De grijze miljardair
Auteur
Rasheen Rebel
Lezers
1,4M
Hoofdstukken
52
Miljardair CEO. Bad boy van Miami. Schaamteloze Casanova. Daniel maakt het niet uit hoe hij genoemd wordt, zolang hij maar krijgt wat hij wil—en wat hij wil is nooit gebonden zijn. Lexi daarentegen is een aspirant Disney-prinses die alleen maar een leven voor zichzelf wil opbouwen. Na hun rampzalige eerste ontmoeting voelen Daniel en Lexi zich tegen wil en dank tot elkaar aangetrokken. Ze dagen elkaar uit op onverwachte—en niet geheel onaangename—manieren. Maar kunnen ze genezen van hun verleden om een gedeelde toekomst op te bouwen?
Leeftijdsclassificatie: 18+ (Kindermishandeling, Drugsgebruik/Overdosis).
Hoofdstuk 1.
DANIEL
„Maak een afspraak bij de dokter om dat ding weg te laten halen,“ zei Daniel tegen zijn assistente.
Hij had twee weken lang onbeschermd gevreeën met Gloria, en nu had ze net de twee woorden gezegd die hij het meest verafschuwde: “Ik ben zwanger.“
Toen ze begonnen met af en toe de liefde te bedrijven, had Daniel haar glashelder gemaakt wat hij wilde. Hij zei dat hij een hekel had aan condooms en geen huilende, poepende kinderen wilde. Hij snapte niet waarom het zo'n gedoe was om elke dag een pil te slikken of om de zoveel tijd een prik te halen.
Gloria leunde tegen een stoel voor Daniels bureau. Ze glimlachte alsof ze in haar nopjes was.
„Ik heb al een afspraak gemaakt bij de dokter. Van anticonceptie werd ik de vorige keer als een ballon. Ik beëindig liever de zwangerschap dan nog meer te moeten sporten dan ik al doe.“
Ze leek er net zo onverschillig onder als hij.
Dit was niet de eerste keer dat Daniel voor een abortus betaalde, maar wel de eerste keer dat de vrouw er geen traan om liet.
De vrouwen die Daniel datete, gingen naar chique tenten - hij wist hoe je een vrouw moest behandelen als het hem uitkwam - maar hij liet ze allemaal een „Geen Baby“ contract tekenen. Als een vrouw geen anticonceptie wilde gebruiken voor ze het bed in doken, dwong hij haar zo snel mogelijk een abortus te laten plegen.
Daniel liet vrouwen ook een „Geen Ziektes“ verklaring tekenen, waarin stond dat al hun medische dossiers recent en volledig waren, maar hij gaf geen zier om geheimhouding. Geen enkele vrouw kwam ooit dicht genoeg bij hem om iets echts over hem te weten, dus wat konden ze over hem vertellen? Wat was het ergste dat ze konden zeggen?
„Daniel knuffelde niet na de seks?“ of „Daniel belde of appte niet meer nadat hij klaar was met me?“ of „Daniel houdt van niemand behalve zichzelf.“
Hij zou lachen om hoe eerlijk dat was. Mensen noemden hem nooit een goed mens, en als iemand ooit dom genoeg zou zijn om te zeggen dat hij voor hun abortus had betaald, zouden mensen hen ook veroordelen. Ze hadden immers allebei voor seks gekozen; hij dwong ze nooit tot iets. Ze wilden hem, en ze wisten wat er zou gebeuren als ze zwanger raakten.
Gevoelens?
Alsjeblieft, dat was iets waar hij geen kaas van had gegeten. Hij gaf nergens om, alsof hij 'Maakt-me-niks-uit'-ontbijtgranen at.
„Laat me aan het eind van de dag weten hoeveel het kost, dan geef ik je een cheque,“ zei hij emotieloos tegen Gloria.
Haar glimlach werd nog breder, hoewel het onmogelijk leek haar wangen nog verder uit elkaar te trekken. „Verzekering dekt het niet, dus betaal gewoon de kosten en de tijd die ik nodig heb om te herstellen, dan zijn we quitte,“ zei ze, nog steeds glimlachend.
„Prima. Is tienduizend euro genoeg?“
De glimlach die ze had opgezet als een duur schilderij verdween langzaam.
„Twintig?“ bood hij opnieuw aan.
Net zo snel keerde Gloria's brede glimlach terug.
Daniel glimlachte bijna nooit, tenminste niet zonder bijbedoelingen. Hij snapte niet hoe iemand zomaar kon glimlachen zonder reden. Na de moeilijke dingen in zijn leven had hij geleerd dat glimlachen zwakte toonde, en hij wilde alleen het tegenovergestelde laten zien.
