Alle ogen op ons Boek 3
Auteur
Rebeca Ruiz
Lezers
110K
Hoofdstukken
39
Willow Adams is op de vlucht voor haar gewelddadige ex-man en zoekt haar toevlucht in het kleine stadje Newland Beach, Illinois. Wanneer ze een nieuw leven begint en in een lokale bar gaat werken, kruist haar pad met dat van Grady O'Callaghan, een muzikant met zijn eigen onrustige verleden. Naarmate hun levens met elkaar verweven raken, moeten Willow en Grady het hoofd bieden aan hun persoonlijke demonen en de groeiende aantrekkingskracht tussen hen. Met gevaar dat op de loer ligt en geheimen die ontrafeld worden, is hun reis er een van overleving, heling en onverwachte liefde.
Hoofdstuk 1
Boek drie: Out of Sight
Heb je genoten van het verhaal van Laney en Ace? Lees verder voor een ander verhaal in de wereld van Eyes on Us, met compleet nieuwe personages, een vurige romance en gevaarlijke geheimen...
Willow Adams is op de vlucht voor een gewelddadige relatie, maar alles verandert op de avond dat rockster en drummer Grady O’Callaghan het restaurant binnenloopt waar ze werkt. De vonken vliegen er vanaf, maar de dreiging van Willows ex-man hangt nog in de lucht. Ze weet dat ze niet veel langer in Newland Beach kan blijven. Kan Grady haar ervan overtuigen dat hun liefde het waard is om voor te vechten?
WILLOW
De stilte was oorverdovend.
Ik heb die uitdrukking nooit echt begrepen, tot nu. Ik lag op de vloer en kon me niet bewegen. Ik wachtte af of hij terug zou komen. Ik wilde zo graag dat er iemand kwam, wie dan ook, om me te vinden en te redden.
Maar het was gewoon een stille avond in Arizona bij mijn appartementencomplex. Er was niemand gekomen toen ik moord en brand schreeuwde. Dus ze kwamen nu zeker niet, nu ik eindelijk stil was.
Het duurde waarschijnlijk een uur voordat ik bijkwam. Mijn hoofd bonkte van alle schoppen. Ik wist zeker dat ik een gebroken rib had, misschien wel twee. Het deed pijn om te ademen, of om überhaupt te bestaan op dit moment.
Toen de scheiding rond was, was ik er zo zeker van dat dit deel van mijn leven voorbij zou zijn. Voor het eerst in jaren voelde ik me veilig.
Wekenlang gaf hij me het gevoel dat ik veilig voor hem was. Toen ik vanavond geklop op de deur hoorde, dacht ik er niet eens bij na. Ik deed de deur open zonder te kijken wie het was.
Hoop had me vandaag bijna het leven gekost. De hoop dat ik eindelijk een normaal leven zou gaan leiden.
Na drie jaar van lichamelijke en geestelijke mishandeling had ik beter moeten weten. Ik had niet moeten denken dat ik van hem af was, alleen maar omdat we nu gescheiden waren.
Hij stemde alleen in met de scheiding omdat ik hem onder druk had gezet met de aanklacht voor huiselijk geweld. Die had ik ingediend na de laatste keer dat hij me zo erg had geslagen. Hij had me toen zo hard geslagen dat ik een miskraam kreeg.
Ons kindje… mijn kindje.
Zijn advocaat zei dat hij de scheidingspapieren zou tekenen als ik de aanklacht introk. Ik wist niet dat hij uit was op wraak. Maar ik wist ook dat hij het geld en de middelen had om me kapot te maken met torenhoge advocaatkosten.
Op dat moment leek het de juiste keuze. Wat moest ik anders doen?
Het duurde nog een uur voordat ik echt van de vloer kon opstaan. Toen ik flauwviel, moet hem dat genoeg hebben afgeschrikt om weg te gaan. Ik weet zeker dat hij dacht dat ik dood was, of snel dood zou gaan.
Hij had me maar één keer eerder zo erg in elkaar geslagen. Dat was de laatste keer dat hij me pijn deed voordat ik de scheiding aanvroeg.
Ik liep langzaam naar mijn kamer. Ik probeerde me te haasten. Ik wilde niet dat hij terug zou komen en me hier nog steeds zou vinden. Nog steeds in leven. Het ademen deed zoveel pijn. Maar lopen was de allerergste pijn die ik ooit heb gevoeld.
Mijn borstkas stond in brand. Mijn hoofd voelde alsof het ging ontploffen van alle druk. Op de een of andere manier kon ik overeind blijven en zakte ik niet zomaar in elkaar op de vloer.
Ik trok mijn zwarte Vans aan en pakte een zwarte trui met capuchon. Toen ik langs de spiegel in mijn kamer liep, schrok ik bijna van mezelf.
