Flirten met een wegloper
Auteur
SJ Wilke
Lezers
19,8K
Hoofdstukken
48
“Hij is het interim-politiehoofd. Ik ben de vrouw die een pleegtiener in haar kantoor houdt.” 😌 En ja, de koffie wordt koud terwijl de spanning heet blijft.
Banters leven is een kleurgecodeerde chaos totdat de romantiek zich ermee bemoeit. Ze heeft een bijna afbetaalde hypotheek, drie kinderen, twee honden en een echtgenoot die vindt dat een ‘beveiligingsplan’ een verleidelijk onderwerp voor in bed is. Corey noemt het voorbereid zijn. Banter noemt het voorspel met spreadsheets, wat het alleen maar erger maakt. Je krijgt dat heerlijke gekibbel van een getrouwd stel waarbij hij stabiel en bazig is op een manier die haar zou moeten irriteren. Dat doet het niet. Of nou ja, absoluut wel.
Dan wandelt ze het bureau binnen met een baby op haar heup en een hond aan de lijn, en Patsy sleept haar direct mee naar Livia, een pleegtiener die al uren in de lobby zit te wachten. Banter geeft Livia chips, een blikje fris en een stoel in haar eigen kantoor alsof ze haar claimt. Jij zou hetzelfde doen. En net wanneer Banter denkt dat ze naar huis gaat, zwaait de deur open.
“Mevrouw… waarom is dat kind op de zesde verdieping?”
Hoofdstuk 1
BOEK 5: SCHERTSEN MET EEN WEGLOPER
„Stel je voor hoe verbaasd ik was toen ik mijn hypotheek bekeek.“ Corey kroop lekker dicht tegen Banter aan in bed.
„Onze hypotheek.“
„Onze hypotheek, die alleen op mijn naam staat. Stel je voor hoe verbaasd ik was toen ik zag dat hij bijna is afbetaald.“
„Ik heb al mijn salarissen gebruikt voor extra aflossingen“, zei Banter.
„Je werkt nog niet lang genoeg bij de politie om zoveel geld te kunnen sturen.“
„Ik had spaargeld.“
„Ja, verdomd spaargeld.“ Hij had vroeg in hun relatie gezegd dat hij het niet leuk vond als ze het geld van haar moordaanslagen gebruikte voor zijn leven. „Hoe dan ook.“ Hij kroop dichter tegen haar aan.
Banter had haar moordgeld juist voor veel dingen in hun leven gebruikt. „Dit is geld dat ik met mijn beleggingen heb verdiend. Het is niet het bloedgeld zelf, om het zo maar te zeggen.“
„Zoals Peter zegt, dat is muggenziften. Hoe dan ook, ik vroeg me af hoe we het kopen van een nieuw huis en het verkopen van dit huis moesten regelen. Ik vroeg me ook af wat er zou gebeuren als we twee hypotheken moesten betalen. Maar ik zie dat dat geen probleem gaat worden.“
„Zelfs als we twee hypotheken hadden, hebben we twee inkomens. En je hebt opslag gekregen omdat je nu de nieuwe politiechef bent.“
„Ik wil niet dat we in de financiële problemen komen. Mensen in hoge posities worden streng in de gaten gehouden. Als wij zomaar een huis van een miljoen zouden kopen, zou dat zeker opvallen“, zei hij.
„Je hebt geen huis van een miljoen gevonden. Ik kan niet geloven dat je zonder mij een huis bent gaan zoeken.“
„De jongens hebben geholpen. Vind je het niet leuk?“
„Ik vind het geweldig.“
„Jij mag de uiteindelijke beslissing nemen.“
„Je hebt er al een bod op uitgebracht.“
„Vijf slaapkamers. Eén voor elk kind en een gast.“
„Het is verder rijden naar het werk en... hoe in godsnaam moet ik zo'n groot stuk grond beveiligen?“ vroeg ze.
