Galatea Logo
Klantenservice
Weerwolven & gedaanteverwisselaars
Maffia
Miljardairromance
Bully-romance
Langzaam opbloeiende liefde
Van vijanden tot geliefden
Paranormaal & fantasy
Voorbestemde partners
Sportverhalen
Studentenromance
Verhalen over tweede kansen
Bekijk categorieën
Beoordeeld met een 4,6 in de appstore
GebruiksvoorwaardenPrivacyHerroepingsrechtImpressum
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for Broken Halos MC

Broken Halos MC

Auteur
Bee Ashcroft
Lezers
17.3K
Hoofdstukken
38
Auteur
Bee Ashcroft
Lezers
17.3K
Hoofdstukken
38
😱Thriller👩🏽‍🎓Studenten💪🏻Beschermer🏙️Hedendaags💪🏻Alfamannetjes🥵Erotiek⚔️Actie en avontuur🏍️Motorrijders🖤Donker🔒Gedwongen parter

Ik ontvluchtte mijn verleden en rende recht zijn wereld in. En hij weigerde me te laten gaan.

Lex kwam naar de V.S. voor een nieuwe start — niet om in de baan van een outlaw motorclub te belanden, en al zeker niet om voor de president ervan te vallen.

Stone is gevaarlijk. Beheerst. Ongenaakbaar. Hij leidt Broken Halos met ijzeren discipline en onwrikbare regels — totdat Lex zijn leven binnenstormt en ze stuk voor stuk verbreekt.

Zij draagt een trauma met zich mee dat hij niet kan uitwissen.

Hij verdrinkt in loyaliteit, geweld en een wereld die nooit meer loslaat.

Maar wanneer iemand bedreigt wat van hem is, loopt Stone niet weg.

Hij beschermt. Hij claimt. En hij bemint met een toewijding die grenst aan obsessie.

