The Stillwell Cowboys (Nederlands) Book 3
Auteur
S. L. Adams
Lezers
19.4K
Hoofdstukken
33
Miriams leven neemt een dramatische wending wanneer ze met de hulp van haar stiefdochter Pru ontsnapt aan haar controlerende vader en zich terugtrekt op Pru's landelijke boerderij. Daar ontmoet ze Brooks, Pru's man, en voelt ze meteen een klik. Terwijl Miriam haar zwangerschap doorstaat en de dreigende controle van haar vader het hoofd biedt, groeien zij en Brooks naar elkaar toe, ondanks talloze uitdagingen en het aan het licht komen van diepe familiegeheimen. Hun reis is er een van liefde, veerkracht en de strijd voor vrijheid.
Hoofdstuk 1.
Boek 3:The Savior Cowboy
MIRIAM
Rode bloemen stonden overal voor de kerk. Ze omringden de kist van een man die een hekel had aan Kerstmis.
Preston Priggishwine zou woedend zijn geweest als hij had geweten dat de kerk versierd was voor een feestdag die hij verafschuwde, terwijl zijn begrafenis daar plaatsvond.
Het was jammer dat de egoïstische man dood was.
Ik zat op de voorste rij met mijn stiefkinderen, waar de bedroefde echtgenote van de beroemde mediamagnaat hoorde te zitten.
Dit was mijn laatste optreden als mevrouw Preston Priggishwine.
Ik kon mijn vrijheid bijna proeven. Ik was klaar om mijn korte, gearrangeerde huwelijk achter me te laten en een nieuw leven te beginnen. De eerste stap was om ver weg te verhuizen van Ornate Bay, de chique wijk bij Vancouver waar ik was opgegroeid.
Mijn buik bewoog, een herinnering dat ik nooit helemaal vrij zou zijn van Preston.
Ik hield van mijn baby's en zou hen nooit de slechte daden van hun vader verwijten. Ze zouden niet opgroeien in een streng huishouden zoals ik. Mijn kinderen zouden vrij zijn om hun eigen pad te kiezen.
„Ik ken Preston al meer dan vijftig jaar,“ zei de dominee. „We ontmoetten elkaar op een jongensschool en zijn sindsdien vrienden gebleven. Hij was een gelovig man die elke zondag trouw naar de kerk ging.
Preston was een bekwaam zakenman die voortbouwde op wat zijn vader was begonnen met Priggishwine Media. Hij was een belangrijk figuur in onze gemeenschap en een liefhebbende echtgenoot en goede vader.“
Ik keek naar mijn stiefkinderen die naast me zaten.
Pru was de enige dochter, de oudste van de vier kinderen uit twee van Prestons drie eerdere huwelijken. Met haar 40 jaar was mijn stiefdochter 15 jaar ouder dan ik.
Ze was de afgelopen 20 jaar weggebleven, de „liefde en toewijding“ missend, tot haar vader op sterven lag.
Pru was niet dom. Ze wilde haar erfenis veiligstellen. Ik kon het haar niet echt kwalijk nemen. Ze had het verdiend, opgroeiend in een huis dat veel leek op het mijne.
De drie jongens waren dertigers, waarbij de oudste de enige was die was gebleven. Preston Junior was nu de baas van het familiebedrijf.
De twee jongsten woonden aan de oostkust en wilden niets met hun vader te maken hebben. Ze weigerden hem te bezoeken toen hij op sterven lag. Ik wist niet waarom ze besloten hadden naar zijn begrafenis te komen.
Achter me huilden mensen terwijl de dominee doorging over Preston en wat een geweldige man hij was geweest. Het was zo triest dat hij op slechts 65-jarige leeftijd was overleden, terwijl hij nog zoveel leven voor zich had.
Het feit dat niemand in de familierij huilde, zei genoeg over wat voor man hij werkelijk was geweest.
Ik keek op mijn horloge.
Hoe lang zou dit nog duren?
We hoefden in ieder geval niet naar de begraafplaats. Preston zou in een mausoleum worden bijgezet.
Er was een groot feest in de countryclub, maar ik was niet van plan te gaan.