„Honden. We kunnen een extra hek plaatsen.“
„Dus we nemen nog een hond voor Annie? Een waakhond?“
„Ik denk dat Patsy al een prima waakhond is. Waarom klaag je?“
„Ik klaag niet. Ik denk dat ik gewoon onder de indruk ben.“ Ze voelde hoe zijn armen zich strakker om haar heen sloegen.
„Jij hebt pas indruk op mij gemaakt“, zei hij.
„Vroeger werkte ik één week en nam dan een paar maanden vrij. Nu zorg ik voor drie kinderen, twee honden en een heel politiekorps.“
„En voor mij.“
„Oké, maak daar maar vier kinderen van.“
Hij grinnikte en kietelde haar.
Banter lachte.
„De jongens doen echt goed hun best. Ik ben zo trots op hoe volwassen Colo is geworden. Hij waakt over Annie alsof hij haar moeder is“, zei Corey.
„Beide jongens doen het fantastisch. Ze begrijpen dat dit hun gezin is en dat ze verantwoordelijkheden hebben.“
„Dat komt allemaal door jou. Het lukte me niet eens om Colo het vuilnis te laten buitenzetten toen... zijn biologische moeder nog leefde.“
Banter merkte dat Corey de naam van zijn ex-vrouw nog steeds niet wilde uitspreken. Zijn zonen spraken ook nooit over haar. Er was geen herdenking op haar verjaardag of op haar sterfdag. „Ik vind het vreemd dat hun andere grootouders wegblijven. Ik vind het geen enkel probleem als ze op bezoek willen komen“, zei ze.
„Ze geven mij overal de schuld van. De laatste keer dat ze langskwamen, keken ze vol afkeer naar de jongens omdat ze op mij leken. Ze zagen hun dochter niet in hen terug.“ Hij viel stil.
Banter wist dat ze beter niets kon zeggen. Ze wist dat hij vanzelf verder zou praten.
„Ik denk dat de banden voorgoed zijn verbroken. Niet dat ze vaak op bezoek kwamen, trouwens. Hun dochter zocht hen altijd op, maar dan wel alleen. Ze nam de jongens alleen mee als ik niet op ze kon passen.“
„Hoeveel tijd hebben we nog?“ Banter kon niet zien hoe laat het was.
„De wekker gaat over negen minuten.“
„Waarom hebben we dit soort gesprekken altijd 's ochtends, als ik nog zou kunnen slapen?“ klaagde ze.
„Omdat ik 's avonds nooit lang genoeg wakker kan blijven.“
„Oh ja.“
„Ga je vandaag naar kantoor?“ vroeg hij.
„Ja, voor heel even. Ik moet voor de lunch terug zijn. Bea en ik gaan kijken wat er geschilderd of gerepareerd moet worden. Zij moet nog wat schoonmaken. Daarna komt de makelaar om foto's te maken.“
„Als je bedenkt hoe vaak we de woonkamer al hebben geschilderd door de schade van kogels en gebroken glas, kan ik me niet voorstellen dat er in die kamer nog iets moet gebeuren.“
„Of de kamer van Kyle. Die hebben we ook opnieuw geschilderd. En... we moeten de voordeur vervangen. Zelfs nu we die kogelgaten hebben gerepareerd, kun je ze nog steeds zien. Ik wil die deur eigenlijk inlijsten.“
Corey grinnikte. „En waar ga je die dan neerzetten?“
„In de nieuwe slaapkamer van Kyle. Hij heeft die gaten erin geschoten. Het is zijn trofee.“
„Wacht eerst maar totdat ons bod wordt geaccepteerd.“
„Je zei dat de makelaar vrij zeker klonk dat ze je bod zouden aannemen.“
„Zo klinken ze allemaal.“
„Ze zouden je bod met beide handen moeten aanpakken. Wie koopt er nu huizen in deze tijd van het jaar? Iedereen heeft het druk met kinderen die naar school gaan. Verdorie. Dit betekent wel dat de jongens naar een andere school moeten.“