Hoofdstuk 1: De verkeerde kant van de stad

ALEXANDRA

Ren.
Het woord herhaalt zich als een machine in mijn hoofd. Het is het enige dat mijn benen laat bewegen, terwijl mijn longen om genade smeken.
Ren. Ren. Ren.
Sneller—verdomme, Lex, sneller.
Natuurlijk gebeurt dit. Mijn leven is altijd al een reeks slechte keuzes geweest. Maar deze keuze is de ergste. Hierdoor eindig ik straks in een ondiep graf, en wel in een land dat niet eens mijn echte tweede naam kent.
„Alexandra—stop! Kom onmiddellijk hier!“
De stem achter me is niet alleen boos, maar ook arrogant. Het is het geluid van een man die nog nooit 'nee' heeft gehoord. Pure angst grijpt me bij de keel, dik en met de smaak van koper. Ik kan niet terug naar de universiteit. Als ik naar mijn kamer ga, sluit hij me in. Dan stuit ik op een gang waar de toezichthouder een koptelefoon draagt en de beveiligingscamera's vast 'in onderhoud' zijn.
God, wat ben ik dom. Waarom zag ik dit niet aankomen?
Ik ren alsof mijn leven ervan afhangt—want dat is ook zo. Want als hij me pakt, vermoordt hij me. Maar niet voordat hij me laat smeken om het einde.
Ik ren al een uur door deze smalle, kapotte straten, zo voelt het althans. Mijn tijdsbesef is helemaal weg. Zijn het twintig minuten? Dertig?
Elke bocht die ik neem om hem kwijt te raken, brengt me alleen maar dieper in een deel van de stad dat niet op de glanzende welkomstplattegrond van de universiteit staat. Ik woon pas drie weken in dit vreselijke gat, lang genoeg om te beseffen dat ik in Denemarken had moeten blijven. Lang genoeg om in te zien dat ik de ene kooi heb ingeruild voor een veel gevaarlijkere.
Voetstappen stampen op de straat achter me. Zwaar. In een vast ritme. Ze komen dichterbij.
Ik houd dit niet vol. Ik ben geen sporter. Ik ben een UX-designer die haar leven gebogen over een beeldscherm doorbrengt. Mijn benen trillen en mijn borstkas staat in brand. Ik heb nu een plek nodig om me te verstoppen.
De omgeving is een vage waas van roestig golfplaat, gaashekken en knipperende gele straatlantaarns die zoemen als stervende vliegen. Industrieel. Verlaten. Er staan hier geen huizen. Geen veranda's met schommelstoelen. Geen buren om wakker te maken.
Goed gedaan, Lex. Je hebt precies de wijk gekozen waar niemand je hoort gillen.
Ik durf een snelle blik over mijn schouder te werpen.
De afstand is kleiner geworden. Ik zie het zweet op zijn voorhoofd en de kille, roofzuchtige glans in zijn ogen. Hij kijkt me aan en glimlacht—een veelbetekenende, misselijkmakende uitdrukking waardoor mijn maag omdraait.
„Fuck,“ hijg ik. Ik begin wazig te zien aan de randen van mijn blikveld.
„Als je nu niet stopt,“ roept hij met een ontzettend kalme stem, „dan loopt dit heel slecht voor je af, Alexandra.“
Ik schiet naar rechts. Dan naar links. Ik zoek niet eens meer naar een straat, ik zoek naar een uitweg. Ik sla een laatste hoek om. Mijn longen branden in mijn borst, en dan zie ik het.
Een bar.
De opluchting raakt me zo hard dat het bijna mijn benen onder me vandaan slaat. Het is een laag, uitgestrekt gebouw van bevlekt beton. Voor de deur staan motoren geparkeerd als een rij slapende beesten—minstens tien stuks, al het chroom en zware staal glinsterend onder het felle gezoem van een neonbord.
Het bord is een kapot aureool.
Drie enorme mannen staan bij de ingang, omhuld door een wolk van blauwe sigarettenrook. Ze zien eruit alsof ze uit graniet zijn gehouwen en dragen verweerd leer. Ze zijn intimiderend als de hel.
Toch ren ik naar hen toe. Wie ze ook zijn, ze kunnen niet erger zijn dan hij.
Mijn knieën raken het asfalt op een meter afstand van de deur. De klap zorgt voor een felle, hete pijn in mijn rug. Toch stop ik niet. Ik kruip snel verder op handen en voeten.
„Alsjeblieft—help me.“
De woorden komen stotterend uit mijn mond. Ik durf niet eens naar hen te kijken. Ik probeer mezelf onzichtbaar te maken. Met mijn laatste beetje kracht kruip ik tussen de motoren. Ik rol mezelf op in de donkere, vette schaduwen. Ik hoop dat de stalen motoren me genoeg verbergen.
Mijn hart klopt zo hard dat ik zeker weet dat de hele straat het kan horen.
Huil niet. Maak geen geluid.
Een hand raakt mijn schouder.
Ik slaak een verstikte gil. Ik schrik zo erg dat mijn hoofd tegen een chromen stuur knalt. Ik zie even sterretjes van de pijn.
„Hé—hé. Het is goed.“
Ik kijk op en knijp mijn ogen samen van de pijn. Het is niet een van de reuzen. Er knielt een vrouw in het zand voor me. Ze is klein en heeft donker haar in een slordige knot. Haar ogen kijken… bezorgd? Nee, niet alleen bezorgd. Erg geconcentreerd.
Haar gezicht is zacht, maar niet breekbaar—het soort gezicht dat is gevormd door lange diensten en de zwaarte van de echte wereld, in plaats van door dure huidverzorging. Ze ziet er niet uit als een bedreiging.
Ik breek. De eerste snik blijft in mijn borstkas hangen. Het is een harde en pijnlijke huilbui.
„Hij—hij was vlakbij,“ fluister ik. Ik wijs met een trillende hand naar de straat.
Het gezicht van de vrouw verandert meteen in een harde blik. Ze kijkt naar de weg en knijpt haar ogen samen. Ze zoekt in de schaduwen waar ik net was. Dan kijkt ze weer naar mij en pakt mijn arm steviger vast.
„Kom met me mee. Nu meteen.“
Ze trekt me omhoog. Ik ben als een lappenpop in haar handen; mijn benen werken nauwelijks mee terwijl ze me door de zware houten deuren sleept. Binnen botsen we tegen een muur van donkere, zoemende hitte—de geur van hop en leer, en een harde, vervormde bas. Ik vang nog net een glimp op van een schaduw die buiten de hoek om komt—een bekende, wilde gedaante—voordat de deur met een klap dichtslaat.
Het geluid van het slot dat dichtdraait, is het mooiste dat ik ooit heb gehoord.