Ik had een vliegticket in mijn tas. Een eersteklas stoel op de late avondvlucht naast mijn stiefdochter.
***
Het duurde een eeuwigheid om de kerk te verlaten. Honderden mensen waren naar de begrafenis gekomen en ze wilden allemaal hun medeleven betuigen.
Als nog één persoon mijn buik zou aanraken en zou zeggen hoe triest het was dat mijn baby's hun vader nooit zouden kennen, zou ik door het lint gaan.
„Klaar om te gaan?“ fluisterde Pru.
„Ik ben zes maanden zwanger van een tweeling, Pru,“ lachte ik. „Ik kan nergens heen rennen.“
„Ik bedoelde niet letterlijk rennen, maar ik zie je vader deze kant op komen, dus je wilt misschien wat sneller lopen.“
„Miriam!“ riep hij.
Ik haastte me naar Pru's auto, mijn platte schoenen hielpen me over de droge grond te bewegen. Als het spekglad was geweest, was ik nooit ontsnapt.
Pru sprong achter het stuur en reed weg, manoeuvrerend tussen de menigte die nog steeds op de parkeerplaats stond.
„Ga je dat beantwoorden?“ vroeg ze toen mijn telefoon begon te rinkelen.
„Als ik het niet doe, blijft hij maar bellen.“
„Je zou hem kunnen uitzetten.“
„Dat zou kunnen, maar dan belt hij misschien de politie of laat hij iemand me zoeken.“
„Zal hij dat niet sowieso doen?“
„Waarschijnlijk wel.“ Ik zuchtte. „Ik verstop me niet echt door bij jou te blijven.“
„Je hoeft je niet te verstoppen, Miriam,“ zei ze. „Je bent 25, en je vader kan je leven niet controleren.“
„Dat betekent niet dat hij zal stoppen met proberen.“
„Je moet sterk zijn tegenover hem.“
„Is dat hoe jij aan je vader bent ontsnapt?“
„Ja,“ zei ze.
„Ik ben niet zo sterk als jij, Pru.“
„Wat maakt je denken dat ik toen sterk was?“
„Ik weet het niet,“ zei ik. „Ik kan me niet voorstellen dat jij zwak bent. Je was moedig genoeg om tegen je vader in te gaan.“
„Je bent niet zwak, Miriam. Neem die telefoon op en zeg je vader dat hij je met rust moet laten.“
Ik keek naar het scherm, mijn vinger trilde toen ik op de antwoordknop drukte.
„Hallo, vader.“
„Miriam, je bent beter onderweg naar de club.“
„Ik ga niet naar het feest.“
„Jawel, jongedame,“ beval hij streng. „Hoe zal het eruitzien als Prestons vrouw niet op zijn begrafenisreceptie is? Je moet de schijn ophouden, mevrouw Priggishwine.“
„Ik ben naar zijn begrafenis geweest, vader.“
„En nu ga je naar het feest in de club, want dat is wat een bedroefde weduwe hoort te doen. Begrijp je dat?“
„Ja, vader.“
„Braaf meisje.“
Ik hing op en stopte de telefoon in mijn tas.
„Miriam,“ zei Pru hoofdschuddend en zuchtend.
„Het is gewoon makkelijker om tegen hem te liegen.“
„Wat gaat er gebeuren als je niet komt opdagen?“
„Ik weet het niet.“
***
„Wanneer gaan ze mensen in het vliegtuig laten?“ fluisterde ik, nerveus om me heen kijkend.
„Ze zouden zo de eersteklas passagiers moeten oproepen,“ zei Pru, haar glas wijn leegdrinkend.
„Ik wil gewoon in het vliegtuig zitten voordat mijn vader opdaagt.“
„Heb je hem verteld waar je was, Miriam?“
„Nee, natuurlijk niet,“ zei ik. „Preston heeft het hem verteld.“
„Die kleine rat,“ mompelde ze. „Waarom zou hij dat doen?“
„Omdat hij de zoon van je vader is. Het draait allemaal om zaken.“
„Ja, dat weet ik,“ zuchtte ze. „PJ staat zo dicht bij je vader, hij doet alles wat hij zegt.“
„Bah!“ riep ik uit. „Dat klinkt vies.“
„Maar het is waar,“ lachte Pru.
