Ingewikkelde vriendschap 3: Heavy metal Boek 2
Auteur
Ruth Robinson
Lezers
18.3K
Hoofdstukken
21
Stevie McGabe en haar vriend Darryl Nelson staan aan de vooravond van grote veranderingen: Stevie verhuist naar New York om te gaan studeren en Darryl vertrekt met zijn band op hun eerste tournee. Terwijl ze ontdekken wat een langeafstandsrelatie van hen vraagt, krijgen ze te maken met verleidingen, misverstanden en persoonlijke groei. Met de steun van vrienden en familie moeten ze beslissen of hun relatie bestand is tegen de druk van hun nieuwe leven, of dat de krachten om hen heen hen uit elkaar drijven.
Hoofdstuk 1.
Stevie McGabe
Hij is nog niet vertrokken, en ik mis Darryl nu al vreselijk. De afgelopen week waren we druk bezig met de voorbereidingen voor de eerste tournee van de band, dus we hadden amper tijd om samen door te brengen, alleen wij tweeën.
Als het geen bandgerelateerde zaken zijn die zijn tijd opslokken, dan zijn het wel familiezaken. Ik begrijp het wel. Het moet spannend zijn om je bijna 19-jarige zoon door het land te laten reizen, maar ik wil dolgraag wat tijd alleen met hem doorbrengen.
Sinds die nacht die we samen hebben doorgebracht, zijn we niet meer intiem geweest. En ik verlang ernaar om weer intiem te zijn. Vooral omdat ik hem een paar maanden niet zal zien.
Zelfs als hij klaar is met zijn tournee, zal ik in New York op school zitten, en hij... tja, hij heeft nog niet gezegd wat hij van plan is te doen na de tournee.
'Hoe staat het met je plannen voor na je afstuderen, meid?' Carrie ploft naast me op de bank.
Ik zucht en leg mijn hoofd op de schouder van mijn zus. 'Ik kan er niet aan denken. Ik voel me van binnen helemaal in de war.'
'Ach, jonge liefde,' glimlacht ze. 'Kijk, jullie hebben laten zien dat jullie prima zonder elkaar kunnen als je elkaar niet elke dag ziet. Ik bedoel, jullie hebben vier jaar lang niet met elkaar gepraat! Deze paar maanden zullen een peulenschil zijn.'
'Maar dat is juist het grote verschil!' klaag ik, terwijl ik rechtop ga zitten. 'We dachten dat we elkaar haatten. Nu zijn we echt samen, en kunnen we elkaar niet elke dag zien, en Darryl zal waarschijnlijk een of ander mooi zangeresje ontmoeten en als een blok voor haar vallen en mij weer alleen achterlaten!'
'Wat?' Darryls diepe lach maakt dat mijn wangen rood worden van schaamte. Ik heb me uit de naad gewerkt om hem niets te laten merken van mijn zorgen de paar keer dat we samen hebben kunnen hangen en praten.
'Hoe lang sta je daar al?' Ik krimp ineen als zijn glimlach breder wordt, waaruit blijkt dat hij zeker alles heeft gehoord wat ik zei.
'Ik laat jullie dit maar even uitpraten,' zegt Carrie terwijl ze opstaat van de bank. Ze woelt door Darryls haar als ze langs hem loopt. Hij brengt zijn kapsel weer in orde met een rollende oogbeweging en neemt haar plek in.
'Vertel me eens meer over dat mooie zangeresje dat ik ga ontmoeten.' Darryl lacht als ik hem op zijn arm tik. 'Stevie, ik beloof je dat uit elkaar zijn niets zal veranderen tussen ons. Ik zal je elke dag bellen; we zullen niets missen van wat er in elkaars leven gebeurt.'
'Het verstandige deel van mij weet dit, weet dat we oké zullen zijn,' zucht ik, terwijl ik tegen hem aan kruip en zijn vertrouwde geur opsnuif. 'Maar het bezorgde deel fluistert me vreselijke, afschuwelijke dingen in.'
Hij kust me zachtjes op mijn voorhoofd. 'Nou, dan zal ik je bezorgde kant moeten bewijzen dat het ongelijk heeft, want we zullen het net zo goed doen als altijd, zelfs met wat afstand tussen ons.'
***
'Ik kan niet geloven dat Smit en Darryl deze saaie troep mogen overslaan,' moppert Rhea, terwijl ze probeert haar handen te bevrijden uit de grote afstudeertoga die haar bedekt en de jurk verbergt die ik voor haar heb uitgezocht om vandaag te dragen - ik vond dat ze er op z'n minst één dag van haar middelbare schooltijd enigszins toonbaar uit moest zien. 'Waar hangen die herrieschoppers nu eigenlijk uit?'
