Love Thy Alpha Boek 2
Auteur
Rachel Weaver
Lezers
259K
Hoofdstukken
31
In een wereld waar weerwolvenroedels constant worden bedreigd, wordt Jennessa verscheurd tussen haar verantwoordelijkheden als alpha en haar tumultueuze relatie met haar mate, Clay. Terwijl ze omgaat met de nasleep van een brute aanval op haar roedel, wordt Jennessa ook geconfronteerd met de komst van Enzo, een vampierkoning die beweert dat zij voorbestemd is om zijn koningin te zijn. Met eeuwenoude pacten, bovennatuurlijke gevechten en intense emotionele conflicten, is Jennessa's reis er een van liefde, loyaliteit en overleving.
Hoofdstuk 1
Boek 2: Heb je roedel lief
JENNESSA
„Voel je je goed, lieverd?“ vroeg Clay. Hij sloeg zijn armen om mijn middel en trok me tegen zijn warme borst aan.
„Ja, het gaat goed. Ik ben alleen een beetje moe,“ antwoordde ik, terwijl ik een geeuw liet ontsnappen. De barbecue van de roedel had me uitgeput. Maar het was een fijne soort vermoeidheid. Het deed me denken aan feestdagen met veel te veel eten en drinken.
„Ik ben blij dat je het leuk had,“ fluisterde Clay. Zijn lippen streelden de huid achter mijn oor. Ik kon het niet helpen om te glimlachen. Ik genoot van de liefde van mijn mate. Mijn glimlach werd breder toen ik voelde hoe zijn erectie tegen mijn onderrug drukte. Een golf van hitte stroomde door me heen.
Zijn lage grom trilde tegen mijn nek. Hij duwde zijn heupen tegen me aan en wreef zijn hardheid tegen mijn rug. De kracht van zijn verlangen werd versterkt door onze mate-band. Het stuurde een schok van genot recht naar mijn kern.
„Je ruikt heerlijk, Jennessa,“ gromde hij. Zijn adem was heet in mijn nek. „Ik kan ruiken hoe opgewonden je bent.“ Zijn hand gleed langs mijn zij omhoog en kwam uiteindelijk op mijn borst tot rust.
„En ik kan voelen hoe opgewonden jij bent,“ plaagde ik. Ik duwde mijn billen op een uitdagende manier tegen hem aan.
„Reken maar...“ Zijn hand verschoof van mijn borst naar beneden. Hij gleed over mijn buik, tot onder de rand van de boxershort van hem die ik aanhad. Zijn vingers vonden hun weg tussen mijn natte plooien. Ik hapte naar adem en wreef tegen zijn hand.
„Precies wat ik al dacht,“ fluisterde hij. Hij streek met zijn neus langs mijn nek en snoof mijn geur op. „Je bent zo nat.“
Zijn vingers begonnen rondjes te draaien over mijn clitoris. Golven van genot trokken door mijn lichaam. „Oh, ja...“
„Vind je dat lekker, lieverd?“ vroeg hij. Hij kuste me zachtjes in mijn nek.
„Mm-hmm,“ was het enige wat ik kon uitbrengen. Zijn vingers bewogen sneller. Ik was al bijna bij het hoogtepunt. Onze gedeelde emoties duwden me er nog dichter naartoe.
„En dit?“ Zijn vingers bewogen verder naar beneden. Twee vingers gleden bij me naar binnen. Ik hapte naar adem toen hij mijn gevoelige plekje vond. Hij kromde zijn vingers en streelde me van binnenuit.
„Oh, fuck,“ siste ik. Mijn heupen stootten tegen zijn hand. „Ja, schatje. Meer. Alsjeblieft.“
„Meer?“ Zijn stem klonk vol voldoening. „Vertel me wat je wil, Jennessa.“
„Jou,“ smeekte ik, terwijl ik tegen zijn hand wreef. „Ik wil jou, Clay. Helemaal. Ik heb je nodig. Alsjeblieft.“
Ik was aan het smeken, maar dat kon me niets schelen. Ik stond op het punt om klaar te komen. Maar ik wist dat het nog intenser zou zijn als hij in me zat. Er was niets beter dan de band die we voelden als we één werden.
„Maar ik vind het heerlijk hoe mijn hand op je mooie kutje voelt,“ fluisterde hij. Zijn lippen lieten een spoor van kusjes achter in mijn nek.
