De weerwolvenuniversiteit Book 2
Auteur
Brittany Carter
Lezers
460K
Hoofdstukken
43
Het leven van Everlee wordt volledig op zijn kop gezet wanneer ze worstelt met haar gevoelens voor Harlan en de mysterieuze Rage Hunt, die beiden beweren haar zielsverwanten te zijn. Terwijl ze zich voorbereidt op haar achttiende verjaardag en de overstap naar de Weerwolfuniversiteit, moet Everlee haar emoties, de verwachtingen van haar familie en de duistere geheimen die in haar wereld schuilen onder ogen zien. Met oplopende spanningen en een steeds intenser wordende driehoeksverhouding is Everlee's reis doordrenkt van passie, gevaar en de zoektocht naar ware liefde.
Hoofdstuk 1.
Boek 2:Verscheurd Tussen Mates
EVERLEE
„Kijk eens naar dat kontje.“
Ik draaide me vlug om, mijn zwarte haar zwiepte mee. Mijn vingers voelden kil aan van het vasthouden van de balustrade, terwijl de frisse herfstwind mijn huid verwarmde.
Mijn beste vriendin Bryiar bewoog suggestief met haar blonde wenkbrauwen. Ze tuurde over het balkon waar ik net naar hem had staan kijken. Bryiar mocht dan blond zijn, maar dom was ze zeker niet. Ik baalde ervan dat ik zo doorzichtig was, maar de aantrekkingskracht die ik voor hem voelde was ongewoon sterk.
Zoals die biceps...
Hou op.
„Noem het niet zo.“
Ik wierp Bryiar een blik toe terwijl ze om me heen liep naar de andere kant en haar elleboog op de rand liet rusten. „Dat lichtbruine haar en die donkere ogen,“ zei ze zachtjes. „De manier waarop hij naar je kijkt als niemand oplet...“
„Hij kijkt helemaal niet naar mij,“ siste ik, terwijl ik me omdraaide met mijn rug naar de balustrade.
Ze draaide zich ook om en sloeg haar armen over elkaar. „Hij kijkt nu wel,“ zei ze.
Ik keek over mijn schouder en zag hem wegrennen, zonder enige aandacht voor mij. „Je bent gemeen,“ zei ik, terwijl ik haar een por in haar zij gaf met mijn elleboog.
Ze lachte luid en volgde me mijn kamer in. „Je bent gewoon zo overduidelijk, Ever. Ik hou van je, meid, maar je moet eens een beetje lef tonen en die jongen vertellen hoe je je voelt. Het wordt een beetje zielig,“ zei ze, terwijl ze op mijn bed sprong en door een van mijn tijdschriften bladerde met haar voeten in de lucht.
Ik ging voor mijn spiegel zitten en bekeek mezelf. Het was niet realistisch om iets met Harlan te proberen. Vooral niet met mijn achttiende verjaardag in aantocht en de universiteit die over een week zou beginnen. Maar mijn lichaam snakte naar hem, en ik wist niet waarom.
Zou hij mijn partner kunnen zijn?
De gedachte deed me huiveren en mijn benen tegen elkaar klemmen. Harlan was drie jaar ouder dan ik en zat in zijn laatste jaar aan de Weerwolf Universiteit, terwijl ik net zou beginnen aan mijn eerste jaar. Hoewel hij zelf geen weerwolf was, had papa hem geholpen om toegelaten te worden omdat hij was opgegroeid in een weerwolf/lycan roedel.
Net als mijn vader toen die aan zijn laatste jaar begon, had Harlan zijn partner nog niet gevonden. „Ik ruik dat je opgewonden bent, Everlee. Kalm aan, zus. Ik zou het zonde vinden om de tuinslang te moeten halen.“
Ik gooide een make-upkwast naar haar hoofd en lachte toen ze opzij dook. „Ik ben het zat dat je mijn dagdromen verstoort en me plaagt. Heb je niks beters te doen?“
Bryiar zette haar voeten op de grond en liep naar me toe. „Ik wilde je eigenlijk vertellen dat je moeder je wil spreken. Ze wacht beneden op je in haar kamer.“
„Nu vertel je me dat pas,“ mopperde ik, terwijl ik de grote houten deur van mijn kamer opende. De geur van eten kwam de trap op en deed mijn maag knorren. Bryiar volgde me naar de hal en ging de keuken in, terwijl ik naar de kamer van mijn ouders liep.
Mijn ouders regeerden over het koninkrijk, dat een mengeling was van de roedel van mijn vader en het lycan koninkrijk dat er al was. Mijn moeder, van gemengd bloed, had de macht overgenomen toen ze de lycan koning versloeg.
Harlans vader.
Wat hem een volbloed lycan maakte en mij een mix.
