Rebel Souls MC (Nederlands) Book 4
Auteur
Violet Bloom
Lezers
128K
Hoofdstukken
22
In een wereld waar loyaliteit en liefde op de proef worden gesteld door de banden van een motorclub, worstelt Tank met zijn onbeantwoorde gevoelens voor Brenda, een vrouw die gebukt gaat onder de zorg voor haar zieke moeder en een gelofte om nooit iets te beginnen met clubleden. Terwijl Tank en Brenda hun ingewikkelde gevoelens proberen te doorgronden, ontdekken ze duistere familiegeheimen en worden ze geconfronteerd met dreigingen van buitenaf die hun prille relatie op de proef stellen. Zal hun liefde de chaos overleven, of zullen de schaduwen van hun verleden hen uit elkaar drijven?
Hoofdstuk 1.
BOEK 4:HART OP DE ROTSEN
TANK
De club had al een tijd geen groot feest meer gehad. Het was rustiger geworden sinds Prez getrouwd was. En toen Hawk en Bender zich verloofden, werd het nog kalmer.
Als het niet was voor de drama's die de vriendinnen meebrachten met hun exen, zou het behoorlijk saai geweest zijn.
En ik kon niet tegen saai. Ik had afleiding nodig.
Ik dacht dat ik mijn gevoelens voor Brenda goed verborgen had, maar Carrie had het door. De vrouwen in de club waren scherp. Ze zagen alles.
Ik wist niet precies wat ze dacht dat er speelde, maar ik was er zeker van dat ze me meer krediet gaf dan ik verdiende.
Want er gebeurde eigenlijk niets. Ik verlangde alleen in stilte naar haar, kon mijn ogen niet van haar afhouden, en smeekte haar in gedachten om me een kans te geven.
Ze had gezegd dat ze niet meer met clubleden zou daten nadat ze dacht dat ze zwanger was van Hawk's baby. Ik had haar toen al gewild.
Hawk zou het juiste hebben gedaan en haar tot zijn vriendin hebben gemaakt, maar dan had hij Charlie misgelopen. En ik was bereid geweest om in te springen en het juiste voor haar te doen.
Ik zou haar zelfs toen al tot mijn vriendin hebben gemaakt. Zelfs als ze zwanger was geweest van een andere man, zou ik haar hebben gewild.
Ik was een dwaas omdat het me zo lang duurde om te beseffen dat zij de perfecte vrouw was. En ik kon niet geloven dat niemand anders haar al tot zijn vriendin had gemaakt, wat alleen maar bewees dat al mijn broeders ook dom waren.
Ik schudde mijn hoofd en keerde terug naar het heden. Ik kon niet geloven dat het al anderhalf jaar geleden was dat Jenny was overleden.
Prez's kind was nu ongeveer acht maanden oud. En Charlie liet zien dat ze zwanger was. Carrie was niet zwanger maar zij en Bender waren erg gelukkig en planden hun bruiloft.
Het was ongeveer twee maanden geleden dat Bender haar ten huwelijk had gevraagd op het strand. Twee maanden sinds de avond dat ik Brenda eindelijk vertelde hoe ik me voelde. Sinds de avond dat ze me afwees.
Nadat Bender Carrie ten huwelijk had gevraagd, waren we tot laat in de nacht op het strand gebleven. We hadden gedronken en gelachen en eigenlijk alles gedaan wat we normaal in het clubhuis deden, maar dan met de oceaan naast ons.
Greaser had een kampvuur gemaakt en Brenda zat er stilletjes naast, met een drankje in haar hand.
Ze kon niet altijd van de feestjes genieten; sterker nog, ze deed dat zelden. Ze was te druk bezig met barvrouw, kok, schoonmaakster en moederfiguur spelen voor de jongere jongens.
Maar die avond was er geen bar geweest en Carrie had erop gestaan dat ze van een vrije avond zou genieten. Ik had die avond van een afstand toegekeken hoe ze met de andere vrouwen danste.