„Mijn vader zei dat hij zou komen om me mee naar huis te nemen.“
„Hij zou een eersteklas ticket moeten kopen om hier binnen te komen.“
„Mijn vader heeft 45 miljard dollar, Pru. Ik denk dat hij zich wel een eersteklas ticket kan veroorloven.“
„Of er een kopen voor zijn assistent,“ fluisterde ze, knikkend naar de deur.
Ik keek over mijn schouder.
„Hij heeft Feltham gestuurd!“ hijgde ik. „Hij zal geen nee accepteren.“
„Dat is onze oproep om aan boord te gaan,“ zei ze toen ze via de luidspreker eersteklas passagiers vroegen naar voren te komen.
„Hoe kom ik langs hem?“
„Miriam,“ zei Feltham op de rustige maar gebiedende toon die hij altijd gebruikte om me bevelen te geven. „Laten we gaan.“
Ik pakte mijn tas en volgde Pru naar de uitgang, de zeer lange man in het pak negerend. Hij volgde ons naar de gate, zijn zware voetstappen maakten me bang zoals altijd.
Wanneer ik niet gehoorzaamde, stuurde mijn vader Feltham om me te straffen, hem latend beslissen hoe hij me in het gareel zou krijgen.
Barrett Stone deed nooit zelf het vuile werk. Hij betaalde altijd iemand anders om dingen te doen die hij beneden zijn waardigheid vond.
„Doorlopen,“ zei Pru, me voor haar latend gaan in de korte rij.
„Miriam,“ beval Feltham. „Stap niet in dat vliegtuig.“
De medewerkster was klaar met het controleren van mijn instapkaart en ID. Mijn hart bonkte toen ik zo snel als mijn zwangere lichaam toeliet de slurf in haastte. Ik hoorde Feltham ruziën met de dame bij de gate.
Wat als hij echt in het vliegtuig kwam?
„Gaat het met u, mevrouw?“ vroeg de stewardess toen ik het vliegtuig instapte.
„Ja,“ zei ik, buiten adem. „Alleen een beetje moe. Maar het gaat prima. Ik heb een doktersverklaring dat het veilig is voor mij om te vliegen.“
Pru verscheen even later, haar hoofd schuddend. „Hij komt niet in het vliegtuig,“ zei ze. „Hij wil dat ze je eruit laten zetten.“
„Oh nee!“
„Maak je geen zorgen, Miriam. Ik heb ze verteld dat hij je ex-vriend is en probeert te voorkomen dat je bij hem weggaat.“
„Geloofden ze je?“
„Ja,“ zei ze, de raamstoel innemend. „Ga zitten. Ik neem aan dat je het gangpad wilt, aangezien je de hele tijd moet plassen.“
„De vlucht duurt maar 90 minuten.“
„Je zult minstens één keer moeten gaan.“
Ik ging in de gangstoel zitten, de deur in de gaten houdend terwijl de andere passagiers binnenkwamen. „Wat als hij besluit in het vliegtuig te stappen?“
„Ze laten hem niet binnen. De beveiliging was met hem in gesprek toen ik wegging. Hij maakte allerlei dreigementen.“
„Zo gedraagt Feltham zich normaal niet. Hij is meestal kalm en beheerst.“
„Hij weet hoe boos je vader zal zijn als hij zonder jou terugkomt.“
„Mijn vader zal hem sturen om me te halen. Wil je echt dat hij bij jou voor de deur staat?“
„Dat zien we dan wel. Hij kan je niet dwingen met hem mee te gaan.“
„Hij gebruikt geen fysiek geweld,“ zei ik. „Feltham is heel eng. Hij weet hoe hij zijn zin krijgt zonder geweld te gebruiken.“
„Je moet sterk zijn, Miriam. Kom op voor jezelf tegen je vader. Als je dat niet doet, kom je weer onder zijn controle, tot hij een andere man vindt om je aan uit te huwelijken als onderdeel van zijn volgende zakendeal.“
„Je weet niet hoe hij is, Pru.“
„Mijn vader was ook niet makkelijk.“
„Hij stuurde geen enge mannen achter je aan toen je wegging.“
„Nee, dat deed hij niet. Hij probeerde mijn trustfonds te gebruiken om me te controleren. Maar ik had het niet nodig. Ik had er een van mijn grootmoeder waar hij niet aan kon komen.