We waren samen opgegroeid in hetzelfde kasteel, met onze kamers aan het einde van dezelfde gang, als broer en zus. Maar de laatste tijd was er iets veranderd voor mij. Harlan voelde niet meer als mijn broer. Alle broederlijke gevoelens waren weken geleden verdwenen.
De geur van mijn moeder omhulde me toen ik haar deur opende en haar op haar bed zag zitten met een houten kist vol brieven.
Ze keek op van haar schoot met een glimlach op haar gezicht. Haar donkere haar was opgestoken en ze droeg een gewone spijkerbroek en T-shirt, zonder schoenen. Ondanks dat ze de koningin was, kleedde ze zich niet zo.
Maar moeder was niet opgegroeid in een roedel en wist niets van bovennatuurlijke zaken. Ze kwam uit een normaal mensenleven. Dat vond ik fijn aan haar. Ze was niet arrogant, maar nuchter. „Bryiar zei dat je me nodig had?“ vroeg ik.
Ze gebaarde naar de deur. „Doe de deur dicht, lieverd. Ik wil even met je praten.“
Ik duwde de deur dicht met mijn voet en liep naar haar toe. Hun grote bed was prachtig en de lichtbruine meubels pasten goed bij de grijze decoraties waar moeder zo van hield.
Ik ging tegenover haar zitten en keek naar de brieven die tussen ons in lagen uitgespreid. Ze keek op en glimlachte. „Zo kwam ik erachter dat ik naar de Weerwolf Universiteit zou gaan,“ lachte ze, haar hoofd schuddend. „Om te zeggen dat ik boos was is nog zacht uitgedrukt. Ik wilde niet weg...“ Ze stopte midden in haar zin, waardoor ik de rest zelf moest invullen. „Het maakt niet uit,“ zei ze, terwijl ze de doos wegschoof en mijn gezicht vastpakte. „Ik ben blij dat ik hier ben om te zien hoe jij van deze ervaring gaat genieten. Je gaat leren hoe je deel uitmaakt van een roedel, afhankelijk van je functie. Of het nu als luna is. Krijger. Verpleegster. Ik zal gelukkig zijn zolang jij dat bent.“
Ik glimlachte. „Dank je, mama.“
Ze legde haar handen op de mijne en kneep er stevig in. „Ik heb een geweldige verrassing voor je, Everlee. Je wordt dit weekend achttien en ik wil je nog één laatste feest geven voordat je vertrekt. Misschien duikt je partner wel op.“
Ik lachte. „Of op het alfa-feest? In navolging van wat jij deed.“
Ze glimlachte. „Je vader en ik hebben het moeilijk gehad. Laten we hopen dat jou dat niet overkomt.“
„Je hebt gelijk. Ik hoef al die drama niet. Wanneer is het feest?“
Mama stond op en stopte haar brieven terug in de doos voordat ze hem onder het bed schoof. „Vrijdagavond. Ik heb een jurk voor je gekocht. We zullen de eetzaal ombouwen tot een feestzaal voor de hele roedel. Het is allemaal geregeld,“ zei ze glimlachend. „Ga nu maar wat eten. Het diner is klaar. Ik kom zo.“
Ik voelde me dolgelukkig toen ik naar de keuken liep. Een achttiende verjaardagsfeest. Dansen. Muziek. Eten. Een taart. Mijn moeder wist hoe ze een feest moest geven. Ik sloeg de hoek van de gang om en botste tegen iemands borst.
Die geur... Ik zou hem nooit vergeten. Hij zat diep in me, was een deel van mijn ziel, en ik zou hem overal herkennen. Het was meer dan die typische „jongenslucht“ waar meisjes van hielden. Het was als vers gemaaid gras en de belofte van regen.
Sterke handen grepen mijn armen vast en hielden me moeiteloos in evenwicht, wat mijn opwinding alleen maar vergrootte. Ik liet mijn blik van zijn versleten laarzen, via zijn gescheurde spijkerbroek omhoog gaan naar een eenvoudig grijs shirt.
Harlans donkere ogen ontmoetten de mijne en ik voelde me overal warm worden. Hij glimlachte lichtjes, zijn beroemde luie glimlach, en verzekerde zich ervan dat ik stevig op mijn voeten stond. „Altijd haast, Everlee.“
Herinneringen aan onze jeugd samen, rennend door de bossen en over de heuvels, flitsten door mijn hoofd. Hij was als een broer voor me geweest, en nu deden die gespierde armen en volle lippen me heel anders voelen dan vroeger.
Harlan kantelde zijn hoofd en keek me aan alsof hij dwars door me heen kon kijken. Ik hoopte dat hij niet kon zien wat ik dacht.