Ze hadden haar moeten wegtrekken van waar ze zat. Ze was geen officiële vriendin, maar in mijn ogen was ze nog steeds de meest waardevolle vrouw voor de club.
Ze had gedronken en gelachen en gedanst in het vuur- en maanlicht terwijl ik naar haar keek. Op een manier die niet creepy was.
Oké, misschien was het een beetje creepy.
Maar ik kon er niets aan doen. Het voelde alsof ik in een van die countryliedjes zat die mijn vader altijd draaide op de boerderij toen ik opgroeide.
Haar roodbruine haar bewoog vrij terwijl ze draaide en danste. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden. Haar hoofd viel achterover toen ze lachte, en toen maakte ze een snurkend geluid dat luid genoeg was voor mij om te horen.
De vrouwen waren toen hard beginnen te lachen, waarbij Liza in het zand viel terwijl ze probeerde haar lachen te bedwingen.
Charlie had geprobeerd haar overeind te helpen, maar dat resulteerde erin dat zij ook in het zand viel. Ze was zacht geland, wat goed was aangezien ze zwanger was.
Ik had naast Seal gezeten terwijl onze top drie leiders dicht bij hun vrouwen stonden. Toen ze beseften hoe dronken ze waren, grepen ze in en namen ze hen mee naar de tenten die ze op het strand hadden opgezet.
Hoewel ik nog steeds niet zeker wist wat Charlie's excuus was geweest. Zij had niet kunnen drinken.
Terwijl de andere vriendinnen werden weggedragen, bleef Brenda gewoon dansen. Helemaal in haar eentje.
We hadden vaak genoeg gedanst in de club, maar ik had nooit met haar geslapen. Op dat moment had ik geen idee of ze wist hoe ik me over haar voelde of niet. Als Carrie het had kunnen merken, moest zij het ook hebben gemerkt.
Ik had het mis gehad.
Ik dronk mijn biertje op en tikte Seal op zijn borst om te laten zien dat ik leeg was. Ik liep over het strand naar haar toe.
„Wil je dansen?“ had ik gevraagd.
„Tuurlijk.“ Ze had me een half-dronken glimlach gegeven. Met mijn handen op haar heupen trok ik haar dichtbij, en hield haar stevig vast.
Iemands afspeellijst speelde via een Bluetooth-speaker en toen het nummer van snel naar langzaam veranderde, vertraagde ik mijn passen en trok haar nog dichter tegen me aan.
Haar armen waren om mijn nek geslagen terwijl we lichtjes struikelden in het zand. De muziek veranderde plotseling en „Ride“ van Chase Rice kwam op.
Ik draaide me om en zag Carrie me een dronken knipoog geven terwijl Bender probeerde de telefoon van haar af te pakken. Ik schudde mijn hoofd naar haar maar bedankte haar in stilte voor de poging.
Ik besloot toen dat ik haar eraan moest herinneren dat ze elke minuut haatte dat Charlie haar en Bender probeerde te koppelen. Maar het had voor hen gewerkt.
Ik hoopte dat het voor ons ook zou werken.
Het nummer had zijn magie gedaan. Tenminste op mij.
Brenda's wang drukte tegen mijn borst terwijl haar handen met mijn nek speelden. Ik moest mezelf tegenhouden om geen geluid te maken. Het gevoel van haar delicate vingers tegen me was bijna te veel.
Toen het nummer eindelijk afgelopen was, leunde ik bij haar vandaan. „Zullen we een stukje lopen?“
„Oké,“ antwoordde ze.
Ze klaagde niet toen ik haar hand pakte en richting het water begon te lopen. De volle maan verlichtte de nachtelijke hemel en alle sterren waren zichtbaar.
Ik was nooit een romantische kerel geweest, maar op dat moment wilde ik dat ineens wel zijn. Ik ging zitten in het vochtige zand en trok Brenda met me mee. Ze nestelde zich tussen mijn benen en leunde tegen mijn borst.
