Maar op die manier klinkt het specialer ! Net als een brief alleen voor jou.
Sienna
🙄
Mama
Haast je naar huis!
Mama
Je zus is hier.
Mama
Ze heeft Jeremy meegebracht.
Mama
Je weet wat dat wil zeggen...
Mama
VERSE RODDELS.
Sienna
Ik ben zo terug.
Mama
Geweldig. Liefs, mama.
Sienna
Je kiest niet waar en wanneer de Waas je overvalt.
Achter het stuur? Je kunt maar beter snel stoppen of je veroorzaakt een kettingbotsing met maar liefst vijftig auto's.
Op het werk? Badge snel uit en maak dat je wegkomt , voordat jij en je baas meer worden dan enkel collega's.
Terwijl ik aan tafel ging zitten om te eten, hoopte ik ten zeerste dat het me niet zou overvallen in het bijzijn van mijn familie - de slechtst mogelijke plek die ik me kon voorstellen.
Ik hielp met het zetten van de tafel en schotelde Selene een bord zelfgemaakte lasagne voor , nauwlettend de achterdeur in de gaten houdend, voor het geval ik onverwacht moest vluchten.
Ik zette me neer om te eten met de hele familie, die al midden in een levendig gesprek zat.
"Wat scheelt er, Jeremy?" zei mijn moeder, knikkend naar de partner van mijn zus. "Je hebt nauwelijks een woord gezegd sinds je bent toegekomen. Hoe gaat het op je werk?"
"Daar hoef je geen antwoord op te geven, advocaat," zei Selene, terwijl ze mam een geamuseerde blik toewierp.
"Wel" - Jeremy lachte - "als je vraagt naar roddels over onze leiding , Melissa, dan weet je dat ik je dat soort informatie niet kan geven."
"Niet eens een knikje ter bevestiging of ontkenning?"
"Mama," zei Selene. "Hij is de hoofdadvocaat van de Roedel. Het is zijn taak om hun geheimen te bewaren."
"Maar..." mama zuchtte. "Ik hoef niets te weten van de resultaten . Gewoon een beetje geklets. Zoals...is het waar dat onze Alfa en Jocelyn niet langer samen zijn en dat ze nu date met zijn bèta, Josh?"
"Mama," zeiden Selene en ik tegelijkertijd.
Jeremy grijnsde. "Ik beroep me op mijn zwijgrecht."
"Oh, jullie zijn allemaal saai.."
De vrouw gedroeg zich meer als een tiener dan haar beide dochters samen. Maar dat vonden we net zo leuk aan haar. Meestal toch.
"Je zou me kunnen vragen naar mijn werk, weet je," zei Selene.
"Dat heb ik toch al gedaan?" vroeg ze door een mondvol lasagne heen. "Vast wel."
Selene rolde met haar ogen. Mama had altijd gewild dat Selene een stabielere carrière zou nastreven. Mode, vond mijn moeder, was geen beroep. Het was een hobby.
"De ene dag is iets in de mode, de volgende dag is het weer uit de mode," zei ze steeds. "Dat is zo met t kleding en de hele kledingindustrie, Selene! Denk na op lange termijn."
Wel, nu was Selene succesvol , waardoor d ze had bewezen dat haar moeders’ jarenlange advies niet klopte, en was ze werkzaam bij een van de grootste modehuizen van de stad.
Maar Selene trok zich de beledigingen van mama nooit aan. Op elk vlak was zij de mooiere, slimmere, succesvollere versie van mij.
Telkens dit hardop zei, wat ik ook - vaak - deed, gaf Selene me een zacht duwtje met de woorden : "Je bent nog jong, Si. Geef het tijd."
Maar als het op mijn dromen aankwam, op mijn toekomstige carrière als 's werelds grootste kunstenaar, was ik nooit geduldig geweest. Op een dag zou ik mijn eigen galerij openen.
Heel binnenkort, beloofde ik mezelf. Het kon me niet schelen wat mama zei. Selene had bewezen dat ze niet overal gelijk in had.
"Het is ok, mama," veranderde Selene van onderwerp. "Roddels zijn toch interessanter. Nu we het er toch over hebben..."
Selene's ogen schoten naar mij. Ik schudde stilletjes mijn hoofd naar haar. Niet doen.
"Enig idee wie je partner zal zijn voor dit seizoen ka, Si?"
"Ooooh, ja," zei mam, haar aandacht naar mij richtend. "Wat, of moet ik zeggen, wie staat er dit jaar op het menu?"
