Het Heksenuur Boek 2: Maanvloek
Auteur
Nate Fitch
Lezers
18,3K
Hoofdstukken
26
Dr. Alex Castillas, een door oorlog getekende staatsepidemioloog, strandt in Damonburg, Pennsylvania, nadat een storm haar opsluit in het afgelegen bergstadje. Opgeroepen om een mysterieuze ziekte-uitbraak te onderzoeken, is Alex afgesloten van de buitenwereld, zonder voorraden, zonder telefoon en zonder uitweg. Een jonge, zwangere vrouw, die aan haar zorg is toevertrouwd, lijdt onder het spookachtige maanlicht, en haar toestand verslechtert met het uur. Naarmate middernacht nadert, beseft Alex dat de bron van de uitbraak en de zwangerschap van de vrouw met elkaar verweven zijn—beide verbonden met een meedogenloze weerwolf die in de schaduwen op de loer ligt, dorstend naar bloed.
Proloog
Boek 2: Moon Bane
„Pas op dat je zelf geen monster wordt, wanneer je tegen monsters vecht... want als je lang in de afgrond kijkt, kijkt de afgrond ook in jou.“
Friedrich Nietzsche
Nederzetting Nephastor
Pennsylvania
1693
De zuidelijke heuvelrug van de Allegheny Mountains stond in brand. Er was geschreeuw te horen van groepen Engelsen, hoewel de lokale kolonisten er geen woord van konden begrijpen. Ze konden alleen maar vol afschuw toekijken hoe hun bos afbrandde in de vuren die waren aangestoken door de jacht van één man op monsters en demonen.
Deze ene man, deze zogenaamde sheriff van Dark Hollow, was vastbesloten om het land te bevrijden van wat de lokale bevolking niet was gelukt: het teken van het beest.
De protestanten waren eerder die week aangekomen vanuit de noordoostelijke pas rond het meer. Ze arriveerden door de mist, te paard en bewapend met zwaarden en geweren. De protestanten waren naar Nephastor geleid door een inheemse gids, een van de leden van de Lenape-stam die ze hadden betaald met goud en bont.
Niet dat de inheemsen hen nodig hadden of om hen gevraagd hadden, want de Lenape waren net zo woedend over het recente kwaad dat op hun land was neergedaald.
De sheriff van het dorp, sheriff Bendorf, ontmoette de roodbaardige Engelsen toen ze bij zonsopgang de nederzetting binnenstroomden. Omdat hij een beetje Engels sprak, deed hij zijn best om de reden van hun komst naar de nederzetting te achterhalen.
De Engelsen wezen één man aan als hun leider, een streng uitziende man die op zijn zadel zat met een stenen pijp in zijn mondhoek. Ze noemden hem dominee Jeremiah Talbot, de sheriff van Dark Hollow.
Hij droeg een mantel, en op zijn hoofd stond een hoge capotain-hoed met een brede rand en een dikke, zwarte leren riem met een koperen gesp. Precies het soort hoed dat de Engelse protestanten droegen toen ze in de Nieuwe Wereld aankwamen.
Waar de meeste puriteinen eenvoudige, bijpassende kleding droegen, deed deze dominee Talbot dat niet. Zijn kleding leek meer op een uniform dan op alledaagse kleren.
Zijn capotain-hoed was versierd met religieuze iconografie. Metalen spelden van kruizen en wit stiksel met woorden uit de Bijbel liepen helemaal door tot aan de bovenkant van de hoge hoed. Een klein boek met een harde kaft — een heilige bijbel — zat eveneens vast in de gesp van zijn hoed.
Onder zijn mantel was een dik leren vest te zien, op zijn plaats gehouden door drie riemen. Geslepen houten staken, flesjes zwart kruit, flesjes heilig water en ten slotte zilveren musketkogels bedekten de voorkant van zijn versleten pantser.
De sheriff van Nephastor liep naar het grote zwarte paard en begroette de andere wetsdienaar in gebrekkig Engels. De dominee nam een lange trek van zijn stenen pijp. De brandende tabak gaf een feloranje gloed af die weerspiegelde in zijn verkleurde pupillen.
Sheriff Bendorf zag dat de dominee een bijna volledig wit glazen oog had. Een lang litteken liep dwars over zijn gezicht, door zijn oogkas en langs zijn mond. Alle tekenen waren aanwezig en het doel van de dominee was overduidelijk.
Deze puritein was een heksenjager. De heksenjagersfractie was erg populair geworden in de Nieuwe Wereld, vooral in de Engelse puriteinse kolonies. Gevormd in Groot-Brittannië, waar heksen het meest worden gehaat, zochten deze vrome moordenaars de meest spookachtige gebieden op in hun jacht op hun prooi.