„Je bent zo mooi,“ fluisterde ik tegen haar. Ze draaide haar hoofd, haar hazelnootkleurige ogen keken me aan.
Haar wenkbrauwen trokken schattig samen, waardoor er een rimpel tussen ontstond. Ze bleef doodstil zitten toen ik mijn hoofd liet zakken om haar lippen te kussen.
Ze smaakten net zo zoet als ik me altijd had voorgesteld. Ze maakte een verrast geluid maar kuste me terug.
Ik hield haar gezicht vast en bewoog mijn tong tegen haar lippen, in de hoop dieper te kunnen kussen. Ze maakte een zacht geluid, maar stopte snel.
„Tank,“ fluisterde ze. „Ik zei dat ik niet met clubleden zou daten.“
Ik wist dat. De hele club wist dat.
„Wat als ik je tot mijn vriendin wil maken?“
Haar lach was luid voordat ze haar mond sloot, beseffend dat ik serieus was. „Meen je dat?“ Ik knikte. „Je bent gek.“
Ik probeerde haar dichtbij te houden, maar ze bewoog weg van me en creëerde ruimte tussen ons. Ruimte die ik niet leuk vond.
„Ik ben niet gek.“
„Ze hadden gelijk.“
„Wie had gelijk?“ vroeg ik. Ik voelde mijn eigen wenkbrauwen samentrekken terwijl ik naar haar keek.
„Carrie en Charlie en Rachel. Ze bleven hints geven.“
„Ze bleven zeggen hoe stom het was dat ik niemands vriendin was. Ze vroegen of ik mezelf ooit met een van jullie kon zien en met wie. Ik zei Brick.“
Ik lachte om haar grap. De vrouwen hadden daar vast goed om gelachen. Ze zou de homoseksuele broer kiezen. „Ik meen het serieus. Ik denk hier al een tijdje over na.“
„Als dat waar is, waarom hoor ik dit dan nu pas?“
Ik kreeg geen tijd om haar te antwoorden voordat ze doorging.
„Je kunt niet hetzelfde doen als de anderen - die typische biker 'als ik het weet, weet ik het' onzin.“
„Waarom niet?“ daagde ik haar uit.
„Omdat je me al jaren kent.“
„Maar ik wist het sinds ik het wist. Wat betekent dat toen ik het wist, ik het wist.“
Haar ogen werden groot. „Nee, Tank. Het antwoord is nee.“
„Geef me alsjeblieft een kans.“
„Dat kan ik niet.“ Ik staarde naar haar. „Je bent mijn beste vriend, Tank. Ik kan je niet verliezen.“
Ik kreeg geen kans meer om iets te zeggen - geen kans om haar te vertellen dat zij ook mijn beste vriendin was, dat ze me nooit zou verliezen - voordat ze terug naar het kampvuur rende.
Ik greep handenvol zand en gooide ze gefrustreerd richting het water.
Ze had me afgewezen.
En nu, twee maanden later, verlangde ik nog steeds naar haar, minder heimelijk dan voorheen. En erger nog, ik vocht vanbinnen met mezelf.
Als een vrouw nee zegt, betekent dat dat ik afstand moet nemen. Maar mijn broeders hadden dat niet gedaan. En het had voor hen gewerkt.
Ik zat in een hoekbank met Seal en Echo naar haar te kijken. Ik deed niet eens meer geheimzinnig.
Ik was er zeker van dat alle vriendinnen wisten wat er tussen ons was gebeurd op het strand.
Wanneer we clubvergaderingen hielden, hadden zij hun eigen versie ervan, en degenen die niet zwanger waren dronken terwijl ze lachten en over hun mannen praatten.
„Ik heb nog een drankje nodig,“ zei ik. Ik schoof uit de bank, pakte mijn lege whiskyglas en liep ermee terug naar de bar.
Barbara werkte vanavond samen met Brenda achter de bar, zoals ze meestal deed als de club open was voor publiek.
