Saint-Rock High: Als bitter en zoet elkaar ontmoet
Auteur
Elfy G
Lezers
1.5M
Hoofdstukken
23
Na bedrogen te zijn door de twee mensen die ze het meest vertrouwde, besluit ze haar oude leven achter zich te laten en opnieuw te beginnen op een nieuwe school. Zoals het brave meisje dat ze was, brak ze nooit de regels - totdat één roekeloze, dronken nacht leidt tot een onenightstand met een mysterieuze vreemdeling. Beschaamd en verlangend naar het te vergeten, is ze opgelucht bij de gedachte dat ze hem nooit meer zal zien. Maar terwijl ze haar nieuwe leven begint, beseft ze dat ze het mis had. Het verleden is niet zo gemakkelijk achter te laten, en hij evenmin. Kan deze onverwachte ontmoeting tot meer leiden?
1: Een mooie dag
TORY
Boek 1: Als bitter en zoet elkaar ontmoeten
"Neem jij, Tory, Davis tot je wettige echtgenoot?"
Zodra de vraag de lippen van de pastoor verlaat, breekt het angstzweet me uit. Eén woord. Meer hoef ik niet te zeggen.
Maar dat kan ik niet.
Ik kan hem niet eens aankijken. Mijn jeugdliefde. De zogenaamde liefde van mijn leven. Mijn bloed suist door mijn aderen. Mijn ogen staan bol van de tranen die dreigen te vallen. Ik proefde smaak van zijn verraad.
Achter me stopt een kuchje tijdelijk de verpletterende golf van wanhoop. Een herinnering aan wat ik moet doen.
"N-nee," stotter ik, en de hele ruimte snakt naar adem. Sommigen halen hun telefoon tevoorschijn. "Nee, ik… ik..."
Het geklik wordt intenser en de kamer krimpt om me heen. Het voelt alsof de muren dichterbij komen. Alsof de lucht ijler wordt en ik wanhopig adem moet halen terwijl mijn geest worstelt om woorden te vormen.
"Hij… Davis en Katy..."
Daar. Ik heb ze een naam gegeven. Is dat niet genoeg?Mijn lichaam trilt. Ik kan geen woord meer zeggen. Ik kan niet herhalen wat ik zag... wat ze deden.
"Waren aan het neukenin de bruidegomssuite," roept Judy's stem. Mijn bruidsmeisje komt naar me toe, legt een hand op mijn trillende schouder, en priemt met een vinger naar mijn verloofde. "Weet je waarom Katy niet vanaf het begin bij ons was? Omdat ze het te druk had met in zijn broek te kruipen, zoals ze de afgelopen twee jaarheeft gedaan."
"Judy, dit gaat je niets aan," schreeuwt Davis.
Zijn stem klinkt boos en ongeduldig... en niet eens een beetje berouwvol. Ik zak op mijn knieën en ruk de zorgvuldig geplaatste spelden uit mijn haar.
"Je bent zielig," gaat Judy verder, haar vingers steviger op mijn schouder. "Denk je echt dat het ons niets aangaat als Tory je betrapt terwijl haar bruidsmeisje je pijpt? Wie denk je wel dat je bent?"
Ik snik en wil dat het allemaal stopt. Misschien is het een droom. Gewoon een nare droom.
Adem. Adem. Adem.
Maar als ik opkijk, houdt dat rotwijf —Katy— Davis' arm vast.
"Judy, stop," zegt ze met haar schelle, driftige stem. "Je zou dit niet zeggen als je wist..."
"Wat wist? Dat je een achterbakse slet bent?" Judy lacht hardop. "Sorry, schat, het lijkt erop dat iedereen het nu weet—"
"Dat we zwanger zijn!" flapt Katy eruit, en de trots en opwinding in haar stem doen mijn maagzuur opborrelen. "Ga je ons echt zo voor schut zetten, in een kerk? In het bijzijn van mijn ongeboren baby?" Ze houdt haar buik schuin, alsof dat helpt.
