Een Beer voor Kerst
Auteur
Lezers
849K
Hoofdstukken
24
Hoofdstuk 1
MARIE
DINSDAG 18 DECEMBER, EEN WEEK VOOR KERST
Marie stond achter in haar bloemenwinkel en keek boos naar haar rinkelende mobiele telefoon. Het laatste wat ze nodig had in deze drukke tijd van het jaar, was een gesprek met haar moeder. Noelle Kriton was de ergste.
„Marie, lieverd,“ zei Noelle toen Marie de telefoon opnam. „Ik wil je er alleen aan herinneren dat je vrijdag niet te laat op het kerstfeest moet komen. Het begint stipt om zeven uur.“
„Ik weet het, mam,“ zei Marie. „Het begint elk jaar op dezelfde tijd.“
„Ik controleer het even! Neem je dit jaar een man mee?“
„Nee,“ zei Marie, in de hoop dat ze het daarbij konden laten.
„Hoe zit het met je vriend Reggie? Hij is een aardige man.“
Marie rolde met haar ogen uit irritatie. „En hij is homo, mam.“
Noelle klikte met haar tong. „Wat jammer. Je wordt er niet jonger op. Je zou dit jaar wat minder moeten eten, lieverd. Misschien helpt het afvallen je om een man te vinden.“
„Je beide jongere zusjes zijn getrouwd en hebben baby's. Wil je dat niet voor jezelf?“
Natuurlijk wilde Marie een man en kinderen. Ze nam alleen geen genoegen met een man die niet zielsveel van haar hield.
„Tot vrijdag, mam.“ Marie hing op en draaide zich om; ze zag dat Reggie haar een droevige blik wierp.
Marie en Reggie waren al jaren bevriend en ze had hem als haar assistent aangenomen zodra ze het zich kon veroorloven. Ze hield van hem als een broer, maar hij kende haar gewoon veel te goed.
„Het gaat goed, Reg,“ zei ze. „Laten we dit bloemstuk afmaken. Nog maar zeven dagen tot Kerstmis.“ Ze liep naar de tafel en begon rode, groene en gouden linten te pakken.
Marie wist dat ze altijd als schattig in plaats van beeldschoon beschouwd zou worden. Meestal vond ze dat prima. Ze was klein en droeg wat extra gewicht met zich mee, terwijl haar beide jongere zusjes lang, dun en ijdel waren.
Marie had de lengte van haar moeder, maar de bouw van haar vader. Elke pond die ze aankwam, maakte haar nog ronder. Ze deed hard haar best om gezond te eten en te sporten, maar het leek nooit veel effect op haar figuur te hebben.
Het was gewoon klote dat ze altijd moest omgaan met de sneren van haar moeder over dat ze te dik was om een vriendje te houden.
„Waarom neem je de telefoon op als ze belt? Ze verpest altijd je dag.“ Reggie knipte de doorns van de rode en witte rozen af.
„Als ik dat niet doe, praat ze me een schuldgevoel aan dat ik niet van haar houd. Zowel Joy als Valerie bellen haar dagelijks,“ legde Marie uit.
„Zij blijven thuis terwijl hun kinderen naar de crèche gaan. Natuurlijk kunnen zij je moeder bellen. Ze hebben niets dan vrije tijd. Ondertussen heb jij een fulltime baan.“
„Dat maakt Noelle Kriton niets uit.“
„Het spijt me.“ Reggie overhandigde Marie de rozen, waarna ze ze in twaalf bosjes verdeelde en er een paar kleine, witte bloemen aan toevoegde om diepte te creëren.
„Marie, we hebben een klant op lijn één die hulp nodig heeft met een tafelstuk,“ riep haar andere assistente Trisha naar achteren.
„Ik weet niet zeker of we ze ertussen kunnen proppen,“ zei Marie, maar ze nam de vaste lijn van de winkel op. „Hallo, Bloemist Kriton.“
„Hallo, ik ben wanhopig op zoek naar een tafelstuk,“ zei een zware mannenstem door de telefoon. Een rilling liep over Maries rug. Dat was een buitengewoon sexy stem.
„Dat ligt eraan hoe groot,“ zei ze, terwijl ze moeite deed om haar eigen stem professioneel te houden. „We zitten bijna helemaal volgeboekt.“
„Het moet gewoon iets zijn wat een moeder die van Kerstmis houdt mooi vindt,“ smeekte hij. „Ik wacht normaal niet zo lang met bestellen.“
Ze bladerde door haar afsprakenboek. „Ik heb vandaag om half zeven nog een plekje. De winkel sluit om zeven uur.“
„Heel erg bedankt; tot dan!“ Hij klonk oprecht dankbaar.
Marie hing op en zuchtte dromerig.
„Je sloeg om als een blad aan een boom,“ zei Reggie, terwijl hij naar haar wezenloze grijns keek. „Belde er iemand om je mee uit te vragen?“
„Nee, maar door zijn stem liepen de rillingen door mijn hele lichaam,“ gaf Marie toe.
Reggie lachte en maakte weer een boeket af.
„Ik hoop dat zijn lichaam bij zijn stem past,“ peinsde ze. „Lang, knap, vrijgezel.“
„Als hij dat is, lieverd, sla hem dan aan de haak en gebruik hem als je date voor de feestdagen.“
„Dat zal ik niet doen. Geen enkele arme man hoeft aan mijn familie te worden onderworpen.“ Dat kon ze iemand niet aandoen.
De laatste tijd haatte Marie de feestdagen. Elk jaar kreeg ze hetzelfde vermoeiende riedeltje van haar moeder. Zoek een man en stop met dik zijn. Je wordt er niet jonger op.
