Mijn sexy stiefbroer is een weerbeer Boek 2
Auteur
Kelly Lord
Lezers
395K
Hoofdstukken
30
Helens leven neemt een dramatische wending wanneer ze ontdekt dat ze de gave heeft om in een beer te veranderen, een geheim dat zowel gevaar als onverwachte kracht met zich meebrengt. Terwijl ze haar weg vindt door haar afstuderen, een zwangerschap en een nieuwe relatie met Sam, moet Helen haar verleden onder ogen zien en haar nieuwe identiteit omarmen. Met de steun van haar familie en vrienden trotseert ze maatschappelijke uitdagingen en persoonlijke angsten, terwijl ze tegelijkertijd duistere geheimen ontrafelt die haar toekomst bedreigen. Zal Helen balans en geluk vinden, of zal haar berenvorm haar overnemen?
Klaar met school 🌶🌶
HELEN
BANG! BANG!
Kogels suisden over mijn hoofd en verdwenen in de bomen achter me.
Ik staarde naar beneden naar mijn poten.
What the ACTUAL fuck?!
Hoe ben ik in een beer veranderd???
Het enige wat ik wist, was dat Chris mijn familie had bedreigd. Opeens werd ik overspoeld door woede en toen... tja... werden de dingen een beetje harig.
Nee, laat maar. Dingen werden heel erg harig.
„Je bent een monster!“ schreeuwde Chris terwijl hij zijn geweer herlaadde.
Ik had geen tijd om na te denken. Mijn familie was nog steeds in gevaar.
Zonder aarzeling stormde ik op Chris af als een harige, woedende vrachttrein.
Het geweer viel uit zijn handen en hij deinsde achteruit. Hij werd bleker dan zijn eigen tanden.
„Helen, stop...“ jankte hij. „Ik ben het! Chris Reynolds! We hebben nog gezoend!“
Ook al wist ik dat hij alleen maar zijn eigen vege lijf probeerde te redden, geen enkel woord had me op dat moment kunnen stoppen. Zelfs een bakstenen muur kon me niet tegenhouden. Honderd Navy SEALs hadden me niet eens verdomd laten knipperen met mijn ogen.
Chris had mijn familie bedreigd.
En hij zou geen genade krijgen.
Toen hij zag dat ik niet stopte, draaide hij zich om. Hij wilde naar de bomen rennen. Hij kwam niet ver.
Ik haalde uit naar zijn rug en gooide hem omver als een stapel blokken. In een flits zat ik bovenop hem. Mijn berenkwijl droop in zijn gezicht, dat vol littekens en bloed zat van het gevecht in het pakhuis. Zonder zijn stralend witte tanden had ik het zongebruinde lekkerding waar ik jarenlang verliefd op was amper herkend.
„Helen, alsjeblieft...“ probeerde hij nog een keer.
Ik gromde en mijn snuit kwam dichterbij. Ik kwijlde op zijn borst. Hij knipperde door mijn hete berenadem. Hij kronkelde onder mijn gewicht en vocht om zichzelf te bevrijden.
„UGH! GA VAN ME AF, JIJ GRIZZLY-TRUT!“
ROOOOOOOOAAAAAAAR!
Ik deed mijn kaken wijd open en ging recht op zijn hoofd af.
Daarna zag ik alleen nog maar rood.
Bloedrood.
Ik weet niet of ik flauwviel of zoiets... Maar de waarheid is dat ik me alleen nog maar flitsen kan herinneren van wat er daarna gebeurde.
Ik sleepte Chris’ lichaam... Nou ja, zijn overblijfselen... dichter naar de bomen. Ik groef in de aarde tot mijn poten vies waren. Ik duwde wat er van Chris over was in het gat en gooide het weer dicht.
Daarna liep ik doelloos over het terrein, leeg en uitgeput.
Mijn grote lichaam voelde zwaar aan. Ik wist niet hoe ik weer kon terugveranderen.
Toen de zon begon op te komen, ging ik liggen. Ik was eindelijk overmand door vermoeidheid.
Het volgende wat ik me herinner, is dat ik naakt wakker werd. Sam keek op me neer en fronste zijn wenkbrauwen.
„Wat is er gebeurd, schatje?“
Hoeveel wist hij? Hoeveel kon hij zien?
Ik keek naar mijn naakte lichaam. Ik zat onder het vuil en de blauwe plekken.