De vrouw stopt niet met lopen. Ze leidt me door de drukke, donkere bar. Ze negeert de nieuwsgierige blikken van de mannen in spijkerbroeken en leer. We lopen door een smalle gang, totdat ze een deur opentrapt. Het is een kleine, verrassend schone ziekenboeg. Het lijkt op de kamer van een dokter, maar dan in een garage.
Ze tilt me op de onderzoekstafel. Het papier ritselt onder me. Dat is een scherp en normaal geluid dat hier heel vreemd voelt.
Dan verdwijnt al mijn adrenaline in één klap.
Het verdwijnt niet zomaar; het neemt al mijn zuurstof mee. Mijn zicht vernauwt zich totdat de kamer nog maar een klein puntje licht is. Mijn borstkas trekt samen, de spieren verkrampen en weigeren nog lucht in mijn longen te laten. Tijd begint zijn betekenis te verliezen.
„Ademhalen,“ zegt de vrouw. Haar stem klinkt ver weg, alsof ze vanuit een diepe put roept. „Je bent veilig, lieverd. Kijk naar mij. Het is oké.“
Ik schud mijn hoofd. Mijn handen grijpen zich vast aan de rand van de tafel. Het is niet oké. Het zal nooit meer oké zijn.
„Ik ben Ella,“ zegt ze met een kalme stem. „Wat is jouw naam?“
Er wordt op de deur geklopt. Dat is nog voordat ik kan antwoorden. En zelfs nog voordat ik me kan herinneren wie ik ben.
„Nu niet!“ snauwt Ella naar de deur.
De kamer wordt wazig. Ik merk vaag dat er iemand anders binnenkomt. Een groot persoon. De lucht in de kamer lijkt te veranderen. Hij neemt enorm veel ruimte in. Ik kan niet omhoog kijken. Ik heb het te druk met het openhouden van mijn longen.
Dit is het. Dit is waar ik sterf.
Dan—pakken twee handen mijn handen vast.
Ze zijn enorm. Eeltig. Warm. Ze grijpen niet hard vast; ze omvatten gewoon mijn trillende vingers en drukken ze stevig op de tafel. De angst verdwijnt niet, maar stopt met tollen.
Ik dwing mezelf om op te kijken.
De blauwste ogen die ik ooit heb gezien, kijken me aan. Ze zijn niet 'mooi' blauw. Ze hebben de kleur van een winterlucht. Koud, oneindig en ontzettend kalm.
„Ademhalen,“ zegt hij.
Het is geen voorstel. Het is een bevel. Hij heeft een lage, zware stem die ik in het midden van mijn borst voel trillen. Het is een stem waar ik instinctief naar wil luisteren.
In via je neus.
Uit via je mond.
„Zo ja,“ mompelt hij. Zijn blik blijft op mij gericht. Hij kijkt niet weg. Zelfs niet om naar Ella te kijken, of naar de grote, getatoeëerde man die nu de deur bewaakt. „Goed zo, meisje. Blijf dat doen.“
Mijn longen zetten eindelijk uit. Ik neem een trillende, hortende hap lucht die diep in mijn borst komt.
„Je hebt een paniekaanval,“ gaat hij verder. Zijn stem is kalm en afstandelijk, maar voelt toch vertrouwd. „De wereld vergaat niet. Je brein liegt gewoon tegen je. Kijk om je heen en noem vijf dingen die je ziet.“
Ik slik met moeite. Mijn keel voelt aan als schuurpapier. Ik dwing mijn ogen om rond te kijken.
„Deur,“ kras ik. „Tafel. Computer.“
„Nog twee,“ moedigt hij me aan.
„Mensen.“ Ik wijs zwakjes naar Ella en de man bij de deur. Ze kijken me allebei aan alsof ik iets heel breekbaars ben, waar ze nauwelijks op durven te ademen.
Hij volgt mijn blik en knikt kort. „Goed. Blijf bij me. Wat is de vijfde?“
Ik kijk weer naar hem. Mijn zicht wordt helderder. Ik kan de details van zijn gezicht beter zien. De stoppels op zijn strakke kaaklijn. En die ogen.
„Blauwe ogen,“ fluister ik.
Een langzame, adembenemende lach verschijnt op zijn gezicht. Er komen kuiltjes in zijn wangen. Die onverwachte kuiltjes zouden eigenlijk verboden moeten zijn bij een man die er zo gevaarlijk uitziet.
„Noem nu vier dingen die je kunt aanraken.“
„Mijn handen in jouw handen,“ zeg ik met trillende stem. „Jij.“
Hij laat me met tegenzin los, alsof hij test of ik weg ga zweven. Ik steek mijn hand uit en raak de dingen om me heen aan. „De tafel. Het kussen. Mijn… mijn spijkerbroek.“
„Je doet het geweldig,“ zegt hij. Ik hoor oprechte trots in zijn stem. Hij pakt mijn handen weer stevig vast. „Drie dingen die je kunt horen.“
„Jouw stem.“ Ik voel mijn nek warm worden. Ik kijk weg, omdat ik me schaam dat ik zo op een vreemde leun. „De muziek uit de bar. Het zoemen van de computer.“
„Twee dingen die je kunt ruiken.“
Ik adem in en ruik aan de lucht. „Alcohol.“ Ik haal nog dieper adem en ruik nog iets anders bij hem. Het ruikt naar frisse lucht en warm asfalt in de zon. „De zomer.“
Hij knippert met zijn ogen. Zijn strakke gezichtsuitdrukking verandert heel even. Dat had hij niet verwacht.
„Eén ding dat je kunt proeven.“
„Tranen.“
En dat is het moment dat ik het niet meer volhoud.
De dam breekt. Zonder een woord te zeggen leunt hij naar voren en trekt hij me tegen zijn borst. Hij slaat zijn armen om me heen in een knuffel die zo stevig is, dat het voelt alsof hij mijn gebroken stukjes met pure wilskracht weer aan elkaar probeert te lijmen.
Het zou verkeerd moeten voelen. Ik ben net weggerend voor een man. Ik zou moeten terugdeinzen en gillen. Ik zou moeten vechten om weg te komen van de geur van leer en het zware gewicht van een mannenlichaam.
Maar dat doe ik niet.
Mijn lichaam smelt tegen hem aan alsof het op dit specifieke anker heeft gewacht. Hij sluit me niet in; hij beschermt me. Hij neemt niet; hij geeft. Mijn instinct, dat het afgelopen uur luid alarm heeft geslagen, wordt ineens stil.
Ik klamp me aan hem vast en verberg mijn gezicht in het koele leer van zijn vest, zijn geur inademend totdat mijn hartslag eindelijk synchroon loopt met zijn zware, gestage hartslag. Hij beweegt niet. Hij houdt me alleen maar overeind omdat hij weet dat mijn benen me niet meer dragen.
Als ik me eindelijk terugtrek, branden mijn ogen. Maar het donkere, wazige zicht is verdwenen.
„Dank je wel,“ fluister ik.
Zijn handen blijven iets te lang op mijn armen rusten. Er hangt een vreemde, zware spanning tussen ons. Het is een gevoel dat ik niet herken, maar wel overal in mijn lichaam voel.
Hij weet mijn naam niet. Ik weet niet eens of ik wel veilig ben in dit gebouw.
Maar één ding weet ik wel. Mijn leven is zojuist in tweeën gesplitst: de tijd vóór hem, en de tijd na hem.