Ze was drieëndertig, niet dood. Haar beide zussen waren met hun jeugdliefdes getrouwd en hadden kinderen, en Marie hield van haar nichtjes en neefjes. Het probleem was dat zij iedereen eraan herinnerden dat Marie vrijgezel en kinderloos was.
„Marie, ik heb je nodig!“ riep Trisha, die haar naar de voorkant van de winkel riep. Ze bracht de rest van haar dag door met het helpen van anderen en het maken van bloemstukken. Ze had niet eens de kans om te lunchen doordat de ene na de andere behoeftige klant haar tijd in beslag nam.
Als de winkel dit seizoen goed liep, zou ze overwegen nog een werknemer aan te nemen. Ze genoot meer van het schikken van bloemen dan van het werken voorin de winkel.
„Marie, je afspraak van half zeven is hier,“ kondigde Trisha aan, terwijl ze de achterkamer binnenstormde.
Zonder op te kijken van haar bloemstuk antwoordde Marie: „Zeg maar dat ik er zo aan kom. Je kunt hem naar de spreekkamer brengen.“ Ze wilde dit tafelstuk afmaken voor haar afspraak. Het enige wat nog restte was het toevoegen van de opvulbloemen.
„Marie, ga. Ik heb een glimp opgevangen en ik denk dat hij misschien je droomprins is.“ Reggie duwde haar uit de weg om het bloemstuk over te nemen.
Terwijl ze met haar ogen rolde, trok Marie haar schort uit. Ze streek haar pluizige haar glad en liep naar de spreekkamer. Trisha stond buiten voor de deur en gaf haar een duim omhoog toen ze voorbijliep. Serieus, hoe aantrekkelijk was deze vent?
Toen ze de kamer binnenliep, stokte Maries adem in haar keel. Haar hart sloeg een tel over. Fuck! Hij paste inderdaad bij zijn stem.
Hij was enorm, op zijn minst dertig centimeter langer dan zij, en gespierd. Hij droeg een driedelig pak dat strak over zijn brede borst spande. Maar op de een of andere manier zorgden zijn honingblonde haar en zachte, grasgroene ogen ervoor dat hij er niet intimiderend uitzag.
Hij stond bij de achterste muur te kijken naar een paar van haar bekroonde bloemstukken. Haar speeltjes thuis zouden vanavond overuren draaien. Deze man liet haar slipje smelten.
„Hallo, ik ben Marie Kriton. Het spijt me dat ik uw naam aan de telefoon niet heb meegekregen.“ Ze stak een hand uit. Toen hij die aannam en zijn grote, warme handpalm tegen de hare drukte, werden haar knieën slap. Ze moest zichzelf dwingen om na de handdruk weer los te laten.
„Ik ben Holton Bell,“ zei hij. „Dank u dat u me er nog tussen kon proppen. Het was een druk werkseizoen voor me en ik was vergeten om vooraf te bestellen.“
Marie probeerde de bekende naam te plaatsen. Na een moment schoot het haar te binnen. „Normaal gesproken komt uw assistente altijd,“ antwoordde ze, zich een mooie brunette met vergelijkbare groene ogen herinnerend.
„Ja, mijn zus Ruby. Ze is er ongeveer een jaar geleden mee gestopt en ik heb nog geen nieuwe assistente gevonden die me bevalt. Ik weet niet hoe dit bestelproces werkt; Ruby hielp me altijd.“
Marie probeerde niet te lachen. Vroeg deze enorme man, die haar waarschijnlijk zo de lucht in kon bankdrukken, haar om hulp ergens mee?
„Oké, ga zitten en we zullen zien wat we in elkaar kunnen zetten.“ Ze wees naar de tafel en opende haar voorbeeldboeken. Beeldmateriaal hielp mensen altijd bij het maken van een keuze. „Hier zijn onze populairste keuzes.“ Ze bladerde erdoorheen en liet hem elke foto bekijken.
„Hmm,“ zei hij na een paar bladzijden, „heeft u iets dat wat meer winters is en minder kerstachtig? Ik wil dat ze ook na de feestdagen nog van de bloemen kan genieten.“
„Niet hierin,“ gaf ze toe, „maar ik kan u wat opties laten zien en een proefstukje in elkaar zetten.“
Holton schonk haar een brede glimlach, een die haar hart sneller deed kloppen. „Dat zou fijn zijn. Bedankt, mevrouw Kriton.“ Hij stond op en Marie deed hetzelfde.
Ze keek omhoog en bleef omhoog kijken. De man torende echt over haar heen. Hij hield de deur voor haar open toen ze de kamer verlieten.
„Dank u, meneer Bell.“ Ze schonk hem een verlegen glimlach.
„Holton, alsjeblieft,“ verbeterde hij. „Meneer Bell is mijn vader.“
Ze lachte. „En mevrouw Kriton is mijn moeder. Je mag me gerust Marie noemen.“ Ze nam hem mee naar de achterkamer, waar Reggie net de laatste hand legde aan haar bloemstuk.
Reggies ogen werden iets groter toen hij Holton van dichtbij zag. Toen knipoogde hij naar Marie en zette het bloemstuk in de koeling voordat hij hen alleen liet.
„Wacht,“ zei Holton zodra ze alleen waren. Zijn stem had plotseling een vreemde, bijna ronkende klank. „Mevrouw Kriton is je moeder. Is dat… ben je soms familie van Noelle Kriton?“
Oh nee. Hoe kende deze prachtige man in vredesnaam haar moeder? Alsjeblieft, bad Marie tot wie er ook maar wilde luisteren. Alsjeblieft, laat haar dit niet voor mij verpesten.