Barbara was vrij en Brenda serveerde drankjes aan een paar meiden die er nauwelijks oud genoeg uitzagen om hier te zijn.
Ik had naar haar toe kunnen gaan. Ondanks wat de club dacht, waren er geen harde gevoelens tussen ons. In plaats daarvan wachtte ik tot Brenda vrij was.
Toen de twee meiden die ze bediend had wegliepen, bewoog ik dichterbij en leunde tegen de bar. Ik hield mijn glas vast en schudde ermee. „Kan ik er nog een krijgen?“
„Tuurlijk,“ zei ze.
Toen ze het glas van me aannam, raakten onze vingers elkaar en reageerde mijn lichaam alsof ik weer een veertienjarige jongen was. Eentje dat zijn gevoelens niet kon beheersen.
Ze draaide zich om en liep naar de andere kant, waar mijn favoriete whisky stond. Ze hield het verborgen, speciaal voor mij.
Zelfs nadat ik het verpest had en ze bij me was weggelopen op dat strand, zorgde ze er nog steeds voor dat mijn favoriete drankje op voorraad was.
„Alsjeblieft,“ zei ze.
„Bedankt, schat.“ Ik glimlachte naar haar. Ze glimlachte zachtjes terug.
Ik wilde dat ik wist hoe ze zich voelde. Soms betrapte ik haar erop dat ze naar me keek en kon ik zweren dat zij ook iets voor mij voelde. Het was waarschijnlijk alleen maar wishful thinking.
Ik voelde me al slecht sinds ze me had afgewezen.
Ik was niet goed genoeg voor haar.
Ze verdiende beter.
Natuurlijk wilde ze mij niet.
Ik was onbeminnelijk.
De woorden echoden door mijn hoofd terwijl ik naar haar keek. Er stonden echte betalende klanten in de rij achter me, maar ze stond nog steeds voor me.
Haar ogen keken naar beneden, mijn starende blik ontwijkend. Ze had iets te zeggen, maar ze zei het niet.
„Tot later, schat.“ Ik knipoogde naar haar. Ik was voorzichtig, maar ik had niet opgegeven. Ik kon haar niet opgeven. Niet nu. Misschien nooit.
Ik ging terug naar de hoekbank waar Seal en ik met Echo hadden gezeten. Echo was verdwenen, waarschijnlijk met Cinnamon of Cherry of Daisy, maar hij was vervangen door Brick.
Wij drieën waren de buitenbeentjes.
Seal verlangde nog steeds naar de dochter van de Mexicaanse president die we bijna een jaar geleden hadden beschermd. Hij was nog steeds niet over haar heen en was sindsdien met niemand anders geweest.
En dat was niet omdat hij geen opties had. Brick had niemand anders die homo was in de buurt, voor zover wij wisten. En ik was gefocust op Brenda.
We waren drie zielige kerels, verlangend en alleen. Nou ja, Brick verlangde misschien niet, maar hij was nog steeds alleen.
We zaten met z'n drieën stil te kijken hoe de menigte steeds dronkener werd.
De vrouwen dansten terwijl hun mannen met hongerige ogen toekeken. Ik keek op dezelfde manier naar Brenda, maar ze was niet de mijne om naar te kijken.
Dat hield me niet tegen.
Ik bleef teruggaan naar de bar voor drankjes, en elke keer dat ik ging staarde ik langer en langer naar haar. Hoe dronkener ik werd, hoe erger het werd.
Tegen de tijd dat ze last call aankondigde net voor drie uur 's ochtends, deed ik niet eens meer alsof ik discreet was.
De vrouwen waren al lang weg, meegenomen door hun mannen net na middernacht.
De meeste vrijgezelle broeders hadden zich gekoppeld aan een vrouw of een van de vele vrouwen die door de deuren waren gelopen. Brick was naar bed gegaan en Seal ook.
Ik keek toe hoe Brenda iedereen die niet in het clubhuis woonde en geen uitnodiging had om te blijven, liet vertrekken.