De heksenjager werd geleid door een rotsvast geloof. Hun hand werd gestuurd door God. Hun enige doel was om elk land te bevrijden van een plaag, de plaag van hekserij en duivelaanbidding.
Met hun barbaarse methoden en wrede martelwerktuigen was een heksenjager een dodelijk individu. De Duitse kolonisten kenden deze Engelsen en dachten er minachtend over, net als de Romani-kolonisten — maar dan met een nog diepere minachting.
De heksen van de zigeunerkaravaan werden gezien als wijze vrouwen en genezers. Als deze bloeddorstige jager het levensonderhoud en de veiligheid van hun gerespecteerde wijze vrouwen zou bedreigen, wist Bendorf dat de Romani zonder aarzeling in opstand zouden komen.
Voordat Augustus de heksenjager verder kon ondervragen, nam dominee Talbot als eerste het woord.
„Vertel me eens, sheriff, weet u waarom we naar uw nederzetting zijn gekomen?“ De stem van de dominee was schor. Toen hij sprak, was het alsof er met schuurpapier over droog, broos hout werd gewreven.
Augustus schudde zijn hoofd.
„Nein, mein Herr. Wat brengt uw soort hier naar Nephastor? Wij hebben uw diensten niet nodig, Engelsman.“
De dominee nam nog een trek van zijn pijp en blies in stilte grote, witte rookwolken uit zijn wijde neusgaten voordat hij weer sprak.
„U begrijpt niet wat ons naar uw dorp brengt. U bent een dwaas en een leugenaar. Zijn u en uw verwanten niet getroffen door het teken van het beest? Onze gids heeft iets anders gezegd. Hij zegt dat ons lijden uw lijden is. Sterker nog, dat ons lijden uw schuld is.“
Terwijl hij sprak, ontsnapte zijn zachte ademhaling tussen de woorden door via zijn pijp. De hete tabak lichtte op en weerspiegelde felrode en oranje tinten in het glazen oog van de dominee.
De gloeiende knikker gaf de heksenjager een demonisch uiterlijk door de schaduw die over zijn gezicht viel vanonder de brede rand van zijn leren hoed.
Augustus wist dat wat de dominee had gezegd niet ver van de waarheid lag. Zweetdruppels verzamelden zich in de rimpels op zijn voorhoofd terwijl de sheriff in gedachten verzonken stond.
Hij wist dat hij zijn woorden zeer zorgvuldig moest kiezen, want Nephastor had niet de mankracht of de wapens om zich te verdedigen tegen zulke zwaarbewapende indringers.
Hij was ook verantwoordelijk voor de Romani, die weliswaar niet aanwezig waren, maar zich ook tot geweld zouden wenden als hun mensen bedreigd werden.
Het gebrek aan antwoord van de sheriff wekte onvrede bij de bereden dominee, die zijn teugels stevig vastpakte. Het geluid van het straktrekkende leer van de gestikte handschoenen over de gebalde vuist van de dominee, liet de inmiddels timide sheriff even terugdeinzen.
Augustus veegde zijn voorhoofd af met zijn mouw, liet zijn onderarm rusten op het handvat van zijn vuursteenpistool en keek naar de dreigende heksenjager.
„Mijn huis is daarginds. Kom met mij mee, dan spreken we onder vier ogen. Wetsdienaar tot wetsdienaar. Vertel uw Engelsen dat ze hier moeten blijven en mijn mensen met rust moeten laten. Er is geen bloedvergieten nodig, Engelsman.“
Augustus leidde het paard van de heksenjager door het dorp richting zijn houten huis. Op de heuvel die uitkeek over de stad stond de nieuw gebouwde kathedraal.
Dominee Talbot keek van onder de rand van zijn hoed omhoog naar het indrukwekkende gebouw, terwijl de grote klokken binnen luidden. Hij was betoverd door zo'n gebouw, aangezien er nog niet eerder een dergelijk gebouw had gestaan tussen de hutten met rieten daken in de meeste koloniale nederzettingen.
Het vreemde gebouw wekte alleen maar meer argwaan bij hem op, maar hij hield zijn mond. De dominee stapte van zijn paard af, volgde sheriff Bendorf zijn huis in en sloot de deur achter zich.
Augustus bood de heksenjager wat mede aan, maar de man weigerde. De sheriff nam plaats en bood de dominee een stoel aan, een ander vriendelijk aanbod dat hij kil afsloeg.
