Botsen
Auteur
Denicea Christina
Lezers
3.7M
Hoofdstukken
46
Katelynn verlangt naar niets meer dan haar zielsgenoot te ontmoeten. Als dochter van een alfa zijn haar verwachtingen hoog, dus ze is niet verbaasd wanneer hij Prins Roman blijkt te zijn, die in de lijn staat om Alfa Koning te worden. Wat haar wel verrast, is wat een verwende eikel hij is! Helaas voor Roman is Katelynn geen doetje. Ze zal hem nooit gehoorzamen, iets wat hij heel snel zal moeten leren!
Leeftijdsclassificatie: 16+.
Hoofdstuk 1.
"Ik ben geen kind meer! Ik vecht beter dan wie dan ook! Je kunt me hier niet voor eeuwig vasthouden!" roep ik tegen mijn vader.
Zijn donkerbruine ogen kijken boos in de mijne. Zijn zwarte haar zit in de war omdat hij er steeds doorheen heeft gestreken.
Mijn zwarte haar ziet er net zo rommelig uit. We hebben deze discussie al zo vaak gevoerd.
Vader probeerde me altijd te beschermen, maar ik wil gewoon vrij zijn.
"Als je geen kind bent, gedraag je dan niet zo." Ik kijk smekend naar mijn moeder.
Onze blauwe ogen ontmoeten elkaar, en ik zie dat zij me ook niet wil laten gaan. "De krijgers zijn sterk en het zijn geen vrouwen."
Ik kijk nog steeds naar mijn moeder, en ik zie de schok op haar gezicht. Ze draait zich om, met haar rug naar mij en haar boze blik op vader gericht.
"Wat bedoel je met 'het zijn geen vrouwen'?!" Papa wrijft over zijn gezicht en zucht diep.
"Lieverd, zo bedoelde ik het niet," zegt hij met een zoete stem. Maar mijn moeder is net zo koppig als ik, of ik ben net zo koppig als zij.
"Ik denk dat je woorden heel duidelijk waren. Weet je wat? Kies tien krijgers uit waartegen Katelynn moet vechten. Als ze wint, mag ze gaan. Als ze verliest, kan ze niet."
Moeders stem laat geen ruimte voor discussie, dus mijn vader protesteert niet. Hij knikt alleen naar haar en gebaart dat ik weg moet gaan.
"Je hebt je moeder gehoord. Ga je klaarmaken, het gevecht is over een uur." Ik slaak een vreugdekreet terwijl ik mijn moeder van achteren omhels.
Ik ren naar boven naar mijn kamer.
Ik gebruik mijn heksenkracht om mijn slaapkamerdeur te openen, zodat ik niet hoef te stoppen met rennen.
Ik pak mijn borstel en vlecht mijn haar.
Als ik klaar ben, ga ik mijn grote kledingkast in om wat vechtkledij te pakken.
Mijn broek is van strakke leer dat aanvoelt als een tweede huid.
Ik trek een hemdje aan, en ik ben klaar.
Als ik op de klok kijk, zie ik dat er maar tien minuten voorbij zijn gegaan.
Ik loop heen en weer in mijn kamer.
Ik zou dit winnen.
Ik hoef niet eens in een wolf te veranderen.
Ik heb elke krijger zien trainen sinds ik klein was; ik trainde met hen mee.
Ik weet hoe ze bewegen; ik weet hoe ze staan, en ik ken hun verrassingsaanvallen.
Maar zij kennen de mijne niet, want mijn heksentraining is anders dan mijn wolftraining.
Ik kijk op de klok; nog een half uur.
Ik besluit Lucy op te zoeken, mijn beste vriendin.
Lucy is anders dan ik.
Ze houdt niet van vechten; ze haat onze training.
Maar haar houding is net als de mijne, alleen met andere interesses.
Ik klop niet aan als ik haar kamer binnenloop.
Lucy woont bij ons.
Ze is één dag na mij geboren, maar toen ze tien werd, stierf haar moeder aan kanker.
Haar vader is een krijger, dus hij kan niet de hele tijd voor haar zorgen, dus is ze bij ons komen wonen.
"Lucy! Het is me eindelijk gelukt! Mama heeft het gedaan. Papa zei iets waardoor ze boos werd, dus Mama zei dat ik tegen tien van de krijgers mocht vechten. Als ik win, mag ik op patrouille!" Lucy rolt met haar ogen achter haar bureau.
Ik kijk naar de boeken voor haar, natuurlijk is ze aan het studeren. Ik ga op haar bureau zitten, recht bovenop de boeken.
"LUCY. Wees blij voor me," zeg ik met een pruillip. Ze zucht terwijl ze achterover leunt.
"De Mate Finder is volgende week; denk je dat je zielsgenoot je een krijger laat zijn?" zegt Lucy verveeld.
Ze hoort me al tien jaar klagen. Sinds ik twaalf was, besloot ik dat ik een krijger wilde worden. Ik trainde hard, elke dag, zeven dagen per week.