"Een wolvin onthult nooit haar geheimen," zei ik, gemaakt verlegen. Het leek er even op dat mijn familie het hierbij zou laten.
Hier was ik goed in het gesprek sturen, de controle overnemen, de aandacht verdraaien naar iemand anders j. Hoewel ik de jongste was, had ik altijd dat soort gezag gehad.
Maar mijn moeder had door wat ze aan het doen was.
"Daar gaat ze weer," zei mama hoofdschuddend. "Onze kleine dominante onderwerpt ons altijd aan haar grillen. Kom op, Si. Vertel eens. Is er een jongen?"
"Sommigen onder ons houden ons privéleven graag privé, mama," zei ik.
Mama haalde haar schouders op. "Er valt niets te verbergen. Ik weet dat je vader enorm uitkijkt naar de Waas van dit jaar, toch , schat?"
"Ik tel de seconden," zei papa, terwijl hij zijn glas wijn omhoog hield en ondeugend glimlachte.
"Jongens. ALSJEBLIEFT,. Zo degoutant.."
Degoutant was het zeker. Maar dat was niet de reden waarom het me zo stoorde. Mijn moeder was altijd al een seksueel vrij wezen geweest. Nee, het was het liegen waar ik een hekel aan had.
Ik meende het toen ik zei dat mijn maagdelijkheid mijn geheim was. Zelfs mijn moeder wist dit niet.
Wat vreemd was, want we waren altijd heel open tegen elkaar geweest over alles. Ze had nooit de waarheid voor me verzwegen.
Niet over hoe ze papa had ontmoet, die een mens was. Niet over hoe ze samen hun eerste en enige dochter, Selene hadden gekregen. En al zeker niet over hoe ze mij gevonden hadden.
Ze zijn eigenlijk niet echt mijn biologische ouders.
Ik werd gevonden in een verlaten koets voor het ziekenhuis waar mijn moeder werkte. Niet dat het ertoe deed, had mama altijd gezegd.
Ik stond op het punt om het onderwerp te veranderen naar iets anders - wat dan ook - dan de Waas toen het gebeurde.
Ik bevroor. Een langzame, kloppende, vloeibare hitte ontbrandde in mijn binnenste, waardoor mijn lichaam precies in brand stond.
Ademen werd onmogelijk, zweet bedekte elke centimeter van mijn huid en voordat ik me kon verzetten, drukte de naad van mijn jeans strak in mijn kruis.
Ik begon te trillen van plotseling, ondraaglijk verlangen.
FUCK.
Een luide hijg verliet mijn mond voordat ik het kon tegenhouden en toen ik mijn ogen terug opende, waarvan ik me zelfs niet kon herinneren dat ik ze had gesloten, zag ik iedereen in de eetkamer dezelfde reactie hebben als ik.
Nee, nee, nee.
Niet hier.
Niet bij mijn familie.
Hoe mijn zus naar Jeremy staarde. Hoe mijn moeder opstond uit haar stoel en naar mijn vader leunde.
Ik kon het niet aan. Ik haastte me uit de kamer zo snel als ik kon
De keuken.
De gang.
De voordeur.
En naar buiten, de frisse avondlucht in , waar ik op mijn knieën in elkaar zakte.
De Waas kronkelde door mijn lichaam als een giftige slang. Mijn tepels werden hard en mijn maag schokte , samentrekkend van seksueel verlangen.
Mijn keel zat vast en ik kon nauwelijks ademhalen. Zelfs in deze winderige nacht leken mijn kleren aan mijn huid te plakken. Ze moesten uit.
Ik had nood aan iemands handen op mijn borsten, op mijn buik, op mijn kruis...
Oh, God. De Waas was nog nooit zo sterk geweest.
Het was waarschijnlijk een opeenstapeling van elke seksuele behoefte en frustratie die ik de afgelopen drie seizoenen had onderdrukt.
Ik had het moeten weten. Natuurlijk zou dit gebeuren. Wat had ik dan gedacht? Ik dacht niet na. En nu betaalde ik de prijs.
Ik keek achter me naar mijn huis, een plek waar ik normaal veiligheid en troost kon vinden. Maar nu even niet. Echt niet. Mijn ouders waren waarschijnlijk al volop aan het genieten van de Waas.
Het idee van Selene en Jeremy was niet veel beter. Maar ze gedroegen zich meer als mensen in de plaats van wolven - met respect voor grenzen, privacy, sociale normen.