„Helen, je was een... Ik zag je shiften!“
Ik kon dus niet verbergen dat ik in een beer was veranderd... Maar dat andere ding—dat ik de controle had verloren en iemand had vermoord—misschien was het nog niet te laat om dat geheim te houden voor Sam.
Dat ik een moordenaar was.
„Wat is er gebeurd?“ vroeg hij opnieuw.
„Ik... ik weet het niet.“
Sam pakte me op en nam me mee naar binnen.
De volgende dag, tijdens een ontbijt met eieren en spek, was de hele familie verbaasd over hoe ik had kunnen shiften. Ze waren helemaal geobsedeerd door hoe het was gebeurd...
Had het iets met de zwangerschap te maken?
Misschien kan het gemarkeerd zijn door een shifter de verandering opwekken?
Ze waren allemaal zo verbaasd dat ik geshift was, en ik was blij met de afleiding. Want ik kon niet voorkomen dat mijn handen trilden.
Want er was helemaal niets geweldigs aan.
Mijn beer had iemand vermoord.
Ik had iemand vermoord.
En ik wilde niet weten wat ze van me zouden denken als ze er ooit achter kwamen.
***
DRIE MAANDEN LATER
„HELEN! HELEN GOULDING!“
Ik schrok op en lette weer op.
Oh shit.
Ik stond op het podium bij mijn diploma-uitreiking. Honderden van mijn studiegenoten keken naar me vanaf de klapstoeltjes op het American footballveld.
En ik was verzonken in mijn eigen gedachten. Ik dacht weer aan die nacht... opnieuw.
Sinds mijn verandering kon ik amper nog aan iets anders denken. Maar op de een of andere manier was het me gelukt om door te zetten en mijn studie af te ronden.
Professor Hammond stond een paar meter bij me vandaan. Hij zag er even knap uit als altijd in zijn eigen toga. Hij hield mijn glimmende prijs vast en staarde me aan alsof ik gek was geworden.
Wat ik best wel begrijpelijk vind.
Ik keek naar Emma. Ze keek me aan met grote „wat the hell ben je aan het doen?“-ogen. Ik haalde mijn schouders op en stond op.
Ik keek over het publiek en ving de blik van mijn moeder. Ik forceerde een glimlach, want ik kon het niet helpen te wensen dat er meer familie bij was. Vooral mijn sexy stiefbroer en de liefde van mijn leven.
Die ochtend, toen ik uit Bear Creek wegging, had Sam me verteld dat hij in gedachten bij me zou zijn.
„Helen Goulding,“ herhaalde mijn leraar, met een vleugje irritatie in zijn stem.
Ik grinnikte ongemakkelijk terwijl ik naar hem toe liep. Het publiek klapte beleefd. Hammond gaf me de prijs en een halve knuffel.
„Je bent een vreemde meid, Helen,“ fluisterde hij in mijn oor. „Maar ik ga je missen.“
Ik giechelde en dacht terug aan de keer dat ik hem naakt had getekend in de tekenles. Dat was nog maar drie maanden geleden, maar het voelde als drie miljoen jaar.
In sommige opzichten was ik sindsdien veel volwassener geworden.
Maar in andere opzichten, dacht ik, terwijl ik giechelde en me afvroeg wat er onder de toga van mijn voormalige crush zat.
Ik was helemaal niet volwassen geworden.
„Bedankt, Professor Hammond. Ik ga u ook missen.“
Ik liep trots van het podium met mijn plakkaat. Het was de hoogste eer van mijn afdeling: de Reynolds Foundation Fine Arts Award voor veelbelovende jonge kunstenaars.
Vroeger werd ik altijd gewaarschuwd voor een carrière in de kunst. Mensen zeiden altijd dat ik platzak zou eindigen en in een busje zou wonen.
Maar deze prijs gaf me het zelfvertrouwen om mijn droom na te jagen.
Toen ik ging zitten, keek ik omhoog naar de lucht.
Ik wist dat mijn vader, die altijd mijn grootste fan was geweest, ergens van boven naar me glimlachte.
Diploma-uitreikingen waren altijd dubbel, maar ik had er vooral heel veel zin in.
Nu de school voorbij was, kon mijn nieuwe leven eindelijk beginnen.
***
„De diploma-uitreiking is de laatste halte op jullie reis naar volwassenheid,“ zei onze gastspreker vanaf het podium.
Regina Reynolds was bestuurslid van Boulder State. Ze was ook het hoofd van de stichting die mijn kunstprijs sponsorde. Ze was een lange, kalme en opvallende brunette, met de strakste paardenstaart ter wereld en genoeg sieraden voor dagen. Nee, voor weken.