'Ze zijn onderweg naar Kansas City voor het eerste concert vanavond.' Ik probeer de tranen die altijd in mijn ogen komen als ik praat over Darryl die er niet is, niet echt te laten vallen.
'Ik kan gewoon niet geloven dat ze een speciale vermelding krijgen bij de diploma-uitreiking die ze overslaan voor roem en geld.' Rhea geeft het op en trekt de toga van haar schouders, waardoor de baret op de grond valt. Als ze mijn verwarde blik ziet, haalt ze haar schouders op. 'Wat! Mijn ouders hebben de vereiste foto, ik ben over het podium gelopen zonder te struikelen... nu ben ik klaar om naar huis te gaan en me vol te proppen terwijl ik een film kijk.'
'Je hebt beloofd dat je met mij mee zou gaan naar een feestje!' Ik trek een zielig gezicht.
'Ik haat iedereen hier behalve jou. En Darryl, denk ik. Waarom zou ik me klem willen zuipen met een stel idioten waar ik nooit meer aan zal denken, laat staan ooit weer zal zien?'
'Het is een soort traditie ofzo,' ik raap haar baret en toga op van de stoffige grond, trek mijn eigen toga uit en geef ze terug aan het kleine oude dametje achter de vouwtafel met een beleefde glimlach. 'Alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft, alleen maar voor heel even!'
Rhea rolt met haar ogen. 'Een half uur, hooguit. En jij rijdt. Als ik tegen mijn zin word gedwongen om daar naartoe te gaan, ga ik op z'n minst de gratis alcohol achteroverslaan.'
***
Ik voel mijn kontzak een beetje trillen. Ik dans al uren met Rhea. Haar dreigement dat ik de chauffeur zou zijn is trouwens in rook opgegaan toen Greyson aanbood te rijden als we hem het feest binnen konden loodsen. De eer om de enige tweedeklasser te zijn op het afstudeerfeest van de eindexamenleerlingen zou hem het hele jaar populair maken.
Ik kan niet geloven dat mijn kleine broertje al naar de tweede klas gaat! Het lijkt wel gisteren dat hij aan de middelbare school begon. Ik draai mijn beste vriendin in het rond, lachend. Rhea's ogen zijn wazig van de alcohol. 'Vind je nog steeds dat dit een slecht idee was?' schreeuw ik boven de luide muziek uit.
'Nee!!' gilt Rhea terug. 'Dit was een fucking geweldig idee!'
We houden elkaar vast en springen op de maat van de muziek, terwijl we de tekst uit volle borst meezingen. Ik voel me geweldig - het gelukkigst dat ik me de afgelopen weken heb gevoeld.
O nee! Ik graai snel mijn mobiel uit de strakke achterzak van mijn spijkerbroek en zie verschillende gemiste oproepen van Darryl. Ik laat de telefoon aan Rhea zien en wijs naar buiten. Ze knikt, zonder te stoppen met dansen op het nummer.
De luide muziek is zachter als ik op de voorste treden ga zitten en Darryls naam intoets. Het gaat meteen naar de voicemail en ik vloek. Ik hang op en bel opnieuw om hetzelfde te krijgen. Ik kijk naar de tijd en besef dat hij al een tijdje op het podium moet staan. Ik kan niet geloven dat ik zijn telefoontje heb gemist. Ik wilde hem succes wensen voor zijn eerste professionele optreden.
Ik leg mijn hoofd in mijn handen en de tranen die ik de hele dag heb proberen tegen te houden, stromen eindelijk over mijn wangen. Een troostende hand aait over mijn haar. 'Oh, Stevie,' zegt Rhea zachtjes.
'Ik-ik heb zijn telefoontje gemist. Ik ben een waardeloze vriendin,' huil ik. Rhea omhelst me en houdt me vast terwijl ik huil. 'Hij gaat me nu haten.'
'Hou daarmee op! Die jongen is gek op je. Hij zal begrijpen dat je plezier moest hebben na dat saaie gedoe waar we vandaag doorheen moesten.' Ze gaat achteruit, houdt me bij mijn schouders vast en kijkt me serieus aan. 'Kijk, Stevie, we gaan over een paar dagen naar New York verhuizen en aan het volgende deel van ons leven beginnen. Dit voelt alleen zo erg omdat je het gevoel hebt dat hij je heeft achtergelaten om op een groot avontuur te gaan. Als we aan ons eigen avontuur beginnen, zul je je beter voelen.'
Snikkend met een loopneus knik ik verdrietig. 'Ik denk dat je gelijk hebt.'
'Natuurlijk heb ik gelijk! Ik heb altijd gelijk,' glimlacht ze haar dronken, scheve glimlach.