"Ik ga mijn zielsgenoot niet vinden, en als ik dat wel doe, kan hij me beter niet proberen tegen te houden. Ik wed dat ik ook sterker zou zijn." Ik klink heel zelfverzekerd, maar dat kan me niet schelen.
Ik ben eindelijk hier, eindelijk op weg om een krijger te worden, en niemand gaat me tegenhouden.
Ik had al op mijn achttiende een krijger kunnen zijn als mijn vader het had toegestaan, wat hij niet deed.
Lucy's ogen verzachten als ze me met een glimlach aankijkt.
"Ik hoop dat je alles krijgt wat je wilt. Maar dingen gaan vaak niet zoals we denken." Ze geeft me een snelle knuffel voordat ze naar haar kledingkast loopt.
Lucy is vrouwelijker dan ik; haar kast zit vol jurken en rokken. Ze pakt een witte jurk met blauwe bloemen op de rok.
"Ik kom je aanmoedigen terwijl je ze verslaat," zegt ze met een glimlach voordat ze de jurk aantrekt.
Haar krullende bruine haar beweegt om haar gezicht terwijl haar groene ogen me aankijken.
Ik kijk op de klok en zie dat er nog maar vijftien minuten over zijn.
Ik spring van het bureau af en zeg haar dat ik alvast naar beneden ga.
Als ik onze achtertuin inloop, wat eigenlijk gewoon een groot veld met bomen eromheen is, zie ik mijn ouders en de krijgers al staan.
Sommige krijgers zijn veranderd in wolven, terwijl anderen nog mens zijn.
Ik ga niet in een wolf veranderen, dat hoeft niet eens.
Ik loop naar Marcel, een van de krijgers met wie ik in de loop der jaren close ben geworden.
Hij is een van de besten die we hebben.
Een-op-een verslaat hij me vaak, maar hij heeft me ook veel geleerd.
"Hé Dondersteen, je hebt hem eindelijk overtuigd, hè?" zegt Marcel met een grote grijns. Ik weet dat hij blij voor me zou zijn; hij weet hoe lang ik dit al wil. Mijn gezicht straalt net zo als ik knik.
"Deze keer ga ik je verslaan!" Ik steek mijn tong naar hem uit. "We zullen zien, Dondersteen. We zullen zien."
Hij loopt weg om zich weer bij Vader te voegen, en ik draai me om als ik Lucy ruik aankomen. Ze ziet er zoals altijd prachtig uit. Ik kijk naar mezelf en haal mijn schouders op. Nou ja, krijgers hoeven er niet mooi uit te zien.
Mijn vader klapt in zijn handen om onze aandacht te trekken. Iedereen draait zich naar hem toe. Ik zie dat enkele van onze roedelleden zijn komen kijken. Er staan bijna veertig mensen om ons heen.
"We zijn hier voor een kleine wedstrijd. Tien krijgers zullen tegen mijn dochter, Katelynn, vechten. Als ze ze allemaal verslaat, zal ze beginnen als nieuwe krijger. Maar we gaan het nu een beetje anders doen. Ze zal tegen alle tien de krijgers tegelijk vechten."
Ik hoor een paar geschokte geluiden, en sommige mensen kijken me meelevend aan. Ik houd mijn hoofd hoog en frons. Alsof ik ze niet allemaal tegelijk aankan.
"Laat de spelen beginnen," besluit mijn vader.
De tien krijgers staan op een rij.
Om en om zijn de krijgers veranderd in een wolf, terwijl de rest nog mens is.
Ik sta ongeveer 100 meter van hen vandaan.
Ik houd mijn hoofd hoog, met een gemene glimlach.
Ik zie ze voorzichtig naar me kijken.
Ik wed dat ze de dochter van de alfa niet willen verwonden.
Ik wijs met mijn vinger naar hen om op me af te komen.
Marcel is de eerste die als mens naar voren stapt.
Twee wolven stappen met hem mee.
Ze splitsen zich op en cirkelen om me heen.
Ik sta stil terwijl ik mijn neus gebruik om bij te houden waar ze zijn.
Ze bewegen zich stil over het gras.
Marcel rent op me af.
Hij springt en houdt zijn vuist uit.
Ik heb deze beweging vaak van hem gezien; hij gebruikt zijn hele gewicht om te slaan.
Ik laat me op mijn rug vallen en steek mijn handen omhoog.
Een windvlaag slaat hem weg.
Ik kan horen dat de rest ook naar voren komt.
Ik moet bukken en rollen om mezelf te beschermen tegen hun slagen en beten.
Ik deel klappen uit aan de mensen, waarbij ik mijn magie gebruik om ze harder te laten vallen.
Binnen enkele minuten zijn vier van de mensen uitgeschakeld, en word ik opnieuw omcirkeld.
Dit keer door vijf wolven en Marcel.
Ze bewegen samen, allemaal tegelijk stappen zettend.
Ik loop langzaam in een cirkel, glimlachend naar ieder van hen, mijn hand naar de grond terwijl er een muur van vuur verschijnt.
Een van de wolven, een jongere, jankt en deinst terug.
Ik weet dat hij bang is voor vuur nadat hij zijn arm heeft verbrand.