Dominee Talbot draaide zich in plaats daarvan om naar de stenen open haard aan het einde van de hut en liep langzaam naar het warme vuur. Zijn sporen rinkelden luid bij elke stap van zijn zware, zwarte leren rijlaarzen. Modder brak af en verspreidde zich over de schone houten vloer.
Toen hij de schoorsteenmantel bereikte, boog de dominee zich voorover en hield zijn gehandschoende handen naar het knetterende vuur. Er steeg opnieuw een wolk witte rook op uit zijn neusgaten, terwijl hij de sheriff aansprak met zijn schorre stem.
„U kunt uw leugens voor u houden, sheriff.“
Augustus zette zijn mok mede rustig op de tafel voor hem neer, terwijl de heksenjager tegen hem sprak.
Dominee Talbot pakte de pook van de standaard en stak de ijzeren lans in de zwart wordende houtblokken van het vuur. „Ik weet dat het beest uit uw dorp komt.“
Sheriff Bendorf leunde naar voren, zette zijn ellebogen op tafel en streek met zijn handen door zijn dikke, zwarte haar. „Over welk beest heeft u het, Engelsman?“
Er klonk een luid geknetter vanuit de stenen open haard toen de dominee de blokken met de pook oprakelde. De vlammen rezen hoger op, waardoor er een lange schaduw van de gehurkte heksenjager over de houten vloer van de kleine hut viel.
„De goede christenen van Blackwater Post stuurden twee manen geleden een eenzame ruiter naar Dusk Hollow. De ruiter werd naar mijn vertrekken gebracht, aangezien mijn kudde wist dat ik in mijn jeugd een heksenjager was. De ruiter vertelde over een groot beest met slagtanden.
„Een wolfachtig wezen dat rechtop liep als een man. Dat deze duivel in de schemering neerdaalde op hun huizen en veel kinderen had afgeslacht. Afgeslacht en opgegeten, vraatzuchtig en grommend.
„De mannen werden opgeroepen en probeerden tegen de duivel te vechten, maar helaas, het was te sterk. Het doodde meer en at meer totdat de volle maan voorbij was en weer onderging. Toen rende het weg in de diepte van het bos, maar niet voordat het twee huilende baby's meenam. Nog niet gespeend van de borst, dat waren ze.“
Augustus krabde aan de achterkant van zijn schedel met zijn vuile nagels en vingers. De jeuk werd erger met elk moment dat hij de verdrongen waarheid verzweeg voor de heksenjager.
Dominee Talbot speelde weer met de houtblokken terwijl hij zijn verhaal vervolgde.
„Toen de jongen klaar was met zijn verhaal, heb ik veel voor hem gebeden, maar ik stuurde hem weg met niets meer dan Gods troost voor het kwaad dat zijn dorp had getroffen. Ziet u, sheriff, ik ben een man van de rede en ik laat me niet makkelijk meeslepen door emoties en irrationele overtuigingen. Dit verhaal over duivels en demonen klonk als onzin van heidense katholieken. Het soort verhalen dat in het zwarte woud van uw thuisland wordt verspreid. De enige duivelse zaken die ik in mijn jeugd had gezien, kwamen voort uit hekserij.
„Vrouwen die het bed delen met incubi en succubi, die pentagrammen gebruiken en duistere spreuken fluisteren onder een donkere hemel, om onze goede Heer te bespotten. Maar zij kunnen geen beest sturen, want welk vreselijk kwaad zou onze Schepper toelaten op zijn wereld, als het niet van zijn hand komt?“
De dominee liet de pook met een harde klap op de warme haard vallen. Talbot stond op en sloeg met zijn gebalde vuist op de schoorsteenmantel.
„Het was dom van me om zo blind te zijn. Want door mijn onwetendheid daalde deze duivel kort daarna ook neer op mijn eigen nederzetting. Hij kwam in de nacht. Met gele ogen en stil.
„Ik werd uit mijn slaap gewekt door het geluid van gegil. Ik pakte mijn donderbus en bijl en rende naar buiten, om daar te zien hoe de overblijfselen van buren en vrienden over de modderige aarde verspreid lagen als afgeslachte varkens! De duivel bewoog zo snel als de wind. Hij rende op handen en voeten, voordat hij opstond om aan te vallen als een reusachtige man.
„Ik schoot, maar het maakte slechts een krasje op zijn demonische huid. Mijn bijl deed nog minder om het ding te deren. Met één uithaal nam de duivel mijn oog af. Daarna ging hij mijn huis binnen en nam mijn vrouw en eerstgeboren zoon mee.“
Dominee Talbot draaide zich weg van de open haard om de inmiddels bleek uitziende sheriff aan te kijken. De heksenjager sloeg zijn mantel met een zwaai van zijn gehandschoende hand naar achteren, trok een houten staak uit zijn mouw en liep langzaam naar de eettafel.