Tijdschriften noemden hem Miami's bad boy, maar dat was niet sterk genoeg. Met prachtige maar gevaarlijke grijze ogen, mannelijke gelaatstrekken, zeer gedefinieerde spieren, brede schouders, een diepe stem en een lang, sexy lichaam kon Daniel elk meisje opwinden. De koppen hadden in plaats daarvan moeten zeggen: „WAARSCHUWING! Blijf bij deze weg!“
Daniel vroeg niet; hij vertelde mensen wat ze moesten doen. Hij smeekte niet; hij nam wat hij wilde wanneer hij het wilde, en niemand probeerde hem ooit tegen te houden. Niet in zaken, en zeker niet bij vrouwen.
Deze man had seks met veel vrouwen zonder schaamte, maar hoewel hij alles deed, had hij een paar regels:
Nooit seks met een getrouwde vrouw.
Nooit daten met iemand die nog maagd is.
Nooit seks zonder de vrouw eerst te laten testen op ziektes.
Nooit langer dan zes weken met één vrouw slapen - er zouden gevoelens kunnen ontstaan, en daar had hij geen tijd voor.
Nooit als eerste bellen na seks, tenzij het over iets anders dan seks ging.
En de belangrijkste regel van allemaal...
Geen fucking baby's!
De man was een enorme klootzak, en het kon hem geen reet schelen. Hij wist dat hij nooit zou veranderen, en hij was blij dat hij nergens om gaf.
Daniel had niet veel vrienden. Slechts een handvol mensen kon zeggen dat ze hem enigszins kenden, en de meesten van hen hielden ook van seks zonder relaties.
Toen zijn therapeut hem vertelde dat hij relaties vermeed om er zeker van te zijn dat hij nooit gekwetst zou worden, lachte Daniel haar uit. Hij hoefde geen relaties te vermijden; hij vertelde elke vrouw vanaf het begin: „Ik wil alleen seks met je.“ Er was nooit en zou nooit een vrouw zijn op wie hij verliefd zou worden.
Daar was hij zeker van.
Daniels therapeut vroeg hem vervolgens naar zijn jeugd, maar hij zag niet hoe dat verband hield met zijn seksleven. Zijn vader, meneer Carlos Jackson, had Jackson Corp (of J'Corp) opgericht toen Daniel pas twee jaar oud was. Hij gebruikte zijn onderzoek om software te maken voor eenvoudige communicatie in vliegtuigen.
In het begin verkocht J'Corp alleen aan particuliere militaire afnemers, maar binnen een jaar was het bedrijf uitgegroeid tot een miljardenbedrijf. Waar het ooit alleen software voor gevechtsvliegtuigen maakte, werkte J'Corp nu ook aan andere soorten technologie voor particuliere en zakelijke klanten. Daniel had drie jaar geleden het roer overgenomen van zijn vader.
Daniels moeder stierf aan kanker vlak voordat hij naar de middelbare school ging. Ze had het grootste deel van zijn jeugd tegen de ziekte gevochten, maar uiteindelijk kon ze niet meer vechten. Er waren delen die hij zich niet kon herinneren als hij aan zijn moeder dacht, maar de manier waarop ze stierf stond hem nog helder voor de geest.
Ze gaf het op.
Of zo zag hij het tenminste.
Oké, misschien zorgde het verlies van zijn moeder ervoor dat hij vrouwen niet vertrouwde en het L-woord haatte. Het was gek - nee, gestoord - dat hij zo boos was op de vrouw die hem had gebaard, maar de man die hij nu was zou liever sterven dan dat woord ooit weer tegen een vrouw te zeggen.
Daniel had zijn moeder gesmeekt om niet weg te gaan, had beloofd dat hij een goede zoon zou zijn en betere cijfers zou halen. Hij had beloofd altijd van haar te houden en haar nooit meer ongehoorzaam te zijn.
Maar had dat haar gered?
Alle beloftes die hij had gedaan en gemeend hielden haar niet in zijn leven. Ze besloot nog steeds om weg te gaan. Hoe hij ook smeekte en wenste dat ze zou blijven, ze verliet zijn leven voorgoed, en hij vergaf haar nooit.
Sindsdien had Daniel veel vrouwen ontmoet die hij met woede en afkeer behandelde. Nadat hij van hen kreeg wat hij wilde, natuurlijk. Nadat hij vond dat hij ze genoeg had gestraft.
Daniel behandelde sommige vrouwen slecht op de eerste date, en toch bleven ze terugkomen. Ze wilden hem veranderen, hem beter maken - maar niemand slaagde daar ooit in.
Een normaal persoon zou de dood van zijn moeder zien als gewoon een deel van het leven. Maar hij zag het niet zo. En niemand kon hem anders laten denken.
„Vrouwen gaan weg, wat je ook doet. Vertrouw ze dus nooit, open je hart nooit voor ze, geloof nooit iets wat ze zeggen.“
Die woorden hielpen hem door de begrafenis, de middelbare school en de universiteit heen, en nu hij in de twintig was, herhaalde Daniel ze nog steeds elke ochtend in zijn hoofd.