„Sorry, ik, eh—„
Ik probeerde om hem heen te lopen, maar hij blokkeerde me door zijn arm uit te steken. „Moeten we praten?“ vroeg hij, zijn stem diep en ruw. Het bezorgde me kippenvel op mijn armen.
Moeten we dat?
Er waren zoveel dingen die ik hem wilde—moest—zeggen, maar ik wist niet hoe. We waren samen opgegroeid. Het was de enige manier waarop ik mezelf kon kalmeren. Bryiar had onzin uitgekraamd. Ik kon hem niet vertellen hoe ik me voelde.
„Waarom ben je nerveus?“ vroeg hij.
Ik lachte, in een poging normaal te doen, en tikte speels tegen zijn borst. „Ik ben niet nerveus. Gewoon hongerig.“
Hij geloofde me niet. Zijn ogen vernauwden zich en hij liet zijn tong over zijn tanden gaan, liet ze me zien. Harlan bestudeerde mijn gezicht wat een eeuwigheid leek, totdat de keukendeur openging en mijn vader naar buiten kwam.
Papa keek geïrriteerd naar ons. „Hallo. Vandaag nog? Ik verga van de honger.“
Harlan liet zijn arm zakken, hield zijn blik nog even te lang op mij gericht, voordat hij mijn vader een stomp in zijn maag gaf. „Te traag, ouwe.“
Papa greep hem in een houdgreep om zijn nek en trok hem mee de eetkamer in. Ik liet de adem ontsnappen die ik had ingehouden en sloot mijn ogen. Het geluid van praten en lachen kwam door de klapdeuren van de keuken toen ik er doorheen liep. Ik passeerde het keukeneiland en ging de eetkamer in waar iedereen al rond de tafel zat te eten.
Bryiar wenkte me naar een lege stoel naast haar, die toevallig tegenover Harlan was. Ik hield Bryiars aandacht gericht op het begin van de universiteit over een paar dagen, terwijl we aten. Dat was makkelijk aangezien we allebei al sinds onze geboorte uitkeken naar de universiteit.
Papa stond plotseling op toen mijn moeder de kamer binnenkwam, en ik voelde me blij voor hen. Hij pakte haar hand en kuste haar wang toen ze bij haar stoel aankwam. „Savannah heeft iets te zeggen,“ zei papa.
Mama glimlachte stralend en knipoogde naar mij. Ze schraapte haar keel. „Voor Everlee's achttiende verjaardag gaan we vrijdag een verjaardags- en afscheidsfeest geven voor de wolven die naar Weerwolf U vertrekken.“
Iedereen begon opgewonden te praten en ik voelde ieders blijdschap. Ik keek naar Harlan, die me met een ernstige blik aankeek. Ik deed mijn best om mijn domme meisjesblos te verbergen, maar ik wist niet zeker of het lukte.
„Het wordt chic, dus kleed je mooi aan en bereid je voor op een leuke avond!“ zei mama. „Ik laat iemand eten brengen voor het evenement, dus laten we wachten tot ze weg zijn voordat we van gedaante verwisselen. Ik wil niet dat iemand een hartaanval krijgt. Ik weet hoe makkelijk het is voor een mens om flauw te vallen als ze iemand in een enorme wolf zien veranderen.“
Bryiar lachte en porde me met haar elleboog in mijn zij. „Misschien kun je iedereen vertellen over je liefde voor—„
„Hou op,“ fluisterde ik, terwijl ik in haar been kneep onder tafel.
Ze kneep terug en ik trapte hard op haar voet, waardoor ze het uitschreeuwde. „Meiden,“ zei mama, terwijl ze ons allebei streng aankeek. „Harlan heeft aangeboden om de wolven die naar Weerwolf U gaan zondag rond te leiden. Ik wil dat jullie beiden daarbij zijn. Jullie gaan de tijd van je leven hebben.“
Mijn ogen gingen automatisch naar Harlan, die achterover in zijn stoel leunde en naar me keek, zijn vingertoppen tikkend op de tafel tussen ons in. „Oké,“ zei ik zachtjes, terwijl ik mijn blik weer van hem afwendde.
Mama zag me kijken en ik hoopte dat ze niet dwars door me heen kon kijken zoals ik dacht. Iedereen wist dat verliefd worden op een jongen voordat je je partner had gevonden dom was. Dwaas. Het was voor niemand goed.
Maar ik kon de pijn in mijn borst niet negeren, noch de behoefte om hem te kussen.
„Wie is er klaar voor het toetje?“ riep mijn vader, niet merkend dat ik van binnen erg nerveus was en dat er iets onuitgesprokens tussen Harlan en mij hing dat onbeheersbaar aanvoelde.
Misschien had Bryiar gelijk en moest ik het Harlan vertellen.