Ik had nu al blauwe plekken op mijn gezicht. Om nog maar te zwijgen over de zwellingen en een bloedende wond op mijn hoofd. Mijn lip was flink kapot en dik.
Helaas had hij me eerder erger toegetakeld. Hij had me al eens een hersenschudding en twee blauwe ogen bezorgd. Hier kon ik nog wel iets mee. Met heel veel make-up kon ik dit over een week of twee wel verbergen.
Ik vond de bruine envelop met alles wat ik ooit nodig zou hebben. Er zat ook een mobiele telefoon in die hij nooit zou kunnen traceren.
Ik stuurde mijn locatie naar de enige contactpersoon in deze telefoon. Er zou over tien minuten een auto komen, dus ik haastte me en pakte een tas in voordat die er was.
Als eerste pakte ik alle sieraden en elektronische apparaten die ik kon vinden. Ik zou ze later bij een pandjeshuis verkopen voor contant geld.
Ik kon niets van de bank halen waar het geld van de scheiding op stond. Dat was te gevaarlijk. Ik wilde niet dat hij me zou vinden.
Het was het begin van de zomer, eind april. Dus ik pakte leggings en korte broeken in, samen met alleen wat T-shirts en ondergoed. Al het andere zou ik moeten kopen, waar ik ook terecht zou komen.
Ik zag de lichten van de auto de parkeerplaats op schijnen. Ik herkende het meteen als de auto die ik had gebeld. Ik deed de capuchon van mijn trui op, ook al was het ruim dertig graden buiten. In stilte nam ik afscheid van alles wat ik kende.
***
De bus reed het station binnen. Twee dagen reizen in deze bus. Van Phoenix naar Chicago. Ik was er klaar voor om uit deze rotbus te stappen. Ik wilde eindelijk weer langer dan dertig minuten frisse lucht inademen.
Zodra de bus stilstond, liep iedereen naar buiten. Het lukte me om als eerste uit te stappen. Ik moest rennen om mijn trein te halen. Gelukkig was het niet te ver, het was op hetzelfde station.
Ik was twee dagen geleden naar een blijf-van-mijn-lijfhuis gebracht. Daar kreeg ik mijn opties te horen. Ik kon proberen om opnieuw aangifte te doen, of ik kon onderduiken.
Ik dacht erover na om aangifte te doen. Maar ik wist hoe dat in de ogen van anderen zou lijken.
Ik had de aanklacht al eerder laten vallen. Zouden ze me een tweede keer wel geloven? De waarheid was dat ze dat waarschijnlijk niet zouden doen.
Ik koos ervoor om onder te duiken. Ik vind het helemaal niet erg om dat oude leven achter me te laten. Er is alleen maar pijn als ik terugkijk en eraan denk. Bovendien is er een kans dat hij het opgeeft en me met rust laat.
Ze gaven me haarverf uit een pakje, en ik verfde mijn blonde haar bruin. Daarna gaven ze me een busticket naar elke plek waar ik maar heen wilde.
Ik besloot naar Illinois te gaan. Naar Newland Beach om precies te zijn. Ze hebben daar een blijf-van-mijn-lijfhuis waar ze mee samenwerken.
Ze hebben al beloofd dat ik mag blijven terwijl de blauwe plekken en wonden op mijn gezicht genezen. In de tussentijd kan ik werk zoeken.
Dit was mijn nieuwe leven. Niet opvallen. Mijn hoop was dat John me nooit meer zou vinden. Of dat hij me zou vergeten. Ik bad tot God dat hij me gewoon los zou laten.
GRADY
„Heb je al besloten of je van de zomer bij ons blijft?“ vraagt Ace me.
We zitten bij Addie en Eric aan de eettafel. Iedereen is met elkaar in gesprek. Iedereen praat hard, en het is een heel fijn geluid.
Ik ben mijn beide ouders op jonge leeftijd verloren. Maar omdat ik ben opgevoed door mijn ooms en tantes, samen met mijn neefjes en nichtjes, heb ik nooit het gevoel gehad dat ik iets miste.
Ik neem een slok van mijn bier en zet het glas op tafel. Ik kijk naar mijn neef Ace. Hij had de leiding over dit volgende album. Meestal wisselden we elkaar daarin af.
Hij was de liedjes aan het uitzoeken die we gingen opnemen. Ook dacht hij na over de stijl die we voor dit nieuwe album wilden hebben. Hij wilde dat we in Newland Beach bleven, zodat we allemaal konden opnemen.
