranderen naar de beer
Auteur
Silver Taurus
Lezers
7,7M
Hoofdstukken
86
Amari draagt een vloek. Ze zal sterven als ze de leeftijd van twintig bereikt. Na jaren van misbruik door haar vader, koning Avar, wordt ze verkocht aan de drakenkoning, Maximus Joric Perica. Wanneer Amari's leven opnieuw wordt bedreigd tijdens het Eden's Ball, vlucht ze uit Maximus' rijk op zoek naar vrijheid en vrede. Maar is het te laat? Is het werkelijk haar kruis om alleen te dragen?
Leeftijdsclassificatie: 18+ (Waarschuwing: Verkrachting, Geweld, Misbruik).
Inleiding
MAXIMUS
Hij liet zijn blik rusten op het meisje dat geknield zat op de vloer van zijn troonzaal. Haar groene jurk deed haar bruine lokken stralen. Hoewel hij haar niet mocht, voelde hij toch een verlangen naar haar.
'Kijk me aan,' gebood hij haar.
Met een zucht hief ze haar hoofd. Haar lichtblauwe ogen troffen zijn vuurrode blik.
'Voor een prinses zie je er niet slecht uit. Trek je kleren maar uit,' zei hij luid en duidelijk, zodat iedereen het kon horen.
AMARI
. . Angst greep haar aan. Ze staarde hem verbijsterd aan. Had ze het goed gehoord?
'Ik zei, doe je kleren uit, nu!' beval de man opnieuw, nu met een boze ondertoon. 'Laat me dit niet nog een keer zeggen.'
Ze knikte instemmend en begon zich uit te kleden. Haar trillende vingers worstelden met de knopen van haar jurk. Alle ogen waren op haar gericht.
'Wacht,' zei hij plotseling, zijn hand opheffend. 'Iedereen, laat ons alleen.'
De aanwezigen in de grote zaal dropen stilletjes af. Toen de deuren dichtvielen en de stilte neerdaalde, sprak hij: 'Nu, trek je kleren uit en draai je om.'
'Maar...,' stamelde ze met moeite.
Hij stond op en daalde de donkere houten trap af. Zijn houding was kaarsrecht, zijn kin geheven.
Voor haar bleef hij staan en keek op haar neer alsof ze minder waard was dan het vuil onder zijn schoenen.
'Volgens mij gaf ik je een opdracht,' zei hij, haar woedend aankijkend. 'Waag het niet me kwaad te maken, want ik duld geen ongehoorzaamheid. Doe nu je kleren uit.'
Ze keek naar zichzelf. Er was geen ontkomen aan. Staand draaide ze zich langzaam om en ontdeed zich van haar kleding. De groene jurk gleed van haar tengere, zwakke lichaam. De angst sloeg haar om het hart.
'Je ziet er afschuwelijk uit. Wie heeft dit gedaan? Je moeder? Je vader?' vroeg de man, terwijl hij met zijn vinger langs haar rug streek.
'J-ja, mijn vader,' antwoordde ze, angst in haar stem.
'Hij is nog erger dan ik, zo te zien,' mompelde hij, aan haar haar trekkend. 'Helaas kan niemand je nu nog helpen.'
Hij draaide haar om en sloeg zijn armen om haar smalle middel. Terwijl hij haar naar zich toe trok tot ze elkaars adem konden voelen, zei hij: 'Denk er niet eens aan om te vluchten, want niemand heeft ooit geprobeerd te ontsnappen aan mij, de draakkoning, Maximus.'
Haar ogen werden groot en haar ademhaling versnelde.
'W-wat zei je d-daar?' vroeg ze, haar onderlip trillend.
'Je hebt me gehoord, mens. Wat, heeft niemand je dat verteld? Je vader heeft je verkocht aan de draakkoning? Pech voor jou, maar geluk voor mij. Nu kan ik met je doen wat ik wil. Ik zal je laten zien wat echte angst is.'