Ze zouden het waarschijnlijk halen tot hun appartement in de stad voor zouden toegeven aan de drang om hun behoeftes te bevredigen.
Ik zette ze allemaal uit mijn hoofd en rende naar het pad richting het bos.
Ik passeerde mensen, zich volledig onbewust van wat er gaande was, die zich met hun eigen zaken bemoeiden en een paar wolven die zich, net als ik, in het eerste stadium van de Waas bevonden en hun weg probeerden te vinden.
Makkelijker voor hen. Ze waren geen maagden. Ze hadden de afgelopen seizoenen al veel seks gehad. Ik niet. Ik was helemaal gek aan het worden.
Bij de ingang van het bos kleedde ik me helemaal uit. Het kon me niet schelen of iemand me zag. Ik moest veranderen.
Hier
Nu.u.
Normaal had ik alles onder controle als ik veranderde, maar niet tijdens de Waas. Nee. Ik kon niet langer in deze menselijke vorm blijven.
Ik sloot mijn ogen en voelde het zalige gevoel van het transformeren.
Meestal voelde ik elk deeltje van de transformatie: de ledematen die zich uitstrekten, de spieren die zich spanden, het lichaam dat groter werd, de rode vacht, net als mijn mensenhaar, die en ontkiemde uit mijn huid. Me volledig bedekkend.
Maar nu niet. Het enige wat ik nu voelde was de Waas..
Ik ademde en mijn stem klonk als een grom. Mijn vingers, nu koolzwarte klauwen. Door de ogen van een wolf was alles woester, bruter.
Vooral nu. Nu de Waas net was begonnen.
Nu ik volledig wolf was, raasde ik diep het bos in.
De koude wind blies over mijn vacht, de harde grond voelde vochtig onder mijn poten en de geuren van het bos drongen mijn neus binnen.
Gehuil weerklonk in het bos. Het soort gehuil van ongepaarden. Het soort dat op zoek was naar een partner.
Ik vloekte binnensmonds. In mijn Waas was ik vergeten aan de gevolgen te denken.
Het bos ingaan aan het begin van het seizoen was als smeken om geneukt te worden. Dit bos was als een studentenkroeg. Een en al dorst en stomme impulsen.
Een wolf kon op elk moment mijn geur ruiken en zich realiseren dat ik geen partner had. Ze zouden me stalken tot ik me overgaf. Meer dan één, daar was ik zeker van.
Een wedstrijd, een uitdaging, om wie de wolvin als eerste voor zich kon winnen. Zelfs als mijn lichaam erom zou smeken, zou ik niet zomaar toegeven. Van mij mochten deze wolven zoveel seks hebben als ze wilden. Ik veroordeelde hen niet-. Maar ik moest en zou wachten.
Wachten op dat ene moment, dat ogenblik , die plotselinge onbeschrijfelijke blik van herkenning wanneer twee weerwolven in elkaars ogen kijken en weten dat ze voor elkaar gemaakt zijn.
Ik kon niet wachten tot het mij zou overkomen.
Maar hier in het bos aan het begin van de Waas? Dat was op zijn zachtst gezegd vrijonwaarschijnlijk.
Ik werd me hyperbewust van de mannetjeswolven, van hun bewegingen, hun geur.
Ik rende ongeschrokken, liet mijn feromonen de vrije loop, en lokte ze dichter bij mij. En al snel wist ik dat ze me in het nauw gedreven zouden hebben.
Vijf stuks. Allemaal hongerige mannetjeswolven.
Mijn lijf genoot ervan. Oh, meer dan ooit.
Even vroeg ik me af of dit het jaar zou zijn.
Zou ik eindelijk bezwijken ? Zou ik toegeven aan deze vijf mannen en ze allemaal tegelijk nemen? Zou ik eindelijk mijn maagdelijkheid verliezen, hier en nu, in het midden van het bos ?
Al mijn verlangens om op mijn ware partner te wachten begonnen één voor één weg te smelten, nu de Waas het volledig van me had overgenomen, en ik vroeg me af wat me eigenlijk tegenhield. Eerlijk? Ik wilde het.
Toch ?
Pro Tip!
Je kunt kortingen, promoties en de laatste updates vinden op onze [https://www.facebook.com/groups/galatea.stories](Galatea Facebook) groep! Word vandaag nog lid van onze community!
Continue to the next chapter of De Milleniumwolven
