De chimera-wederhelft van de alfa
Lezers
282K
Hoofdstukken
29
Alle grote verhalen zijn groot omdat ze grootse personages bevatten die te maken krijgen met grootse conflicten. Ik vraag me vaak af of dat is wat mijn verhaal moet zijn. Dat gedeelte over conflict heb ik wel onder de knie, maar ik zie mezelf niet als een of andere heldin in een episch epos. Maar wie weet... misschien ben ik wel gewoon het bijpersonage in het grootse verhaal van iemand anders.
Hoofdstuk 1
KAYLEE
Alle goede verhalen zijn goed omdat ze geweldige personages bevatten die grote problemen overwinnen. Ik vraag me vaak af of mijn verhaal ook zo is bedoeld. Het gedeelte met de problemen heb ik wel voor elkaar, maar ik zie mezelf niet als een heldin in een groot avontuur. Maar wie weet... misschien ben ik wel gewoon een bijpersonage in het geweldige verhaal van iemand anders.
O hemel, waar zijn mijn manieren?! Hallo, mijn naam is Kaylee Oshay en ik ben het jongste kind van Mickey en Lira Oshay.
Mijn familie stamt af van een lange lijn van bèta's en daarom staan we bekend als sterk, trouw en trots, maar dat ben ik niet, althans niet helemaal.
Ik bedoel, ik ben trouw aan mijn roedel en mijn familie, maar als mens ben ik veel kleiner dan de meesten in onze roedel, en mijn wolf is... anders. Daarom twijfelen de meesten aan mijn kracht, en hoewel ik trots ben op mijn wolf, is het een stille trots, het soort dat geen opschepperij of stoerdoenerij nodig heeft.
De andere leden van onze roedel kijken al de hele zeventien jaar van mijn leven op mij neer. Ik word praktisch genegeerd om de vele dingen die mij anders maken, maar ze vonden het nooit erg om me nuttig te laten zijn, zolang ze het maar niet hoefden toe te geven.
Maar morgen is een nieuwe dag. Het is de dag dat ik achttien word.
Geloof me, elke mannelijke wolf zonder partner in de roedel is bang dat ik volwassen word, omdat geen enkele wil vastzitten aan de kleine, zwakke dochter van de bèta als mate. Geen enkele wil het risico lopen dat ik eventuele defecten waarvan ze denken dat mijn DNA ze bezit, doorgeef aan hun nakomelingen.
Ik zal je een geheimpje vertellen... Ik wil ook helemaal geen mate van hen zijn.
De enige reden dat morgen zo belangrijk voor me is, is omdat ik morgen mijn diploma krijg voor mijn vechterstraining, iets waarvan alle andere leerlingen dachten dat het nooit zou gebeuren.
Ik moet toegeven, trainen met wolven die dachten dat je minder waard was dan zij, om later te helpen met de training van diezelfde wolven omdat je uitblonk waar zij worstelden...
Daardoor wilden ze me zeker niet sneller als een van hen zien.
Natuurlijk, ik mag dan klein zijn, bijna vijftien centimeter korter dan de gemiddelde wolvin in onze roedel, maar ik ben snel. Mijn zintuigen lijken scherper te zijn dan die van de andere wolven hier, en mijn vaardigheden in het spoorzoeken worden door niemand in onze roedel geëvenaard, behalve door mijn vader; zelfs onze alfa kan niet aan me tippen als het om spoorzoeken gaat.
O ja, nog een klein beetje meer over mijn wolf die hier net zo slecht past als ik. Ze kwam al vroeg naar me toe, wel vier jaar te vroeg. In de wereld van gedaanteverwisselaars veranderen de meeste wolven voor het eerst als ze achttien zijn, tenzij ze alfa-bloed hebben, dan veranderen ze meestal als ze zestien zijn, tenzij ze gedwongen worden om eerder te veranderen, wat alleen gebeurt als de huidige alfa sterft.
Mijn wolf, Kira, begon contact met me te maken toen ik tien was, hoewel mijn familie dacht dat ik gewoon een denkbeeldig vriendje had, en we veranderden voor het eerst toen ik veertien was. Omdat dit echt ongehoord is voor ons soort, besloten mijn ouders dat het beter was om het geheim te houden.
Als haar vroege komst niet genoeg was om haar anders te maken, dan was haar uiterlijk dat wel. De wolven van onze roedel zijn allemaal roestbruin en rood, maar Kira niet. Mijn speciale meid is volgens mijn vader een chimera.
De hele linkerkant van haar lichaam is volledig zwart met een lichtblauw linkeroog, en de hele rechterkant is net zo vuurrood als mijn haar als mens met een zilvergrijs rechteroog.
Meestal zijn de ogen van een wolf goudkleurig, maar bij Kira zijn onze ogen hetzelfde als mens en als wolf. Maar in plaats van dat de oogkleur van mijn wolf in de mijne overvloeit wanneer ze dicht bij de oppervlakte is, geven mijn ogen gewoon een zachte gloed af.
Hoewel mijn vader zegt dat de andere roedelleden misschien niet goed reageren op hoe anders ze is, vind ik haar perfect. Het scheelt misschien dat de roedel ook niet erg goed reageert op hoe anders ik ben, dus ik ben er al aan gewend om er niet bij te horen.