„De jongens en ik hebben al naar de scholen gekeken. Er rijden bussen langs de hoek van de straat. Of wij... ik bedoel jij... kan ze met de auto brengen.“
„Oh, je denkt dat de nieuwe politiechef me een fatsoenlijk zwangerschapsverlof laat opnemen?“
„Ik denk dat de undercoveragenten en het grootste deel van het korps je geen fatsoenlijk verlof zullen geven. Niet als jij een geweer op je rug draagt, een baby op je buik hebt en de hele politie in je achterzak hebt zitten.“
Ze lachte. „Je vergeet de lockpicks om mijn pols.“
Hij porde haar. „En Bea woont eigenlijk dichter bij het nieuwe huis. We huren haar fulltime in, en zelfs nog meer. Maar als je haar zo goed blijft betalen, kan ze over een paar jaar rijk met pensioen.“
„Tegen die tijd kunnen de jongens oppassen en hebben we geen nanny meer nodig. Wacht eens even... ik ga echt geen huis met vijf slaapkamers schoonmaken.“
Corey lachte. „Jij zult altijd een Bea nodig hebben.“
„Oma zal er niet blij mee zijn.“
„Nee, we komen verder van hen af te wonen.“
„En jouw moeder weet precies hoe ze met Annie moet omgaan.“
„Misschien wordt de vijfde slaapkamer wel de kamer voor oma.“
„Nou ja, als je ouders ouder worden en extra zorg nodig hebben, dan hebben we in ieder geval de ruimte.“
De wekker ging af. Ze hadden nu een wekker in de slaapkamer en gebruikten niet langer hun telefoons daarvoor. Het digitale schermpje gaf een zacht licht. Daardoor konden ze beter zien als ze midden in de nacht voor Annie moesten zorgen.
Banter hoorde Annie jengelen. „Het is zover.“
Voordat Annie het echt op een huilen kon zetten, pakte Banter haar op. Ze legde haar op de commode.
„Ik zie dat je dat leuk vindt.“ Corey liep naar de badkamer.
„Ik kan niet geloven dat je moeder al jouw babyspullen nog had. Zeker omdat ze maar één kind heeft gekregen. Bewaren mensen dit soort spullen niet normaal voor de kinderen die erna nog komen?“
„Ik denk dat ze er meer wilde, maar... ze is best vaag over dat onderwerp. Ik denk dat ze een medisch probleem had. Mijn geboorte was erg zwaar.“
„Dus ze heeft alles bewaard als herinnering aan wat ze niet kon krijgen?“ Ze hoorde de wc doorspoelen. Ze wist dat hij niet had gehoord wat ze net zei. „Ik denk dat jij de commode ook fijn vindt, kleine Annie. Zo. Laten we een flesje voor je pakken.“
Banter had het gevoel dat Annie nu al liet zien hoe slim ze was. Omdat de ochtenden altijd uit dezelfde routine bestonden, huilde Annie niet meer om haar flesje. In plaats daarvan jengelde ze alleen nog maar zachtjes.
„Je weet dat het eraan komt.“ Ze liep de keuken in en zag dat Colo nog in zijn pyjama liep.
„Bijna klaar.“
„Ben je het flesje van Annie aan het opwarmen?“
De magnetron gaf een piepje.
„Ja.“
„Dank je, Colo.“
Hij haalde het flesje eruit en zette haar mok met water erin.
„Nu ben je me aan het verwennen.“
Hij gaf haar met een glimlach het flesje en rende toen naar boven. Ze wist dat hij zich ging aankleden.
Omdat ze Ollie niet zag, vermoedde ze dat hij beide honden al had uitgelaten en in de achtertuin had gelaten. Ze zag nu al dat de ochtendroutine aan het veranderen was. Dat kwam doordat de jongens ouder werden en Annie nu deel uitmaakte van het gezin.
Ze hoorde Kyle de trap afkomen en naar de achterdeur lopen. „Goedemorgen, Kyle.“ Ze zag dat hij zich al had aangekleed.