„Maar jij vindt het heerlijk hoe mijn kutje om jouw harde... voelt.“ Ik hapte naar adem toen mijn orgasme over me heen spoelde. Mijn gedachten werden volledig in beslag genomen door het beeld van Clay die in me zat.
Een lange, diepe kreun ontsnapte aan mijn lippen. Hij bleef me strelen om mijn hoogtepunt te verlengen. Het voelde als een eeuwigheid voordat ik eindelijk bijkwam van deze roes.
„Goed zo, meisje,“ fluisterde hij zachtjes in mijn oor.
Ik zuchtte en lag tevreden in zijn armen. Hoewel ik hem het liefst in me voelde, was elk orgasme dat hij me gaf ongelofelijk.
„We zijn nog niet klaar,“ zei hij. Zijn erectie drukte opnieuw tegen mijn rug. Ik draaide me om en keek hem aan met een veelbetekenende glimlach.
Nu was het zijn beurt. Ik vond het net zo fijn om hem te laten klaarkomen als om zelf klaar te komen. Ik draaide me om in zijn armen, zodat ik hem aankeek. Ik drukte mijn lippen op de zijne voor een tedere kus.
„Jouw beurt,“ fluisterde ik tegen zijn lippen. Er verscheen een glimlach op mijn gezicht.
Hij hielp me om zijn boxershort uit te trekken. Daarna trok ik aan zijn tailleband. Hij tilde zijn heupen op, zodat ik zijn onderbroek langs zijn gespierde benen naar beneden kon laten glijden.
„Wat wil je, Clay?“ vroeg ik. Ik keek door mijn wimpers naar hem op. Ik gaf hem mijn meest verleidelijke glimlach terwijl ik tussen zijn benen ging zitten. Zijn erectie stond rechtop tegen zijn buik. Door de golf van verlangen via onze band wist ik dat mijn moeite niet voor niets was.
Clay gromde en ging snel rechtop zitten. Zijn grote handen pakten mijn middel vast en tilden me op alsof ik niets woog.
Hij zette me boven op zich neer. Mijn knieën rustten aan beide kanten van zijn heupen. Zijn erectie nestelde zich tussen mijn natte plooien.
Een golf van verlangen spoelde over ons heen toen mijn vocht hem bedekte. Zijn ogen flitsten even felgeel. Dat betekende dat zijn wolf net zo gretig was als hij.
„Is dit wat je wil?“ vroeg ik, terwijl ik tegen hem aan wreef. Clay siste. Hij klemde zijn kaken op elkaar terwijl zijn greep om mijn middel strakker werd. Hij stootte zijn heupen in me omhoog. Ik herhaalde de beweging, keer op keer.
Ondertussen waren we allebei aan het hijgen. Onze ademhaling ging zwaar terwijl ik hem bleef plagen. Door de wrijving tegen mijn kern klopte mijn hart stevig in mijn borst. Het geluid echode in mijn oren.
„Fuck, jij wordt nog eens mijn dood,“ gromde Clay met op elkaar geklemde tanden. Ik vond het heerlijk om te zien hoe hij de controle verloor. Buiten de slaapkamer zag ik dat zelden. Hij was altijd zo kalm. Het was dus geweldig om hem zo los te zien gaan.
Zijn grote handen bleven op mijn middel rusten. Zijn donkere ogen waren gericht op de plek waar onze lichamen elkaar raakten. Zijn kaakspieren spanden zich aan en ontspanden weer. Zijn mond vormde een perfecte O.
Zijn spieren bewogen onder zijn zongebruinde huid. Ik zou hier de rest van mijn leven naar kunnen kijken zonder er ooit genoeg van te krijgen.
„Jennessa!“ gromde Clay. Hij bracht me uit evenwicht door zijn knieën op te trekken. Ik ving mezelf snel op en plaatste mijn armen aan weerszijden van zijn hoofd.
Ik keek vragend op hem neer. Toen zag ik zijn hand tussen ons in. Hij bracht zichzelf in positie bij mijn ingang.
„Genoeg geplaagd voor één avond,“ zei hij. Hij begeleidde me over hem heen. Ik kreunde toen hij me vulde.
„Berijd me, schatje,“ zei Clay. Zijn bruine ogen gloeiden goud op. Zijn wolf was aanwezig en keek mee. Ik begon langzaam. Ik keek toe hoe Clay onder mij de controle verloor. Hij siste en gromde terwijl ik mijn heupen in cirkels bewoog.