„De pijn dreef me naar mijn verleden, sheriff. Ik volgde het spoor van de duivel naar de kolonie van Penn en ging om met katholieken en zigeuners.
„Ik leerde over de duivel die jullie een 'weerwolf' noemen. Dat heksen mannen de gave van het beest kunnen geven, zodat ze door de wildernis kunnen sluipen en angst en terreur kunnen verspreiden in de naam van hun duistere heer. Nou, sheriff, hier eindigt het.
„Ik ben hier gekomen om uw land te zuiveren van zowel beest als heks. Met vuur en met brute kracht. Uw duivel, uw monster, zal niet langer onschuldigen doden en mensenvlees eten. U gaat mij vertellen wie deze duivel is, en waar ik deze slangenkuil kan vinden. Als u de waarheid voor mij verbergt, zweer ik bij onze Heer God dat u een lot zult ondergaan dat erger is dan de dood!“
De dominee leunde over de sheriff heen en stak de houten staak diep in de eettafel, dwars door het midden van de hand van de sheriff. Augustus schreeuwde het uit van de pijn terwijl er bloed door het gat in de tafel druppelde.
Talbot pakte de sheriff bij zijn schouders en rukte hem ruw om, zodat de twee elkaar strak in de ogen keken. Talbot zag eruit als een wild beest. Zijn op elkaar geklemde tanden waren zichtbaar door zijn gespleten lippen, waarbij zijn opvallende hoektanden duidelijk naar voren staken.
Er druppelde schuimend speeksel uit zijn mondhoek, terwijl zijn stenen pijp op de vloer viel.
„Geef me een naam, sheriff!“
Augustus kneep zijn ogen stijf dicht en schreeuwde één enkele naam in de bedompte lucht van de houten hut. Eén naam die vanuit zijn hut weerklonk in het omliggende dorp en het bos daarachter.
„Vonn Stumpfer!“
***
De prijsgegeven naam was alles wat de heksenjager nodig had om zijn gruwelijke jacht te beginnen. De dood daalde snel neer op de afgelegen nederzetting in de vorm van een onheilige kruistocht. Talbot was niet anders dan het beest waarop hij jaagde met rechtvaardige straffeloosheid.
De dominee stuurde vrouwen in grote aantallen naar de brandstapel, zowel Duitse als Romani vrouwen. Eerst was er de inval op het landgoed van Vonn Stumpfer. Toen de jonge Johann niet werd gevonden, nam de heksenjager zijn toevlucht tot marteling en moord om antwoorden te krijgen over mogelijke schuilplaatsen in de omgeving.
De dagen gingen in snelle opeenvolging voorbij. Elke zonsopgang leidde tot een nieuwe fase in de maancyclus. De wassende maan veranderde in de afnemende maan, waardoor de cyclus steeds dichter bij de volgende volle maan kwam.
De meedogenloze en eindeloze jacht had de heksenjager op een dood spoor gezet. Het enige wat overbleef waren de opdoemende Allegheny Mountains aan de noordwestelijke grens van de nederzetting. Als de duivel niet gevonden kon worden, dan moest dominee Talbot hem met rook uit zijn schuilplaats verdrijven.
Fakkels en dennenteer werden verzameld, en in de nacht van de volgende volle maan werd het bos in brand gestoken. De zwakke oranje stralen die flikkerden van de ondergaande zon, werden snel vervangen door brullende toppen van woeste vlammen. De dennenbomen vlogen snel in brand, aangezien er al een tijdje geen regen was gevallen.
Het licht van het brandende bos leek op dat van de zon zelf. De mensen van Nephastor dachten dat de Engelsen gek waren geworden, een ware duivel. Herten, vogels en knaagdieren vluchtten in wilde paniek voor het verwoestende inferno dat de berghelling overspoelde.
Wilde dieren die hun kinderen en ouderen zouden hebben gevoed, verbrandden tot sintels voor hun ogen. Wat de weerwolf niet van hen had afgenomen, had de weerwolfjager wel afgenomen. Duizend vloeken, geuit in de talen van zowel Duitse als Roemeense monden, werden uitgesproken over de bloeddorstige jager van duivels en beesten.
Dominee Talbot gaf echter niets om hun boerse beslommeringen en smeekbeden. Hij was verblind, gedreven door zijn eeuwige woede en verlangen naar wraak op de duivel van Penn’s Woods.