„Goedemorgen.“
Ollie, de labrador, kwam de keuken in rennen. Hij bedelde om een aai van haar voordat hij naar zijn voerbak liep. Banter was verrast toen ze zag dat er al voer in zijn bak zat. Ze begreep meteen dat Colo hem eten moest hebben gegeven. Omdat Kyle niet achter Ollie aan was gekomen, dacht ze dat hij nog buiten was met Patsy, de bloedhond.
Ze wist bijna zeker dat hij op Patsy lette of haar bezighield. Zo kreeg Ollie de tijd om rustig te eten. Patsy schrokte haar eten altijd naar binnen. Als ze haar eten op had voordat Ollie klaar was, probeerde ze dat van hem te stelen.
Banter glimlachte om de manier waarop de jongens dit probleem oplosten. Ollie zou klaar zijn met eten tegen de tijd dat Kyle Patsy weer naar binnen liet.
De magnetron gaf een piepje. Ze deed haar theezakje erin om het te laten trekken. Toen draaide ze zich om en wilde de koffie voor Corey gaan zetten. Tot haar verbazing zag ze dat die al voor hem klaarstond.
„Het is toch geen feestdag, hè? Of de verjaardag van iemand?“ Ze keek naar beneden naar Annie. Ze zag dat het meisje haar flesje al bijna op had. „Waar is de gebruikelijke ochtendchaos gebleven?“
Corey kwam binnen.
Ze gaf hem zijn koffie en ze gingen allebei met hun drankje aan tafel zitten. „Wat is je planning voor vandaag?“
„Druk. Veel politiek gedoe.“ Hij fronste zijn wenkbrauwen.
„Daar ben je goed in.“
„Dat betekent niet dat ik het leuk vind. Toch heb ik ontdekt dat als ik mensen een keuze geef, ze meestal kiezen wat ik wil dat ze kiezen.“
„Dat komt doordat je de andere keuze een stuk minder aantrekkelijk maakt.“
„Meer werk of minder werk. De meesten kiezen voor minder werk. Ik ga de leiding veranderen. Jonah krijgt promotie en neemt mijn plek over.“
„Je hebt hem begeleid.“
„Hij heeft vooral zichzelf begeleid. Ik zou willen dat ik er wel twaalf zoals hij had. Dan zou ik een stuk minder werk hebben.“
Kyle kwam via de achterdeur naar binnen met Patsy en gaf haar eten.
„Goedemorgen, Kyle.“
„Goedemorgen, pap.“ Hij giechelde.
Banter hoopte dat hij dit vrolijke karakter zou behouden als hij ouder werd.
„Ontbijt voor jullie twee?“ Hij grijnsde van oor tot oor en wilde hen heel graag bedienen.
„Mag ik een menukaart zien?“
Kyle giechelde. „We hebben maar één soort ontbijt.“
Colo kwam de trap af rennen. „Goedemorgen, pap.“
„Goedemorgen, Colo.“
Al snel stond het vaste ontbijt van hardgekookte eieren en geroosterd brood op tafel. Banter glimlachte om de manier waarop de jongens hielpen met het ontbijt.
Ze merkte nog een andere verandering in de ochtendroutine op. Corey at nu samen met hen het ontbijt. Omdat zijn werk meer administratief werd, had hij besloten om zijn tijden af te stemmen op de normale dagdienst.
Tijdens een van hun eerdere ochtendgesprekken had hij uitgelegd waarom hij dit had besloten. Hij wilde er zeker van zijn dat hij meer tijd met het gezin kon doorbrengen.
Hij probeerde ervoor te zorgen dat hij voor beide jongens genoeg tijd had. Maar door zijn nieuwe verantwoordelijkheden op het werk en de komst van Annie in het gezin, werd dit steeds lastiger.
Daarnaast hielpen de jongens er ook niet echt aan mee. Terwijl Corey probeerde meer tijd met hen door te brengen, wist Banter dat de jongens juist vaker met hun vrienden afspraken. Doordat zij hen had geleerd om zelfstandiger te zijn, kregen ze nu een veel actiever sociaal leven.
„Spreekt iedereen af bij de bushalte?“ vroeg ze.
