Liefde bij het eerste stoplicht
Auteur
Guinevere
Lezers
8.6M
Hoofdstukken
57
Cami heeft altijd het gevoel dat het universum het op haar gemunt heeft. Elke keer als ze bij een stoplicht komt, springt het op rood, zonder uitzondering. Na gedumpt te zijn door haar vriend, denkt ze dat haar dag niet erger kan worden. Dat is totdat... natuurlijk, nog een rood licht. Dit is echter anders, want de knappe CEO Nick staat ook voor hetzelfde rode licht. Wie zegt dat er niets goeds kan voortkomen uit een rood licht?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Gedumpt
Cami
Ik heb net via een sms'je de bons gekregen.
En daar zag ik hem, arm om het middel van een andere vrouw, precies zoals hij dat bij mij altijd deed. Ik kan niet ontkennen hoe knap ze is, als een fotomodel, wat ik zeker niet ben.
Hij stond aan de overkant van de straat, wachtend tot het stoplicht op groen sprong, net als ik. Hij was zo in haar verdiept dat hij mij niet eens opmerkte. Ik voelde mijn adem stokken en kon alleen mijn telefoon maar steviger vastklemmen, terwijl ik probeerde mijn tranen in te houden toen het begon te regenen.
Toen het licht op groen sprong, liep ik mee met de menigte. Ik hield mijn blik naar beneden gericht en liet mijn haar mijn gezicht bedekken terwijl de tranen begonnen te stromen, samen met de plensbuien die me doorweekten. Mensen klapten paraplu's open en begonnen te rennen, maar de regen kon me gestolen worden.
Halverwege de oversteek keek ik achterom en zag Chad en die vrouw lachend naar het bushokje rennen om te schuilen. Mijn hart brak toen ik hem zo gelukkig zag, terwijl ik niet de reden was.
Ik kon niet voorkomen dat ik hardop begon te snikken. Ik huilde als een klein kind midden op een drukke straat en het kon me niet schelen wat mensen van me dachten. Ik dwong mezelf weg te kijken en zette het op een lopen naar huis.
Bij mijn appartement aangekomen tilde ik het kippenbeeldje op en pakte de sleutel om naar binnen te gaan. Zodra ik binnen was, smeet ik de deur dicht en liet me er uitgeput tegenaan zakken. Ik gleed naar beneden tot ik zat, met mijn hoofd op mijn knieën.
"WIE IS DAAR? IK HEB EEN HONKBALKNUPPEL EN IK BEN NIET BANG OM HEM TE GEBRUIKEN!"
Geschrokken keek ik op en zag mijn beste vriend in alleen een boxershort, klaar om uit te halen met een honkbalknuppel.
O ja, was ik vergeten te zeggen dat ik met mijn beste vriend samenwoonde?
"Camilla? Wanneer ben jij—" Hugh's ogen werden groot toen hij me zag.
Ik onderbrak hem, rende naar hem toe, sloeg mijn armen om hem heen en barstte in huilen uit.
"Wat is er in godsnaam aan de hand, Cami? Wat is er gebeurd?"
Ik begroef mijn gezicht in zijn borst terwijl hij zijn armen om me heen sloeg en over mijn hoofd aaide.
Hij loodste me naar het aanrecht in de keuken en zonder iets te zeggen pakte hij een deken voor me en begon warme chocolademelk te maken. Een paar minuten later zette hij een dampende mok chocolademelk met marshmallows voor me neer.
"Wat is er gebeurd, Cami? Je vlucht is pas volgende week," vroeg Hugh terwijl hij de honkbalknuppel op het aanrecht legde en er met zijn ellebogen op leunde.
Met trillende handen pakte ik de mok en nam een slokje, waardoor mijn lichaam meteen opwarmde.
"C-Chad," antwoordde ik met bevende stem.
"Wat is er met Chad?" Hugh's stem klonk nu bloedserieus.
"Ik wilde hem verrassen voor onze verjaardag," antwoordde ik zachtjes.
"En toen?" Hij spoorde me aan om verder te gaan.
"Ik was op weg naar zijn kantoor toen ik hem aan de overkant van de straat zag. Ik wilde hem net een berichtje sturen toen ik zijn sms kreeg," antwoordde ik, spelend met de rand van de mok.
"Hij heeft het uitgemaakt, Hugh... Hij heeft het verdomme uitgemaakt via een sms!"
"Hij deed wát?! O, die klootzak kan wat van me verwachten," zei Hugh woedend terwijl hij naar de honkbalknuppel reikte.
Mijn ogen werden groot omdat ik wist dat Hugh niet grapte. Ik greep snel naar de knuppel en trok hem weg. Hij probeerde hem aan de andere kant te pakken toen ik hem tegenhield.
"Ik ben nog niet eens klaar, Hugh..." snikte ik, bijna weer huilend.
"Hij had een vrouw bij zich, en zij... was beeldschoon. Ik bedoel fotomodelmooi, Hugh, wat we allebei weten dat ik niet ben," eindigde ik huilend.
