De Geheimen van de Verborgen Erfgename
Auteur
A For Anonymous
Lezers
17,8K
Hoofdstukken
30
Blackthorne Academy torent hoog uit boven de schitterende Rivièra—een koninkrijk van rijkdom, ambitie en gefluisterde schandalen. Een beursstudente arriveert met één regel: blijf onzichtbaar. Het werkt bijna… totdat de beruchte golden boy van de school zijn zinnen op haar zet. Hij is charmant, onverbiddelijk en gewend om te krijgen wat hij wil. Zij verbergt geheimen die de gepolijste façade van Blackthorne zouden kunnen doen barsten. Nieuwsgierigheid verandert in plagerijen, plagerijen in passie, en al snel voelt elke blik als een uitdaging. Op een plek waar geruchten zich als een lopend vuurtje verspreiden, is naar hem verlangen gevaarlijk—en ontdekt worden zou verwoestend kunnen zijn. Want op Blackthorne is de waarheid macht… en sommige geheimen blijven niet begraven.
Hoofdstuk 1: Aankomst & Geheimen
ARIA
Blackthorne Academy, Monaco
Het eerste wat ik zag toen de auto de hoek om sloeg, waren de poorten.
Zwart, van smeedijzer, en hoger dan alles waar ik ooit onder had gestaan. Ze bogen omhoog als klauwen die naar de lucht grepen, terwijl het vergulde wapenschild de late zon van de Rivièra opving. Blackthorne Academy.
Ik had de naam al eerder gezien — gedrukt in glanzende brochures die ik me nauwelijks kon veroorloven om aan te raken, gefluisterd in online artikelen over miljardairserfgenamen die zich misdroegen, en groot uitgemeten in schandalige krantenkoppen telkens als een van de studenten een jacht in de prak reed of om drie uur 's nachts uit een club in Monte Carlo strompelde. Maar de aanblik ervan in levenden lijve ontnam me bijna de adem.
Dit was niet zomaar een school. Het was een fort. Een paleis voor de rijken, de machtigen en de onaantastbaren.
En ik — het meisje dat hier eigenlijk niet hoorde te zijn.
Ik verschoof op de achterbank van de gestroomlijnde, zwarte auto en drukte mijn handpalmen tegen de plooirok van mijn nieuwe uniform. Het rook te fris, te schoon, te veel niet als ik. Mijn spiegelbeeld in het getinte raam leek wel een vreemde: een nette vlecht, gepoetste schoenen en lippen die kapotgebeten waren van de zenuwen.
Aria. Dat is de naam waaronder ze me hier zouden kennen. De versie van mij die veilig was. De versie van mij waaraan geen schandaal kleefde bij elke lettergreep.
Niet Arabella Laurent, de erfgename die verborgen werd gehouden sinds het imperium van mijn familie vol schande was afgebrokkeld. Gewoon Aria.
Niemand mocht de waarheid weten. Hier niet.
De chauffeur remde langzaam af tot stilstand. Zijn stem had een verfijnde, Franse tongval terwijl hij zich iets naar me toe draaide. „Mademoiselle, we zijn er.“
Ik knikte en dwong een beleefde glimlach af die ik niet voelde. „Merci.“
De deur ging open en de hitte omhulde me. De septemberzon van Monaco was meedogenloos en gaf de marmeren trappen van Blackthorne een gouden gloed. Het gebouw zelf was niet te missen — boogramen, klimop die langs de stenen muren omhoogkrulde, en een torenspits bekroond met een klok die over de binnenplaats eronder leek uit te kijken. Het was het soort plek waar generaties van rijkdom hun namen in de geschiedenis schreven.
Studenten krioelden over de geplaveide binnenplaats, een zee van op maat gemaakte blazers, glanzend haar en designerschoenen. Gelach klonk als klinkende champagneglazen, helder en achteloos. Koffers rolden over de grond, hutkoffers met in goud gemonogrammeerde initialen, en handtassen die meer waard waren dan mijn hele garderobe.
Ik trok mijn blazer strakker om me heen, terwijl mijn vingers over de stugge stof streken. Het maakte niet uit dat mijn uniform er precies zo uitzag als dat van hen. Op de een of andere manier voelde ik me nog steeds als een vals biljet weggestopt in een stapel krakende nieuwe bankbiljetten.
Pas je aan. Hou je hoofd omlaag. Glimlach wanneer het moet. Laat niemand iets vermoeden.
Ik bleef het herhalen, als een gebed, zelfs toen mijn hart bonkte van verraad. Want hoe zorgvuldig ik de rol ook speelde, er was geen ontsnappen aan wat ik was. Of wie ik was.
En toen zag ik hem.
Hij was niet moeilijk te spotten.
Staand op de trappen van het hoofdgebouw, werd hij omlijst door de zon als een achteloos schilderij. Lang, breedgeschouderd, met donker haar dat warrig zat op die dure manier die toevallig leek, maar het nooit was. Zijn stropdas hing losjes om zijn nek, het bovenste knoopje los, alsof zelfs de regels van Blackthorne voor hem bogen.
Om hem heen stonden meisjes met benen die wel geairbrusht leken, met te hard gelach, en ogen die glinsterden als munten gegooid in een wensput. Hij hield hof zonder dat hij daar zijn best voor deed, waarbij hun aandacht een valuta was die hij niet eens hoefde uit te geven.
Mijn blik bleef aan hem haken, en ik haatte mezelf erom.
Misschien had ik weg kunnen kijken. Misschien had ik mezelf kunnen dwingen om te focussen op de inschrijftafel voor me. Misschien had ik mezelf eraan kunnen herinneren dat jongens als hij precies het soort gevaar vormden dat ik me niet kon veroorloven.
Maar dat deed ik niet.
En toen — alsof hij het had gevoeld — draaide zijn hoofd zich om.
Onze ogen ontmoetten elkaar.
Een hartslag lang werd het lawaai op de binnenplaats gedempt. Mijn longen vergaten hoe ze moesten werken, mijn huid gonsde alsof elk geheim dat ik bij me droeg zojuist met neonletters op mijn borst was gespeld. Zijn ogen — ijsblauw, scherp en snijdend — hielden de mijne over de afstand vast, met een precisie die het onmogelijk maakte om te doen alsof hij me niet had opgemerkt.
Toen, net zo snel, krulden zijn lippen. Niet in een glimlach. Een grijns.
Het was niet vriendelijk. Het was niet uitnodigend. Het was het soort grijns dat zei dat hij me al in een of ander privéspel had geplaatst waarvan alleen hij de regels kende.
De hitte kroop in mijn nek. Ik rukte mijn blik weg met een hamerend hart, en dwong mijn voeten vooruit. De inschrijftafel doemde op vlakbij de fontein, waar nieuwe studenten in de rij stonden voor de toewijzing van hun slaapkamers. Mijn handen trilden toen ik naar de pen greep en mijn naam in blokletters op het incheckformulier kriebelde:
Aria Laurent.
De naam zag er opgeschreven vreemd uit, alsof ik hem had gestolen. Niet de naam die jaren geleden groot werd uitgemeten in de financiële schandalen. Niet de naam die als een vloek werd gefluisterd in bestuurskamers en rechtszalen. Gewoon de ingekorte versie. De leugen.
Achter me weerklonk gelach over de binnenplaats — laag, dwingend, doordrenkt met iets scherps waardoor de haartjes in mijn nek overeind gingen staan.
Ik hoefde me niet om te draaien om te weten dat hij het was.
En nog erger — op de een of andere manier wist ik dat hij nog steeds naar me keek.