„Nee, ik denk niet dat ik al klaar ben met je te plagen,“ fluisterde ik. Ik glimlachte naar hem neer terwijl hij als reactie gromde.
„Als dit niet zo verdomd goed voelde, zou ik nu kwaad zijn,“ zei hij. Zijn handen op mijn heupen knepen me wat steviger vast. Hij tilde me iets op voordat hij zich in me omhoog stootte.
„Nee, Clay,“ protesteerde ik, hoewel het geweldig voelde. Ik probeerde zijn handen van mijn heupen te halen, maar hij gaf geen krimp.
Hij stootte opnieuw in me omhoog en raakte precies de juiste plek. Ik hapte naar adem. Het gevoel was ongelofelijk, maar ik maakte me zorgen. „Je been, schatje,“ wist ik tussen het happen naar adem door te zeggen.
„Ik mankeer niets,“ gromde hij, terwijl hij weer in me stootte. „En als je je zo’n zorgen maakt om mijn been,“ hij stootte nog een keer in me, „neuk me dan, schatje.“
Hij liet mijn heupen los, waardoor ik weer diep op hem kwam te zitten. Ik had geen derde aansporing nodig. Ik pakte het hoofdbord vast en bewoog op de manier waarvan ik wist dat hij het lekker vond.
Het duurde maar een paar minuten voordat we allebei kreunden. Onze orgasmes overvielen ons tegelijkertijd. De band tussen ons versterkte de ervaring. Zijn genot voedde dat van mij, waardoor het nog veel intenser werd.
Toen we klaar waren, ging ik naast hem liggen. Zijn arm diende als mijn kussen terwijl ik dicht tegen hem aan kroop. Ik was helemaal uitgeput en tevreden. Ik snoof zijn geur op en liet me in een diepe, vredige slaap sussen.
***
De volgende ochtend werd ik alleen wakker. Dat was niet ongebruikelijk. Sinds de aanval, en vooral sinds Clay was goedgekeurd door de dokter, stond hij vroeg op om naar de Trainingsheuvel te gaan. Ondanks de dood van Andrew had Clay nog steeds het gevoel dat we het beter hadden kunnen doen. Zowel voor als tijdens de aanval.
Ik nam het hem niet kwalijk. Hij voelde een enorme verantwoordelijkheid om zijn roedel te beschermen. Naar mijn mening was hij te streng voor zichzelf. Maar dat hoorde bij de last van het alfa zijn. Als er dingen misgaan, is de alfa degene die de schuld op zich moet nemen.
Mijn ochtend voelde een beetje leeg zonder hem. Maar ik hield vast aan de hoop dat de rust snel zou wederkeren. We waren in een storm van gebeurtenissen beland. Ik verlangde naar de stille momenten die we samen konden delen.
Maar de behoeften van de roedel moesten voorrang krijgen.
Ik rolde uit bed en genoot van een lange, warme douche. Daarna trok ik een glanzende spijkerbroek, mijn Dr. Martens en een lichtolijfgroene trui aan. De snelle opeenvolging van gebeurtenissen had me onzeker gemaakt. Onze relatie en de aanval maakten dat ik nog zocht naar mijn rol als de nieuwe luna. Maar ik was vastbesloten om elke dag een steentje bij te dragen.
Vandaag waren Lindsey en ik van plan om een paar families te bezoeken. Ze hadden dierbaren verloren bij de aanval. Mijn moeder had me geleerd wat een luna zou moeten doen. Ik wilde de nabestaanden laten weten dat hun alfa en ik er voor hen waren.
Ik liep de trap af naar de keuken om snel iets te eten voordat ik wegging. Het was pas halftien ’s ochtends. Ik had er vertrouwen in dat ik alles kon doen wat ik voor die dag had gepland.
Er waren al een paar roedelleden in de keuken toen ik aankwam. Ik begroette hen met een warme glimlach. Ze leken oprecht blij om me te zien. Ik nam me voor om vaker bijeenkomsten voor de roedel te organiseren, zoals de barbecue van gisteren. Dat zou de sfeer goeddoen.
„Hé, ben je klaar om te gaan? Ik heb je auto al ingeladen.“ Lindsey’s stem haalde me uit mijn gedachten. Ze leek weer meer op haar oude zelf. Dat was een opluchting. Na de aanval worstelde ze met een schuldgevoel en neerslachtigheid. Maar Clay en ik hadden haar verzekerd dat niemand haar de schuld gaf van wat er was gebeurd.