Het was niet veel geld, maar genoeg om me op de been te houden tot ik gesetteld was.“
Ik voelde me opgelucht toen het vliegtuig begon te bewegen.
Eindelijk was ik vrij.
„Huil je?“ vroeg Pru.
„Het zijn gewoon de hormonen.“
„Ik weet dat het eng is om alles achter te laten wat je ooit hebt gekend, maar als je het niet doet, zal je leven nooit van jou zijn. En je vader zal hetzelfde doen met je dochters. Is dat wat je voor hen wilt?“
„Nee,“ fluisterde ik.
„Het komt goed met je,“ zei ze, haar hand uitstrekkend om de mijne vast te houden. „Ik had geen baby's toen ik wegliep, maar ik was veel jonger dan jij, en ik heb het overleefd.“
„Ik waardeer alles wat je voor me doet echt, Pru.“
„Ik weet wat er gebeurt met de vrouwen in de sociale kringen waar we vandaan komen, en tot iemand er een eind aan maakt, zal het gewoon doorgaan. De mannen hebben al het geld en de macht.“
„PJ gaat niets veranderen.“ Ik zuchtte.
„Nee, zeker niet,“ stemde ze in. „Ik kan niet geloven dat zijn vrouw hem zo laat commanderen.“
„Haar vader is Hudson Hillsbride. Ze is zo opgevoed.“
„Ja, de Hillsbrides,“ mompelde ze. „Dat waren familievrienden toen ik opgroeide. Ik mocht ze niet.“
Ik keek uit het raam terwijl het vliegtuig opsteeg, de lichten van Vancouver langzaam verdwenen terwijl we de wolken in gingen, op weg naar mijn nieuwe leven.
Een nieuwe start voor mij en mijn dochters.
***
„Je overdreef niet toen je zei dat je op het platteland woonde.“ Ik lachte, naar voren leunend om over mijn pijnlijke rug te wrijven. „We hebben al een hele tijd geen andere auto meer gezien.“
„Het is vijf uur 's ochtends,“ zei Pru. „Als het zomer was, zou je misschien wat tractoren zien rijden op dit tijdstip, maar niet in dit jaargetijde.“
„Hoe ver is het nog naar je huis?“
„Nog ongeveer 20 minuten. Ik hoop dat je niet hoeft te plassen. Er is nu nergens waar ik kan stoppen.“
„Ik kan het nog wel even ophouden.“
„Je bent vast moe. Waarom heb je niet geslapen in het vliegtuig of tijdens de drie uur durende autorit vanaf Calgary?“
„Ik kon geen comfortabele houding vinden.“
„Dat kan ik me voorstellen,“ zei ze, naar mijn buik kijkend.
„Hoe is je man?“
„Brooks is heel aardig,“ vertelde ze. „Thuis in ieder geval. Maar Brooks, de CEO, is een ander persoon. Hij runt het familiebedrijf met vaste hand en houdt zijn broers in het gareel.
Brooks is de enige die goed is in zaken. Hij is de reden dat Stillwell Enterprises zo succesvol is.“
„Weet je zeker dat hij het goed vindt dat ik blijf tot ik de baby's krijg?“
„Hij weet niet dat je komt.“
„Wat?!“ riep ik uit.
„Hij gaat echt geen nee zeggen. Je bent zwanger en hebt geen geld.“
„Ik heb wat spaargeld.“
„Je zult elke cent daarvan later nodig hebben, Miriam. Ik kan niet geloven dat mijn vader je een huwelijkscontract liet tekenen.“
„Je vader was een kille en egoïstische man.“
„Je bent te aardig met je woorden, schat. Hij was een wrede klootzak. Een gemene eikel. En ik ben blij dat hij dood is.“
„Pru!“
„Zou je liever hebben dat ik ben zoals al die neppe snobs op de begrafenis?“
„Hij was nog steeds je vader.“
„Dat betekent niet dat hij een vrijbrief krijgt. De enige reden dat ik thuiskwam was om er zeker van te zijn dat ik mijn erfenis kreeg. Mijn vader was veel dingen, maar dom was er niet een van. Hij wist waarom ik er was.