Ontdek Galatea

De baas neemt een vrouw boek 1Erotische oneshot: een kerstpanty om te vullenVergeet me nietDe Achtervolging van KiarraMijn steenrijke man

Nieuwste publicaties

Een gevaarlijke vereniging boek 2Verliefd op de maffiabroers Boek 3Verliefd op de maffiabroers Boek 2Een tweede kansDe Ridge Mountain-roedel boek 5: De voorspelling

Leeslijsten

Alles weergeven

Duik in romantische boekencollecties samengesteld door onze lezers.

Mc books

door Alexbumgarner89

49 boeken

MCs

door JunebugMomma

9 boeken

Star

door car3melstar

18 boeken

MC Clubs

door Katgirl275

44 boeken

Semi Smutty but ehhh

door melinderson

11 boeken

High school / College - Romance

door Capclemco

14 boeken

New shelf

door Rebeka555gdfv

5 boeken

Sexy and awesome to read

door Izzybe1

128 boeken

So bad it's funny

door Cynical Optimist

14 boeken

My favourites

door AshleighD

11 boeken

Finished List

door DuckyNugget

7 boeken

Millennium wolves

door Soniastaires

10 boeken

Books I love

door Pineapple Queen

17 boeken

Current books

door Rashele2009

12 boeken

Finished reading 📚

door Pineapple Queen

18 boeken