Hugh kwam om het aanrecht heen en omhelsde me van opzij, zijn kin op mijn hoofd.
"Je bent verdomd prachtig, Cami, je ziet het alleen zelf niet, maar ik wel. Als ik niet gay was, zou ik absoluut met je willen zijn," zei hij.
Ik lachte om wat mijn beste vriend zei. Hugh zegt altijd dat soort dingen op momenten als deze. Maar daarom was hij mijn beste vriend en ik hield van hem om die reden.
"Ik moet me omkleden, ik ben doorweekt," zei ik toen ik me herinnerde dat ik kletsnat was midden in september.
"Ja, dat moet je zeker doen. En neem meteen een bad, je stinkt," zei Hugh, een grappig gezicht trekkend om me te plagen.
Ik gaf hem speels een por tegen zijn borst en ging naar mijn kamer en direct door naar de badkamer. Ik zette het water op de heetste stand en liet het bad vollopen. Ik gooide er wat bruisballen in en keek toe hoe de bal langzaam wegsmolt.
Net als je liefdesleven op dit moment. Dacht ik triest.
Toen ik klaar was met baden, trok ik mijn meest comfortabele kleren aan, mijn favoriete witte gebreide trui met grijze shorts, en mijn favoriete gestreepte pluizige sokken.
Ik ging voor mijn spiegel zitten en begon langzaam mijn haar te kammen. Ik keek naar mezelf en vroeg me af wat er mis was met mij. Uiteindelijk ging ik op mijn bed liggen, starend naar het plafond, denkend aan vele dingen. Dit was niet hoe ik mijn dag had gepland.
Ik kwam eerder thuis dan gepland in de hoop Chad te verrassen. Ik had net mijn laatste jaar aan de banketbakkersschool afgerond en gisteren was onze diploma-uitreiking. Mijn ouders kwamen, maar Chad niet, hij zei dat hij het druk had met werk. Ik was verdrietig, maar ik begreep het, ik weet hoe belangrijk en druk zijn baan was bij dat grote bedrijf.
Ik begreep het. Wat me doet beseffen hoe stom ik was om de signalen niet op te merken. Waren er tekenen? Waarschijnlijk. Maar ik wist dat mijn liefde voor hem sterker was dan mijn twijfels.
Stom! Stom! Stom!
Ik kan het niet meer aan. Als ik nog langer in deze kamer blijf, maak ik mezelf misschien alleen maar ellendiger door me af te vragen wat ik verkeerd heb gedaan. Ik stap uit bed, pak mijn portemonnee en sleutels en verlaat mijn kamer.
Ik loop zachtjes de trap af en ga naar de deur. Ik trek wat slippers aan, open de deur en sluit hem voorzichtig af om Hugh niet wakker te maken. Ik loop de kleine trappen af en ga naar onze kleine garage.
Ik haal de hoes van mijn oude blauwe kever, stap in en start de auto. Ik weet niet eens of ik wel zou moeten rijden, ik ben niet dronken... alleen heel erg overstuur.
Ik bedoel, wie doet zoiets? Vreemdgaan en dan via een sms'je dumpen? O ja, klootzakken, en ik had het ongeluk er de afgelopen vijf jaar eentje te daten.
Hij had op z'n minst kunnen bellen! Maar dat is te veel gevraagd, toch?
Ik rol de ramen naar beneden om de koude lucht binnen te laten en rijd weg door de stille nacht, herinnerend hoe dit allemaal begon.
Chad was mijn eerste vriendje, mijn eerste kus, mijn eerste alles. Hij was een populaire sportjongen en ik zal niet liegen, ik was geen populair meisje. Ik was gewoon een doorsnee meisje dat geluk had en de beste jongen van Richfield High kreeg.
We gingen naar verschillende universiteiten; hij ging bedrijfskunde studeren terwijl ik naar de kokschool ging. En hoewel dat zo was, beloofden we bij elkaar te blijven. We doorstonden al het drama van 'sterk blijven' 'we redden het wel' 'jij zult de enige zijn', noem maar op, we deden het allemaal. En nu, terugkijkend, kan ik zeggen dat het allemaal complete onzin was.
Voor ik het kon tegenhouden, begon ik weer te huilen. Ik veegde de tranen weg met mijn mouwen maar ze bleven komen, waardoor het moeilijk werd om de weg te zien.
"SHIT!" Plotseling sprong het stoplicht op rood en ik moest hard op de rem trappen, waardoor ik naar voren werd gegooid. Ik was blij dat ik mijn gordel om had. Boos starend naar het licht, dacht ik dat ik voor één dag genoeg had van stoplichten die me lieten schrikken.
Ik legde mijn voorhoofd op mijn stuur, er steeds tegenaan tikkend terwijl ik de seconden aftelde op het stoplicht.
"60... tik... 59... tik...58...tik"
"Dat wordt een lange aftelling, weet je zeker dat je je stuur niet beschadigt?"