„Ik heb nog niets besloten.“
Ik had huizen in LA en New York. Dus ik reisde altijd heen en weer. Chicago was de plek waar Ace zich met Laney had gevestigd, want zij kwam daarvandaan. Ik vond Chicago leuk. Maar ik weet niet of ik er een hele zomer zou kunnen doorbrengen.
„Kom gewoon in mei. Dan nemen we jouw deel op en doen we wat leuke dingen met Laney en de kinderen.“ Ik glimlach. Ik kon wel een paar weken blijven. Dat zou ik niet erg vinden.
Dan kon ik daarna zelfs terug naar LA. Dan kon ik vrienden opzoeken die ik sinds het begin van de tournee vorig jaar niet meer had gezien.
„Oké. Ik ben er in mei.“
Ace glimlacht. „Je broer heeft een paar heel goede nummers geschreven voor dit album. Heeft hij ze al aan je laten horen?“ Mijn broer Kieran was een verdomd wonderkind als het ging om muziek schrijven. Zowel voor de band als voor ieder ander.
„Nee, dat doet hij nooit.“ Ik hoor de liedjes meestal pas als we ze al aan het opnemen zijn.
„Het verbaast me dat hij ons niet heeft verlaten om solo te gaan. Daar heeft hij altijd al het talent voor gehad.“ Ik kijk naar mijn broer, die aan de andere kant van de tafel zit.
Hij praat met Addie, de vrouw van Eric. Zij is een supermodel. Zelfs na het krijgen van twee kinderen ziet ze er nog steeds geweldig uit.
Maar mijn broer is op dit moment erg high en dronken. Maar als je het hem vraagt, zal hij zeggen dat hij bijna niets gedronken heeft.
„Hij houdt te veel van deze band om ons in de steek te laten,“ zeg ik tegen Ace. Dat was waar. Kieran zou met geweld weggesleept moeten worden als hij er ooit uit zou worden gegooid. Niet dat we dat ooit zouden doen. Hij was een geweldige bassist.
„Wat zei hij?“ vraagt Kieran. Ik zweer dat hij een zesde zintuig heeft om te weten wanneer mensen het over hem hebben. Ik rol met mijn ogen.
„Stop met afluisteren, Kieran,“ zegt Ace tegen hem. „Maar nu je je er toch mee bemoeit: je broer komt in mei naar Newland Beach. Wat vind je ervan om dan ook te komen?“
Kieran schoof een stoel op zodat hij niet hoefde te schreeuwen. „Mag ik wel doen wat ik wil?“ vraagt hij aan Ace.
„Tot op zekere hoogte. Ik heb twee kinderen in huis. Ik wil niet dat je willekeurige meiden meeneemt om te neuken. En ik wil niet dat je in huis rookt.“ Kieran denkt na over wat hij heeft gezegd.
„Maar ik mag wel alcohol drinken?“ Ace grinnikt.
„Natuurlijk.“ Dan haalt Kieran zijn schouders op. Hij is altijd zo relaxt over alles. Hij is mijn oudere broer, en ik kijk enorm tegen hem op.
Ik zeg dat nooit hardop. Wij O’Callaghan-jongens zijn te trots om dat echt hardop te zeggen. Maar ik weet dat hij het weet.
„Dan is het afgesproken.“ En ze schudden elkaar de hand.
„Ace zei dat je goede muziek had geschreven,“ zeg ik tegen hem.
Kieran kijkt me even strak aan. Ik besluit om maar gewoon door te praten.
„Waar haal je al je inspiratie vandaan? Ik zie je bijna nooit twee keer met hetzelfde meisje. Laat staan lang genoeg om een liefdesliedje over een van hen te schrijven.“ Kieran rolt met zijn ogen.
„Het is waar. Het enige meisje waar ik je ooit vaker mee heb zien omgaan, is Bizzy,“ zegt Ace. Zij was onze jeugdvriendin.
Er was een tijd in Kierans leven dat hij een jaar in een jeugdinstelling woonde. Daar ontmoette hij Bizzy. Sindsdien zijn ze onafscheidelijke beste vrienden.
„Jullie kennen mijn privéleven niet. Ik hoef aan geen van beiden verantwoording af te leggen,“ zegt Kieran.
Voordat we nog iets kunnen zeggen, staat hij op van tafel. Hij loopt naar een andere kamer. Ik kijk naar Ace. Ik gok dat we een gevoelige snaar hebben geraakt.
„Hij is dronken en high. Geef hem even de tijd om af te koelen,“ zegt Ace tegen me. Ik knik alleen maar.
Kieran kon goed voor zichzelf zorgen. Dat was het enige wat ik zeker over hem wist. Met hem kwam het altijd goed. Hij was de stabiele persoon van ons tweeën.
Ik haal diep adem en praat gewoon verder met Ace over het komende album. Het was tijd om ons daarop te concentreren.