Dus, een paar basisdingen over mij: ik ben maar één meter vijfenzestig, mijn lichaam is ronder dan dat van de meeste wolvinnen hier, en mijn haar is vuurrood in plaats van de roestbruine en aardbeiblonde kleuren van mijn roedelleden. Mijn tweekleurige ogen, die niet groen of lichtbruin zijn zoals die van de rest, passen precies bij Kira's ogen, wat, zoals je al raadt, niet „normaal“ is.
Iets wat veel belangrijker is dan mijn uiterlijk, zijn mijn plannen voor nadat ik ben geslaagd voor mijn vechterstraining. Ik hoop echt dat ik morgen mijn mate niet vind, want wat ik eigenlijk wil doen, is naar de roedel van mijn tante in de Verenigde Staten reizen, ver weg van Ierland.
Mijn vader heeft er zelfs mee ingestemd dat als ik aan het eind van de diploma-uitreiking morgen mijn mate niet heb gevonden, hij me de volgende ochtend laat wegvliegen.
***
Ik ben nu dus officieel bij mijn diploma-uitreiking beland. Tot nu toe heb ik mijn mate nog niet gevonden — nog niet! Zoals je je wel kunt voorstellen, ben ik daar ontzettend blij mee!
Mijn moeder en oma hebben de afgelopen drie uur besteed aan mijn haar, dat in krullen tot op mijn heupen hangt. Ze hebben ook mijn make-up gedaan, waarvan ik blij ben dat ze die wat natuurlijker hebben gehouden, me de volledige mani-pedi-ervaring gegeven en me geholpen met aankleden.
Nu stappen we met z'n allen in de SUV van mijn vader op weg naar de grote zaal van het roedelhuis voor de ceremonie, maar maak je geen zorgen, ik heb mijn koffers al gepakt en sta klaar om morgen te vertrekken!
„Nou, Kaylee, vind je het spannend? Misschien ontmoet je vanavond je mate wel! Er zijn hier wolven uit andere roedels om hun familie en vrienden te steunen die het programma afronden, dus wie weet, een van hen zou zomaar jouw mate kunnen zijn!“
Mijn moeder, Godin zegen haar hart, is veel te hoopvol, maar ik weet dat het komt omdat ze niet wil dat ik zo ver weg verhuis.
„Eerlijk gezegd, niet echt. Ik weet dat je je zorgen maakt dat ik morgen wegga, mam, maar ik ben oprecht heel enthousiast om te reizen en nieuwe plekken te zien.
„Je weet dat ik hier niet op zoek ben naar een mate. Niemand hier behandelt me met respect en ik ben het zat om in mijn eigen roedel als een buitenstaander te worden behandeld. Als de wolven in tante Linny's roedel me ook zo behandelen, zouden ze tenminste nog een punt hebben.“
Ze werpt me een meelevende blik toe, maar dwingt een trieste glimlach af. Ze weet hoe slecht ik door de leden van onze roedel word behandeld.
„Nou, we zijn er. We zullen wel zien wat er gebeurt.“ Mijn vader, de schat die hij is, klinkt net zo ontevreden over het idee dat ik hier een mate zou vinden als ikzelf.
We stappen allemaal uit de auto en lopen naar de voorkant van het roedelhuis, waar we wachten met de menigte mensen die langzaam naar binnen stroomt.
Het duurt bijna vijftien minuten om binnen te komen en onze plaatsen te bereiken, maar voordat ik überhaupt kan gaan zitten, slaat een geur bij me in als een bom: citrus en dennen.
Ik slaak een geërgerde kreun terwijl mijn ogen de kamer scannen, automatisch op zoek naar de bron van de geur, totdat mijn blik op een onbekend paar groene ogen valt. Ze kijken echter niet naar mij op de manier die je van je mate zou verwachten, al betwijfel ik of ik hem op mijn beurt een liefdevolle blik geef.
„O, hemel! Je hebt hem gevonden!“
Ik geef mijn moeder een strenge blik en kijk dan terug naar de plek waar de man stond, om te ontdekken dat hij er niet meer is. Ik schud het gejammer van mijn wolf van me af en dwing mezelf om te gaan zitten, maar mijn moeder kan het niet zomaar loslaten.
„En? Waar is hij?!“
Ik kan op dit punt niet bepalen of ik me nou schaam of geïrriteerd ben door zijn verdwijntruc.
„Ik weet het niet, oké? Het ene moment was hij er nog en het volgende moment was hij verdwenen. Vergeet het gewoon. Hij heeft blijkbaar besloten dat hij liever wegvluchtte dan mij als mate te hebben, en bovendien staan ze op het punt om te beginnen.“
Ze moet iets in mijn gezichtsuitdrukking zien dat haar waarschuwt om niet door te gaan, want ze knikt stijfjes en houdt haar mond.
Binnen tien minuten na het einde van ons gesprek staat de alfa op het verhoogde podium om een toespraak te houden over trots, eer en loyaliteit, en er gaan nog eens tien minuten voorbij voordat ze namen naar het podium beginnen te roepen.
