Loops
Auteur
Raven Flanagan
Lezers
4,4M
Hoofdstukken
29
Hoofdstuk 1.
RIVER
Ik zette mijn koffer op het logeerbed en genoot even van de rust. Het was lang geleden dat ik nog eens tot mezelf kon komen. Ik vroeg me af of ik hier eindelijk wat gemoedsrust zou vinden.
'Schiet op! We komen te laat voor de run!' riep mijn nicht van beneden, waarmee mijn momentje van rust alweer voorbij was.
Ik liet me naast mijn tas op het bed vallen en zuchtte diep. 'Ik kom eraan, Arlene!'
Ik had liever niet op de avond van volle maan willen aankomen, laat staan willen rennen met een roedel die ik niet kende. Wolven houden er niet van om met vreemden te lopen, en aangezien dit niet mijn eigen roedel was, voelde ik me behoorlijk ongemakkelijk om met hen mee te gaan.
Maar het was al meer dan een week geleden en mijn lichaam snakte ernaar om van gedaante te verwisselen.
Hoewel ik me schuldig voelde, bleef ik nog een paar minuten op bed liggen om er zeker van te zijn dat we te laat zouden komen.
'River!' riep Arlene door de deur. 'Ik weet dat je net bent aangekomen, maar we moeten echt gaan. De zon is onder en mijn huid jeukt!'
'Ik kom eraan!' Ik stond op en opende de deur van de logeerkamer. Mijn nicht keek me met haar bruine ogen aan terwijl ze zenuwachtig heen en weer bewoog.
'De alfa houdt er niet van als we te laat zijn. Kom op!' Arlene greep mijn hand en trok me de kamer uit en de trap af.
Volle maan runs zijn belangrijk voor een roedel. Het is een goede manier om de groep hecht te houden. Op dat moment stond mijn wolfskant te popelen om vrij te zijn. Mijn nicht voelde hetzelfde.
We kunnen er niets aan doen hoe de volle maan ons beïnvloedt. Anders dan mensen worden wolven gestuurd door hun natuurlijke instincten, die bepalen wat we doen.
Het bos rook heerlijk, met frisse geuren van dennenbomen en aarde, en ik snoof het gretig op. Het was heel anders dan waar ik eerst woonde.
Ik voelde iets vreemds in mijn buik, maar werd afgeleid door het geluid van opgewonden pratende mensen in de verte. Arlene versnelde haar pas en al snel renden we bijna naar de grote groep.
'Ze zijn nog niet vertrokken! We zijn net op tijd!' We voegden ons bij de menigte op de open plek tussen het roedelhuis en het bos. 'Ik kan de alfa niet zien van hierachter!'
'En dan?' Ik begreep niet waarom Arlene zich gedroeg alsof ze verliefd was. We waren in de twintig en zij viel als een blok voor elke jongen die ze zag.
'Hij spreekt meestal voor de volle maan runs, maar ik denk dat we dat deel gemist hebben.'
Een huil klonk boven ons uit, en dat was het moment waarop iedereen de drang voelde om te veranderen. Het ging als een golf door de menigte, van voren helemaal tot aan mij en Arlene achteraan.
Het is moeilijk om de kracht van de huil van een alfa tijdens volle maan te negeren, vooral als het door een groep wolven gaat. Het is alsof iets je geest roept en je vertelt om het dier in je los te laten.
Mensen trokken snel hun kleren uit terwijl de hele roedel in wolven veranderde en het bos in rende.
Al snel schudde ik mijn licht roodgouden vacht uit en rende achter Arlene's grijze, harige rug aan. Het benauwde gevoel van huid verdween en ik kon eindelijk vrij ademen toen ik van gedaante verwisselde.
Grote dennenbomen werden wazig terwijl de roedel het bos in rende. De koele nachtlucht voelde heerlijk in mijn vacht. Ik zag de maan door de bomen en iedereen huilde en blafte vrolijk toen we herten roken.
Maar toen voelde ik plotseling een verschrikkelijke pijn door mijn hele lichaam, waardoor ik stopte met rennen op de harde grond. Dit hoorde nu niet te gebeuren, maar hier was ik, onder de volle maan in een vreemd bos met een roedel die ik niet kende.
Ik maakte een zacht, droevig geluid en liet de roedel vooruit rennen. De pijn ebde langzaam weg en ik liep voorzichtig over de bladeren en dennennaalden op de grond.
Dit kon me niet overkomen.
Ik kwam in het paringsseizoen.
Ik had mijn menselijke gedachten al naar de achtergrond geduwd. Mijn wolfsinstincten hadden de controle. Maar als ik had geweten dat dit zou gebeuren, had ik mezelf opgesloten in de logeerkamer.
Nog een pijnscheut trof me. Ik voelde de hitte mijn lichaam beïnvloeden terwijl ik een sterke behoefte in mijn kern voelde. Heel snel zou mijn geur zich verspreiden en elke mannelijke wolf in het bos zou een jager worden, en ik zou de prooi zijn.
Het laatste beetje van mijn menselijke geest vertelde me om naar het huis te rennen en een veilige plek te vinden voor de nacht, dus ik draaide me om en probeerde terug te gaan naar het roedelhuis.
Maar mijn wolfskant had andere ideeën. Ze was woedend in mijn geest terwijl ze alle mannelijke wolven rook die hier langs waren gerend. Ze wilde er een.
Als vrouwelijke wolven in het paringsseizoen komen, komt ons sterkste instinct naar boven. Zelfs als we niet van gedaante verwisselen tijdens een volle maan als we in het paringsseizoen zijn, is het moeilijk om die basale verlangens te negeren.
Ze zijn gevaarlijk.
Ik dacht dat ik terug kon komen bij het huis voordat ik de controle over mezelf zou verliezen. Maar alle gemengde geuren in het bos maakten me in de war en ik wist niet waar ik was.
Ik was niet bang. Verdwalen in het bos was iets waar ik nooit bang voor zou zijn.
Maar het geluid van sterke poten die in de verte over de grond renden, maakte me ongerust. Tegelijkertijd hoorde ik een wolf huilen alsof hij op jacht was.
En hij was dichtbij.
Ik sprong over een beekje en rende zo hard als ik kon. Toen zag ik zijn schaduw naast me door de struiken rennen.
Hij was erg groot, en in het maanlicht kon ik zien dat zijn vacht een prachtige donkere kleur had.
Mijn wolfskant nam de controle over.
Dit was een kans voor haar om de man te testen, die me nu achtervolgde terwijl hij een wolvin in het paringsseizoen rook. Ik voelde me opgewonden. En plotseling was dit een spel.
In het paringsseizoen wist mijn wolf dat als deze man me kon vangen, hij goed genoeg was om me te hebben.