Ze liep terug achter de bar en negeerde me volledig. Ik keek toe hoe zij en Barbara dicht bij elkaar stonden, zachtjes fluisterend. Barbara keek naar mij en fluisterde toen weer iets.
Barbara en ik waren close, dat waren we altijd geweest. Hopelijk zei ze goede dingen over mij tegen haar koppige zus.
Barbara zuchtte zwaar en ik herkende het gefrustreerde geluid. Ze was geïrriteerd door haar kleine zusje. Ze was niet de enige.
Maar haar koppige streek was een van haar meest aantrekkelijke eigenschappen.
Net als de manier waarop ze voor iedereen zorgde. Wat ze niet begreep was dat ik niet wilde dat ze ook voor mij zorgde. Ik bedoel, dat deed ze al, maar ik wilde voor haar zorgen.
Ze liet nooit iemand voor haar zorgen. Ze was te druk bezig met voor iedereen anders te zorgen, inclusief haar zus en moeder.
Ik was de enige in de club die wist van haar moeder, en ik wist het alleen omdat Barbara het me had verteld. Ze had het niet eens expres gedaan; het was iets wat ze had gezegd toen ze dronken was.
Dat was misschien wel het moment waarop mijn crush op Brenda begon.
Hoe kon iemand niet van een vrouw houden die zo onbaatzuchtig was als zij?
Ik heb nooit begrepen waarom Hawk haar niet claimde. Ze waren friends with benefits geweest voor bijna een jaar of zo. Ik denk dat je liefde niet kunt forceren.
Maar dat maakte me nerveus, want als ze niet van mij hield, kon ik haar niet dwingen. Maar ik wilde dat ze van me hield.
Barbara zei iets in een scherpe fluistering voordat ze om de bar heen liep. Ze gaf me een vriendelijke glimlach voordat ze door de voordeuren vertrok.
Nu waren het alleen ik en Brenda nog. Ze keek naar me, maar ik kon niet zeggen wat haar uitdrukking betekende.
We waren niet meer alleen samen geweest sinds die avond op het strand. Ze had alles gedaan wat ze kon om ervoor te zorgen dat dat niet gebeurde.
Ik verzamelde mijn moed en stond op. Ik was nergens bang voor - niet voor de dood, niet voor de politie, niet voor mijn vader.
Maar Brenda? Zij maakte me behoorlijk bang.
„Hé, schat.“ Ik glimlachte naar haar.
„Hé,“ zei ze. Ze was de bar aan het schoonmaken, net zoals ze elke avond deed. Ze keek me nog steeds niet aan, en het enige wat ik wilde was dat die hazelnootkleurige ogen opkeken en de mijne ontmoetten.
Ik was bang voor haar, maar zij was ook bang voor mij - bang om te dichtbij te komen, bang dat ze misschien echt zou voelen wat ik voor haar voelde.
Het was begonnen als vriendschap. Nadat ik me realiseerde dat ik haar tot mijn vriendin wilde maken, stortte ik me er niet meteen op. Ze was net over de gedachte heen dat ze zwanger zou kunnen zijn en had gezworen geen clubleden meer te daten.
Ik dacht dat ze uiteindelijk van gedachten zou veranderen en dat ik haar voor me zou winnen als de tijd rijp was. Dat was niet het geval geweest; ze had nooit van gedachten veranderd.
Dus in plaats daarvan bracht ik elke minuut die ik kon met haar door. Ik wilde meer dan haar vriend zijn, maar haar vriendschap was iets waarvan ik niet wist dat ik het had gemist.
Ze liet me harder lachen dan wie dan ook ooit had gedaan. Ze had deze gekke humor en was niet bang om zichzelf voor schut te zetten.
Een keer waren we naar het eethuis gegaan. Ze had per ongeluk ketchup op zichzelf gemorst en in plaats van nog meer in verlegenheid te raken, pakte ze de rode plastic fles gevuld met ketchup en spoot het over haar witte t-shirt.