Zij was een slachtoffer van Andrews wreedheid, net als wij allemaal. Als iemand het waagde om daar anders over te denken, zou ik persoonlijk met ze afrekenen.
Het bezoeken van de getroffen families viel Lindsey zwaar. Net als Clay voelde ze een grote verantwoordelijkheid. Ze wilde ervoor zorgen dat de doden en hun families met het grootste respect werden behandeld. Ze vond dat ze hen dat op zijn minst verschuldigd was.
Ik was het ermee eens dat deze families steun verdienden voor hun verlies. Maar ik geloofde niet dat Lindsey hen iets verschuldigd was. Ze gaf veel om deze mensen. Toch was ik bang dat ze dit deed uit een behoefte aan verzoening. Of om haar waarde voor de roedel te bewijzen. Ze hoefde zich tegenover mij echt niet te bewijzen.
„Ja, ik pak alleen nog even iets te eten voor onderweg,“ stelde ik haar gerust met een knikje en een glimlach.
„Oh, gelukkig. Wil je voor mij een bakje yoghurt uit de koelkast pakken?“ Haar verzoek maakte mijn beslissing makkelijker. Yoghurt met muesli klonk perfect.
„Komt eraan!“ riep ik vrolijk. Ik haalde twee bakjes yoghurt uit de koelkast. Ik pakte twee lepels en liep naar Lindsey bij de deur. „Nu ben ik er klaar voor.“
„Mooi, laten we gaan,“ zei Lindsey. Ze liep voorop naar de hal.
„We gaan vandaag bij drie families op bezoek,“ vertelde ze me terwijl we in de donkergrijze SUV stapten. Clay had me daar een paar dagen geleden mee verrast. Ik was er meteen verliefd op geworden. Al wist ik niet precies waarom ik zo’n grote auto nodig had.
„De familie Krates, de familie Miller en dan de familie Cash. Ze wonen redelijk dicht bij elkaar, aan de kant van de Trainingsheuvel. Maar we moeten de familie Cash als laatste bezoeken, zodat we met de zoon van Linda kunnen praten na zijn training.“
Michael, de man van Linda, was tijdens de aanval vermoord. Hij was een gerespecteerde man op de Trainingsheuvel. Hij werkte daar als gevechtstrainer voor de nieuwe krijgers. Zijn dood was bijzonder gruwelijk. Andrew had het speciaal op hem gemunt, omdat hij wist dat Michael een gevaarlijke tegenstander zou zijn.
Verschillende mensen hadden de aanval gezien. Ze vertelden dat Michael dapper had gevochten. Hij wist zelfs twee van de wolven te doden. Maar de aanvallers kenden geen genade. Ze hadden hem aan stukken gescheurd. Een groep hooggeplaatste wolven had zijn resten moeten ophalen voor de begrafenis.
Het was een vreselijk tafereel. We maakten er dan ook een punt van om zo vaak mogelijk bij hen langs te gaan.
De zoon van Linda was een tiener van een jaar of vijftien, zestien. Hij bracht zijn dagen door op school en trainde daarna met Clay. We hadden nog niet de kans gehad om hem te ontmoeten vanwege zijn drukke schema. Maar Linda maakte zich zorgen over hoe hij met de dood van zijn vader omging. We hadden beloofd om bij ons volgende bezoek met hem te praten. Zelfs als we daar heel lang op moesten wachten.
Zowel Lindsey als ik maakten ons zorgen om hem. Ik wist uit eigen ervaring hoe het voelde om een vader te verliezen. Ik was bang dat hij die pijn voor altijd met zich mee zou dragen.
Ik had Clay bijna afgewezen door mijn misplaatste woede op zijn familie. Wat zou dat een enorme vergissing zijn geweest! Hij was mijn mate, mijn zielsverwant.
Lindsey deelde mijn zorgen, maar ze had ook haar eigen angsten. Ze was bang dat hij haar de schuld gaf van haar rol in de aanval. Ze vreesde dat hij zo hard trainde uit een verlangen naar wraak. Dat was zinloos, aangezien Andrew al dood was. Maar verdriet en woede kunnen het verstand van een mens flink vertroebelen.
„Begrepen. Voer het adres maar in op mijn navigatie, dan gaan we ervandoor,“ zei ik tegen haar. Ik startte de SUV en we reden de oprit af.