Twee wolven aan tegenovergestelde kanten springen door mijn muur, en ik duik, waardoor ze tegen elkaar botsen.
Ik rol snel achteruit voordat ze op me vallen.
Een pijn schiet door mijn been als een van de overgebleven wolven erin bijt.
Ik maak de vuurmuur snel dikker om ons heen om Marcel en de andere wolf tegen te houden.
De wolf laat mijn been los terwijl hij over me heen kruipt.
Zijn tanden zinken in mijn schouder, wat nog meer pijn veroorzaakt.
Ik laat een grom horen terwijl ik hem stevig om zijn nek knijp met mijn armen.
Ik leg mijn hoofd aan de zijkant van zijn gezicht, en dan verander ik in een wolf.
Voordat de wolf beseft wat ik doe, heb ik mijn tanden al in zijn nek.
Ik gebruik mijn achterpoten om ons om te rollen.
Ik gebruik mijn gewicht om hem op de grond te houden terwijl ik nog dieper in zijn nek bijt.
Hij jankt, en ik kan zijn lichaam onder me voelen veranderen.
Zodra hij weer mens is, stap ik van hem af en gooi hem door de vuurmuur.
Het vuur wordt kleiner als hij het raakt.
Ik wil niemand van hen ernstig verwonden.
Als ik omkijk, zijn Marcel's benen al om mijn nek, waardoor ik moeilijk kan ademen.
De laatste wolf bijt me in hetzelfde been.
Ik laat een huil horen, boos omdat ik gewond raak.
Mijn gehuil stopt als Marcel nog harder knijpt.
Ik schop de wolf bij mijn benen in het gezicht terwijl ik op Marcel ga liggen.
Ik sta snel op, gooi mijn hoofd omhoog en weer naar beneden terwijl Marcel de grond raakt.
De klap heeft zijn benen losser gemaakt, en ik gebruik dit om mijn hoofd een beetje te draaien en hem in zijn zij te bijten.
Ik laat snel weer los als ik besef dat de wolf springt.
Ik draai mijn hoofd naar hem toe en huil, de huil draagt mijn magie, en ook hij wordt geraakt door een windvlaag.
Ik draai me om als ik zie dat Marcel alleen zijn zij vasthoudt, proberend de pijn te beheersen.
Ik gebruik mijn hoge positie om te grommen naar de laatste wolf.
De wolf buigt zijn hoofd om te laten zien dat hij opgeeft.
Het geluid van brekende botten trekt mijn aandacht, en ik draai me om om te zien dat Marcel nu in zijn wolf is veranderd.
Zijn wolf is iets groter dan ik.
Het enige geluid dat ik hoor is de wind terwijl Marcel en ik elkaar in de ogen staren.
Geen heksenspul. Een eerlijk gevecht, jij en ik.
Ik knik met mijn hoofd om in te stemmen met zijn gedachtespraak en maak me klaar om aan te vallen.
Ik spring naar hem toe, en deze keer draait hij zich op zijn rug.
Mijn tanden zinken in zijn nek terwijl de zijne in de mijne zinken.
Ik kan de pijn door me heen voelen gaan, dus bijt ik nog harder.
We draaien een paar keer over de grond, hij probeert bovenop te blijven en ik doe hetzelfde.
We eindigen met hem bovenop mij.
Zijn tanden in de linkerkant van mijn nek, terwijl ik hem aan de rechterkant vasthoud.
Zijn poten aan weerszijden van mijn hoofd.
Ik laat hem snel los om in zijn voorpoot te bijten, en breek hem.
Hij jankt van de pijn en laat me los.
Ik duw hem van me af terwijl ik nu bovenop zit.
Ik had gezworen dat ik hem zag knipogen, maar voordat ik het kan vragen, hoor ik de stem van mijn vader.
"STOP!" Ik ga van Marcel af om mijn vader aan te kijken. Ik verander terug naar mens terwijl ik naar hem kijk. "Katelynn, je hebt gewonnen," zegt hij met een droevige stem.
De roedelleden om ons heen beginnen te juichen.
Lucy trekt me in een stevige omhelzing, een beetje te stevig voor mijn gewonde lichaam, maar dat kan me niet schelen.
Ik heb de grootste glimlach ooit op mijn gezicht, en als mijn benen niet zo zeer deden, zou ik rondspringen.
Een hand klopt op mijn schouder, en ik draai mijn hoofd om Marcel te zien.
Ik laat Lucy los en genees snel zijn wonden.
Marcel trekt me in een grote omhelzing.
"Graag gedaan, Dondersteen," fluistert hij in mijn oor. Ik trek me terug en kijk hem verward aan, maar hij is al weg naar zijn zielsgenoot die kleren voor hem vasthoudt.
Mijn moeder komt naar me toe, kust mijn gezicht vele malen terwijl ze steeds opnieuw feliciteert.
Ze houdt een joggingbroek en een hemdje voor me klaar die ik snel aantrek.
Ik heb gewonnen!
Ik ben een echte krijger!
Oh jee, ik kan niet wachten.