En de moeder van Chris, dacht ik schuldbewust, terwijl ik wegzakte in mijn stoel.
De herinneringen aan die avond in Jacks hut bleven mijn diploma-uitreiking achtervolgen.
Ik huiverde en probeerde mijn gruwelijke gedachten te vergeten terwijl ik naar mevrouw Reynolds keek.
„Binnenkort stappen jullie de wereld in, om volop van het leven te genieten, zonder leraren of cijfers. Sommigen beginnen aan een carrière. Sommigen gaan trouwen en een gezin stichten. Sommigen doen allebei!“
„Ik hoorde dat zij en de vader van Chris gaan scheiden,“ fluisterde Emma. „Hij trok het niet meer na de, eh... verdwijning.“
„Ik heb haar één keer ontmoet, toen Chris en ik nog een ding waren,“ fluisterde mijn ex-rivale Brittany aan mijn andere kant. „Ze leek me echt een oprecht aardig mens.“
„Jammer dat de appel hier verdomd ver van de boom is gevallen,“ kaatste Emma terug.
„Denk je dat ze het wist?“ vroeg Brit. „Je weet wel, over de jagers?“
Er draaiden hoofden voor ons om. Ik siste naar mijn vriendinnen dat ze stil moesten zijn.
Luidruchtige trutten!
„De beslissing nemen om hier vandaag te spreken was zwaar,“ zei Regina. Haar stijve, kakkerige gezicht brak door de emotie. „Zoals velen van jullie weten, zaten mijn zoon Chris en zijn vriend Sean bij jullie in de klas.“
Ze keek naar de grote, ingelijste foto's van Chris en Sean. Die stonden aan de zijkant van het podium. Zelfs op foto's straalden de tanden van Chris als de maan.
Sean zag er ondertussen nog steeds uit als een stinkdier-shifter.
De jongens waren maanden geleden „vermist“ geraakt. Hun lichamen waren nooit gevonden. De meeste mensen dachten dat ze dood waren, hoewel sommigen hoop hielden dat ze nog leefden.
Ik niet.
„Chris genoot van zijn tijd op Boulder State, en hij zou gewild hebben dat ik jullie een goed afscheid gaf,“ zei Regina. Ze veegde een traan weg. „En hoe moeilijk de afgelopen maanden ook zijn geweest, een moeder moet altijd in het belang van haar kind handelen.“
Mijn hand gleed onbewust naar mijn buik. Hoewel het nog nauwelijks zichtbaar was, wist ik dat daar mijn eigen kindje groeide.
Een moeder moet altijd in het belang van haar kind handelen.
Die woorden kwamen net iets te hard binnen.
Ik had nou niet bepaald gepland om mijn pil een paar dagen te vergeten en zwanger te worden van mijn houthakkers-minnaar. Moederschap was wel het laatste waar ik aan dacht tijdens onze hete seks.
Zal ik altijd voor mijn baby kunnen zorgen?
Ik kan mijn eigen shit amper aan!
Ik had een goed vangnet in Bear Creek. Sam zat al helemaal in de papa-modus, en Jack en mam waren ook een grote hulp.
Normale ouders zouden zich kapot schamen als ze hoorden dat hun kinderen samen een kind kregen. Gelukkig waren ze allesbehalve normaal.
Maar zelfs met al mijn mensen om me heen, vloog het me verdomd erg aan dat ik mijn babybeer over zes korte maanden al zou ontmoeten.
Zal ik wel klaar zijn voor die verantwoordelijkheid?
Voelen alle kersverse moeders zich zo? Of ben ik de enige gek...
Wat voor soort moeder zou doen wat ik heb gedaan?
„Hoe dan ook,“ zei mevrouw Reynolds. Ze wist een flauwe glimlach tevoorschijn te toveren. „Namens Chris en Sean wil ik jullie heel veel succes wensen op de weg die we het leven noemen. Gefeliciteerd met jullie diploma!“
Ik kon het niet helpen dat ik naar de portretten van Chris en Sean staarde toen ze het podium verliet. Er steeg een luid gejuich op uit het publiek. Een paar van mijn studiegenoten begonnen de namen van de jongens te scanderen.
Ik keek naar Brittany en Emma. Hun gezichten stonden net zo somber als de mijne.
Geen van ons deed mee.