Ik kon alleen maar lachen terwijl ik naar haar keek. „Wat ben je aan het doen?“ had ik gevraagd met een schudden van mijn hoofd.
„Voedselkunst,“ had ze gezegd met een schouderophaling. Ik staarde haar alleen maar blanco aan. „Wat? Het ziet er veel beter uit met de willekeurige ketchupkunst dan met maar één vieze vlek.“
„Prima,“ had ik tegen haar gezegd. „Maar hoe ga je terug naar het clubhuis? Geen sprake van dat ik je op mijn motor laat met dat spul.“
Ze zou haar met ketchup bedekte borst tegen me aan hebben moeten drukken. Ik vond het heerlijk als ze met me meereed, maar ik riskeerde geen ketchup over mijn hele motor.
„Oeps,“ zei ze alsof ze net haar fout besefte. „Doe je shirt uit.“
„Wat?“ vroeg ik.
„Geef me je t-shirt.“
„En alleen in mijn cut rijden?“
„Het is maar een ritje van drie minuten, en ik heb je vaak genoeg shirtless zien rijden.“
Ik zou die vrouw alles geven.
Ik legde een stapel biljetten op tafel, genoeg om voor beide maaltijden te betalen, voordat ik opstond en mijn cut uitdeed. Ik gaf het aan haar om vast te houden en trok mijn t-shirt over mijn hoofd.
Dat was de eerste keer dat ik haar echt naar me zag kijken. Ze had me zeker eerder shirtless gezien. Ze had me waarschijnlijk naakt gezien.
Maar haar ogen bewogen gretig over mijn lichaam, en dat was mijn eerste hint dat ze misschien, heel misschien, mijn gevoelens beantwoordde.
Ik gaf haar het t-shirt en nam mijn cut terug. Ik deed het aan en liep het eethuis uit, me zelfverzekerder voelend.
Het was misplaatst zelfvertrouwen geweest.
Maar ik bleef het proberen.
„Kunnen we praten?“ vroeg ik haar.
Ze maakte de bar schoon en begon de alcohol bij te vullen voor morgen. „Het is laat, Tank. Ga naar bed.“
„Alsjeblieft.“
Ze perste haar lippen op elkaar terwijl ze me aankeek. „Heb je iets anders te zeggen dan me vragen je een kans te geven?“
Haar woorden kwamen er zachtjes uit, en zelfs terwijl ze ze uitsprak, leek het niet eens alsof ze ze zelf geloofde. Alsof dat niet de vraag was die ze echt wilde stellen. Ik schudde mijn hoofd.
„Het is laat, Tank,“ herhaalde ze de woorden. „Ga naar bed. We kunnen morgen praten.“
„Ook al heb ik niets anders te vragen dan dat je me een kans geeft?“
„Ook dan. We kunnen morgen praten, maar ik ben erg moe en moet slapen.“
„Oké.“ Ze glimlachte naar me, maar er was iets vreemds aan. „Slaap lekker, schat.“
Met een laatste lange blik liep ik de bar uit en de trap op naar bed.
Ik trok al mijn kleren uit en liet me op mijn buik in het midden van mijn bed vallen.
De slaap kwam gemakkelijk.
Dat deed het altijd.
Maar de nachtmerries kwamen ook altijd gemakkelijk.
Zoals verwacht werd ik drie uur later, net na zes uur 's ochtends, wakker, half wakker en nog steeds midden in een nachtmerrie en bedekt met koud zweet.
NO WAY
dacht ik bij mezelf. Mijn lichaam bewoog op het bed, de herinneringen vielen me aan.~
Papa! Stop! Alsjeblieft niet!
Het doet pijn!
Wees een man! schreeuwde hij terug naar me.~
Ik keek naar de zesjarige ik, een herinnering herbelevend die ik al meer dan vijfentwintig jaar probeerde te vergeten.
Maar hoe hard ik er ook tegen vocht, het wilde niet weggaan.