Maar op een vreemde manier denk ik dat hij dat respecteerde, omdat het iets is wat hij zelf zou hebben gedaan. Hij was trots op me dat ik was opgegroeid tot een slimme zakenvrouw, zonder moraal.“
„Hoe kun je daar oké mee zijn, Pru?“
„Het is wie ik ben. Ik accepteer het. Als er één ding is wat ik niet ben, is het nep.
Behalve als het gaat om huizen verkopen. Dat vereist wat nepheid, zeg maar. Het is een noodzakelijke vaardigheid om succesvol te zijn. En neppe Pru is heel goed.“
„Heb je een groot huis?“ vroeg ik, op mijn onderlip bijtend terwijl ik naar buiten keek naar de donkere, door bomen omzoomde landweg.
„Het is niets vergeleken met de huizen waarin jij en ik zijn opgegroeid, maar het is groot genoeg,“ zei ze.
„Het is een ranch van 280 vierkante meter, één verdieping, met een volledige kelder. Maar de kelder is niet afgewerkt. We gebruiken hem alleen voor opslag.“
„Hoeveel slaapkamers heb je?“
„Vier.“
„Dat is vast genoeg ruimte voor twee mensen.“
„Ja, dat is het, maar we hebben nu gasten, dus het is een beetje vol.“
„Wie zijn je gasten?“
„Mijn zwager en zijn domme verloofde en zijn drie kinderen van drie verschillende moeders.“
„Oh jee.“
„Jaspers huis is afgelopen zomer afgebrand. De gestoorde halfzus van een van zijn kinderen heeft het in brand gestoken, omdat ze hem wilde, of zoiets geks.
Ik snap niet echt hoe het in brand steken van iemands huis de weg naar zijn hart is, maar het meisje is net zo gek als haar moeder.“
„Oh mijn hemel,“ hijgde ik. „Dat is verschrikkelijk.“
„Ja, dat is het,“ stemde ze in. „Ik kwam op een middag thuis, nadat ik de meeste zomer in Vancouver was geweest, zoals je weet, en vond mijn huis vol babyspullen.
Cami, dat is de verloofde, zat op mijn veranda met de gestoorde halfzus.
Het meisje was van plan Cami te ontvoeren, haar baby te laten bevallen, haar dan te vermoorden en in de vriezer te stoppen bij haar dode vader, en de baby terug te brengen naar Jasper.“
„Dat is heel eng,“ zei ik. „Wat is er gebeurd?“
„Ik hield het meisje vast tot de politie kwam en redde Cami's leven.“
„Wow. Dat moet heel beangstigend voor je zijn geweest.“
„Ja,“ antwoordde ze, strak voor zich uit kijkend naar de weg. „Hoe dan ook, Brooks nodigde Jasper en zijn gezin uit om bij ons te blijven zonder er zelfs maar met mij over te praten, wetende dat ik Cami niet mocht.
Daarom vond ik niet dat ik hem hoefde te vertellen dat jij kwam logeren.“
„Ik voel me er niet echt prettig bij om zomaar op te duiken zonder waarschuwing, Pru.“
„Het is prima, Miriam.“
Ze minderde vaart en draaide een privéoprit in. Ik keek op naar de boog. „Stillwell Ranch“ stond geschreven op een ijzeren bord dat aan de bovenkant van de houten poort hing. Grote chique lampen verlichtten de ingang.
Pru volgde de hoofdweg, haar koplampen schenen op een grote boerderij met een schuur en silo's ernaast.
„Dat is het hoofdhuis,“ legde ze uit. „Brooks en zijn broers zijn daar opgegroeid.“
„Wie woont daar nu?“ vroeg ik net voordat ze scherp links afsloeg een smallere oprit in.