Ik kijk op en draai me weg, nog steeds op mijn knieën.
"Ik denk dat hij of zij het verdient om te weten wat voor vreselijke mensen hun ouders zijn," zegt Judy, terwijl ze de woorden uit mijn met pijn gevulde brein veegt. "En hoe ze verwekt zijn op de meest klasseloze manier. Heb je het hem verteld voor of nadat je hem begon af te zuigen? Of tijdens het pijpen? Ik wed dat dat het was, je kon gewoon niet wachten..."
"Zo is hetgenoeg," gromt Davis, en mijn hoofd komt met een ruk omhoog als hij zich naar voren beweegt. Zijn handen komen samen, de knokkels kraken.
Gealarmeerd schiet ik overeind en trek Judy weg. Naar veiligheid. Niemand hier hoeft te weten van Davis' explosieve agressie. Dan vraagt een deel van me zich af of Katy het weet.
Wat maakt het uit?
Ik haat het dat ik dat doe. Ze mag dan wel een achterbakse vriendin zijn, maar ze verdient het niet om mishandeld te worden.
Maar jij wel?
"Haal… haal me hier weg," jank ik, terwijl ik naar mijn vriendins arm grijp en zij nog steeds naar de twee voor het altaar staart. "Alsjeblieft, Judy. Alsjeblieft."
Haar ogen zijn weer op mij gericht. Mededogen vervangt de woede.
"Kom op," fluistert ze, terwijl ze een arm om mijn middel slaat en mijn gezicht beschermt tegen de ongelovige blikken aan weerszijden van het gangpad.
Voordat we voorbij de eerste rij zijn, veert er een stel op en twee paar warme, bevende handen grijpen mijn armen.
"Tory, lieverd," zegt mijn moeder. "O, Tory."
Meer kan ze niet zeggen.
Ik huil vrijuit, trek het me niet aan hoe vreselijk mijn make-up eruit moet zien, terwijl mijn vaders sterke greep in mijn schouder knijpt.
"Dames, heren," begint hij, "de plannen zijn blijkbaar gewijzigd. Zoals jullie zojuist hebben gehoord, gaat de bruiloft niet door. Sta Davis en Katy toe om het uit te leggen." Zijn stem verandert. "Dat ben je mijn dochter op zijn minst verschuldigd."
Wat Davis' reactie ook is, ik hoor ze niet. Als mijn vader terugkomt, grijp ik zijn armen alsof mijn leven ervan afhangt. "Mag ik met jullie mee naar huis?" Ik heb de kracht niet om terug te gaan naar het appartement dat Davis en ik delen. Nu niet. Nooit niet.
"Natuurlijk, lieverd," zegt hij, en hij kust mijn voorhoofd terwijl hij ons nog steeds voortduwt in de verbijsterde stilte. "Dat hoef je niet te vragen."
"Judy, kun je mijn spullen pakken en ze naar het huis van mijn ouders brengen?" vraag ik.
Zeg alsjeblieft ja. Zeg ja, alsjeblieft. Alsjeblieft.
Ze knijpt een keer voordat ze loslaat. "Natuurlijk. Maak je geen zorgen."
Ik zucht van opluchting en verstijf dan bij het geluid van de stem van dat rotwijf.
"Tory!"
Katy. Mijn ouders versnellen hun pas, maar het geluid van de zijden jurk van mijn bruidsmeisje valt in de pas met ons. Ik sluit mijn ogen, open ze en draai me om om haar zachte uitdrukking in me op te nemen.
God, ik wil haar een klap in haar gezicht geven. Maar ik zou nooit een zwangere dame slaan. Zij, een dame! Ja, tuurlijk. Was ze een dame toen ze al die tijd achter mijn rug om met Davis sliep?
Toch kan ik de baby niet haten. Hij of zij heeft mij niets gedaan. Die is onschuldig. "Ik hoop dat je een gezonde baby krijgt," zeg ik. Ze doet haar mond open, maar ik draai me om en vertrek met mijn ouders, haar en mijn hele leven achterlatend.