Toen de zon eindelijk plaatsmaakte voor de duisternis van de nacht, beantwoordde een galmend en onheilig gehuil het eerste licht van de volle, zilveren maan.
De heksenjager lachte als een waanzinnige bij de kreet van de wolf. Terwijl hij zijn met zilver beklede degen uit zijn schede trok, beval de heksenjager zijn mannen om de vallen klaar te maken en positie in te nemen. Touwen werden strakgetrokken, contragewichten werden geplaatst en vers gegraven gaten werden bedekt met jute en aarde.
De dominee zou zijn enorme botsing hebben met zijn begeerde vijand. Dominee Talbot trok de haan van zijn donderbus naar achteren en speurde het bos af met samengeknepen ogen, op zoek naar zijn prooi. Daar, tussen de verkruimelende sintels en as van brandende dennenbomen, zag hij de bekende aanblik die hij maanden eerder ook had gezien.
Een paar amberkleurige ogen die oplichtten in het donker.
„Kom, duivel, en zie je sterfelijkheid onder ogen. Je zult boeten voor wat je hebt gedaan, en moge God mijn hand leiden. Ik toon geen medelijden en ik bied je geen bescherming tegen zijn rechtvaardige oordeel!“
Een enkele knal weerklonk over de Allegheny-vallei, gevolgd door het hartverscheurende geluid van een musketkogel die door dierlijk vlees scheurde. Een oorverdovend gebrul beantwoordde het schot, gevolgd door de ijzingwekkende schreeuw van de heksenjager toen slagtanden door zijn vlees scheurden.
Zijn mannen vuurden nog een salvo zwart kruit af, gevolgd door een povere poging om het monster in een van hun vele vallen te drijven. Het was tevergeefs. Omdat hun trouwe leider dodelijk gewond was, werd de groep puriteinen met groot gemak afgeslacht.
Sheriff Bendorf rende de stad uit, met zijn wapens vastgeklemd in zijn zweetdoordrenkte handpalmen. Hij had het gebrul gehoord van zijn voormalige vriend die was veranderd in een beest, en hij dacht aan de zinloze vernietiging die was veroorzaakt door de geheimen van de heksenkring. Een kring waarvan hij had gezworen de geheimen te bewaren.
Zijn geweten was bezwaard, en schuldgevoel had de angst verdreven om zijn kringleden te verraden. Hij zou het beest afmaken en de rust terugbrengen in de kolonie. Misschien zou God dan, dacht hij, zijn verdoemde ziel vergeven.
Bendorf sprintte door de bomen op zoek naar de dreiging van de weerwolf. Na nog enkele tientallen meters had hij eindelijk gevonden wat hij zocht. Het grote beest torende hoog uit boven het roerloze lichaam van de heksenjager.
Augustus trok de haan van zijn vuursteenpistool naar achteren en hief zijn wapen.
„Johann!“ schreeuwde Augustus naar het monster, wat het wezen dwong zich om te draaien en een nieuwe uitdager van zijn domein onder ogen te zien.
De weerwolf gromde en brulde naar de sheriff.
„Das muss enden.“ Augustus sloot één oog en richtte op het hart van het beest.
„Auf wiedersehen, mein Freund.“
Het schot doorboorde het hart van de weerwolf. Maar het beest kon nog genoeg terrein winnen om de dappere sheriff ernstig te verwonden.
Augustus vloog hard achteruit tegen de stam van een verkoolde dennenboom. Door de botsing raakte hij bij de impact buiten bewustzijn.
Boven hen vormden zich wolken in de nachtelijke hemel. Al snel begon er een stortregen te vallen.
De woedende bosbrand werd snel geblust door de storm. Ook de wind nam toe, huilend over de vallei en aangespoord door wat de lokale bevolking zag als de schrille kreten van zingende vrouwen van hoog op de bergtoppen.
Het naakte, levenloze lichaam van Johann Vonn Stumpf werd al snel gevonden door de lokale bewoners, liggend tussen de bijna dode lichamen van sheriff Augustus Bendorf en dominee Jeremiah Talbot.
Een in het zwart geklede vrouw met een kap beval een groep Romani-mannen om de lichamen te verzamelen en naar de kerk te brengen.
Een bliksemschicht sloeg in over de wolken van de woedende storm hierboven.
Johann Vonn Stumpf kreeg geen begrafenis of brandstapel. De zwangere vrouw met het donkere haar beval de mannen om zijn lichaam te laten liggen waar het lag.
De mannen pakten de twee levende, maar gewonde mannen en droegen hen weg, terwijl ze alleen maar een eenvoudige zin als antwoord uitten.
„Ja, Alina.“