„Brooks' oudere broer, Huxley. Hij en zijn vrouw, Suzy, hebben tien kinderen. Sommigen zijn volwassen en wonen op zichzelf.“
„Zei je tien?“
„Ja,“ lachte ze. „De Stillwells zijn erg goed in het krijgen van baby's.“
„Maar jij hebt er geen gekregen.“
„Hier zijn we,“ kondigde ze aan.
„De lichten zijn aan,“ merkte ik op. „Iemand is vroeg op.“
„Brooks staat elke ochtend om vijf uur op. En Jasper en Cami hebben drie baby's. Ze zijn de hele nacht op en neer.“
„Drie baby's moet veel werk zijn.“
„We laten onze tassen in de kofferbak,“ zei ze. „De jongens kunnen ze later halen.“
Ik volgde haar het pad op, de chique padverlichting toonde prachtig metselwerk tussen perfect gesnoeide struiken bedekt met een lichte laag sneeuw.
„Heb je een tuinman?“
„Ja,“ zei ze. „Ik heb geen tijd of interesse om voor mijn tuin te zorgen, en mijn man zou niet weten hoe hij het moet doen.“
Ze voerde een code in op het toetsenbord en duwde de voordeur open. De aangename geur van verse koffie en toast gaf me een behaaglijk gevoel in de schone entree.
Ik glimlachte om de mix van marmeren vloeren en oude meubels met kinderschoenen verspreid over een goedkope plastic mat. Kleine winterjassen en mutsen lagen opgestapeld op de oude vensterbank.
Ik wist veel over antiek, maar niet omdat ik er interesse in had.
Het huis van mijn overleden man stond vol met dure oude meubels. En hij hield ervan me te vervelen met lange, gedetailleerde uitleg over de geschiedenis van elk stuk.
De zoon leek veel op de vader, tenminste als het ging om woninginrichting. Ik dacht dat ik Pru had leren kennen tijdens haar verblijf bij ons.
Maar hoe goed kende ik haar echt?
Had ze meer geërfd dan alleen een liefde voor antiek en een goed zakelijk inzicht van haar gemene vader?
Zware voetstappen kwamen uit de achterkant van het huis en wat ik dacht dat de keuken was, gebaseerd op mijn door zwangerschap versterkte reukvermogen.
Mijn maag voelde nerveus.
Niemand houdt van een onverwachte logé.
En ik begon te denken dat er problemen waren in het huwelijk van mijn stiefdochter.
Ik had een diploma Engels.
Woorden kwamen me meestal gemakkelijk.
„Lang, donker en knap“ was zo afgezaagd.
Ik verloor al mijn respect voor mijn romantische auteurs als ze dat gebruikten om de held te beschrijven. Mijn verzameling zoete liefdesverhalen was allang weg. Weggegooid nadat mijn man ze had gevonden.
Ik dacht dat ik een goede verstopplek had gevonden in het Priggishwine-graf, maar blijkbaar was het niet goed genoeg.
„Ik had je pas vanavond verwacht,“ zei de man luid, nieuwsgierig naar me kijkend, zijn donkere ogen gingen recht naar mijn buik.
„Ik heb een eerdere vlucht genomen,“ zei Pru.
„Wie is je vriendin?“
„Miriam Priggishwine, mijn stiefmoeder.“
Zijn ogen werden groot, zijn dikke maar goed verzorgde wenkbrauwen schoten omhoog naar zijn voorhoofd. Elk haar in zijn korte kapsel zat op zijn plaats, rijk bruin, met slechts een beetje grijs bij zijn slapen.
„Aangenaam kennis te maken, Miriam,“ zei hij, naar voren stappend met zijn hand uitgestoken. „Brooks Stillwell.“
Ik schudde hem, zijn grote vingers omsloten mijn kleine hand toen hij hem zachtjes schudde.
Hij hield iets te lang vast.
Ik keek in de mooiste ogen die ik ooit had gezien.
Maar het was niet de perfecte tint donkerbruin die mijn hart snel deed kloppen en vreemd deed aanvoelen.
Het was de sterke aantrekkingskracht.
De sterke en onmiddellijke connectie.
Vertrouwdheid.
Alsof ik deze man eerder had ontmoet, in een ander leven.
Brooks Stillwell was mijn voorbestemde partner.