***
Nadat de ceremonie voorbij was en we onze diploma's hadden gekregen, stonden mijn vriendinnen en ik samen op de parkeerplaats buiten het stadion.
We hadden de afgelopen drie maanden samen in de hut van Jack in Bear Creek doorgebracht. We wachtten daar tot de wraak van de jagers zou overwaaien na wat er met Chris en Sean was gebeurd. Jack en Sam hadden wat internet kunnen regelen, zodat we onze laatste vakken op afstand konden volgen.
Ook al bracht ik de meeste tijd door met de vader van mijn baby, we waren met z'n drieën dichter naar elkaar toe gegroeid dan zussen.
Naarmate de diploma-uitreiking dichterbij kwam, besloot de Berenraad dat het veilig was voor Brit en Emma om uit hun schuilplaats te komen. Ze hadden allebei een nieuw leven dat op hen wachtte in de buitenwereld.
Emma had een stage bij Catwalk, een chique modemagazine in New York City. Brittany verhuisde naar Denver om haar kunstcarrière te beginnen.
Ik was een beetje jaloers dat mijn vriendinnen allebei naar grote steden verhuisden. Maar mijn hart lag bij Sam, en hij was zeker niet van plan om Bear Creek op korte termijn te verlaten. Hij wilde niet eens naar mijn diploma-uitreiking komen.
Ik kon het hem niet echt kwalijk nemen, na wat hij de laatste keer in Boulder had meegemaakt. Bijna vermoord worden is een echte domper.
Mijn nieuwe thuis was nog steeds een boerengat, maar tegelijkertijd begon het plattelandsleven wel te wennen. Vooral toen we eenmaal wifi hadden.
„Ik ga jullie echt verdomd veel missen, meiden,“ zei ik. Ik gaf Emma en Brittany een groepsknuffel. Ik was half blind door mijn eigen tranen.
„Ik ga jou meer missen,“ snotterde Emma. Ze huilde ook. „Ga niet te veel leuke dingen doen zonder mij, oké? Dat ik aan de oostkust zit, betekent niet dat ik niet jaloers word!“
„Dikke pech,“ lachte Brittany. „Want ik kom heel vaak op bezoek in Bear Creek.“
„Samenwonen met shifters?“ zei Emma met een knipoog. Brit grijnsde en gaf haar een speels duwtje, waardoor de knuffel werd verbroken.
„Hou je mond,“ zei ze. „Jullie zijn de beste vriendinnen die ik ooit heb gehad. Dat meen ik. Haal het niet eens in je hoofd om het contact te laten verwateren!“
„Helen, lieverd!“ hoorde ik de stem van mijn moeder. Ik keek achter me—ze had de truck van Jack al voorgereden. We hadden een lange rit naar huis voor de boeg, en het was tijd om te gaan.
Ik nam voor de laatste keer afscheid van mijn meiden en draaide me om naar de truck. Ik botste bijna tegen een gedrongen vrouw van middelbare leeftijd op. Ze rook alsof er een kat over de vuile was had gepiest.
Ze draaide zich naar me toe met een verwilderde blik in haar ogen. Voordat ik iets kon zeggen, duwde ze een stuk papier in mijn handen.
„Pam Broadhurst,“ blafte ze. „Heb jij mijn zoon Sean gezien?“
„Ik... eh... Nee, het spijt me,“ antwoordde ik langzaam, overrompeld. De vrouw keek boos en liep door om een andere voorbijganger lastig te vallen.
Ik keek naar beneden naar het stuk papier. Het was een knullig gemaakte poster van een vermist persoon. Er stond een onflatteuze foto van Sean op, knetterstoned terwijl hij videogames speelde.
#WAARISSEAN, stond er met grote rode letters op de poster, boven de contactgegevens van Pam. #ONDERZOEKBEARCREEK.
Ik moest twee keer kijken.
Hoe weet zij van Bear Creek?
Ik zocht de parkeerplaats af naar Pam. Ze was nog meer van mijn studiegenoten aan het ondervragen. Ze gooiden de posters op de grond zodra ze hen met rust liet.
Ik haalde diep en kalm adem.
Pfoeh. Gelukkig neemt niemand de arme vrouw serieus.
Maar toen ik naar de truck liep en naast mijn moeder instapte, voelde ik een steek van schuldgevoel. Zowel voor Pam Broadhurst als voor Regina Reynolds.
Want op dit moment was ik de enige persoon die de waarheid wist.
Ik wist precies wat er met hun zonen was gebeurd.
