De roep van de alfa
Auteur
Bianca Alejandra
Lezers
🔥24,9M
Hoofdstukken
30
Het was vollemaan toen we langs de laatste bomen naar een open plek in het bos liepen. Het licht scheen naar beneden en verlichtte de toenemende massa naakte lichamen die zich tot een cirkel vormden. Het ritueel zou beginnen wanneer al onze kleren in het midden waren gegooid.
Als de paringsroep onder de volle maan begint, volgt Lyla een huiveringwekkende brul die haar naar haar ware partner Sebastian, de koninklijke alfa, leidt. Zal ze haar lot als koninklijke luna accepteren, of zal ze trouw blijven aan haar jeugdliefde?
Leeftijdsclassificatie: 18+
Het laatste avondje uit
LYLA
"Kus me harder," gebood ik.
Caspian gehoorzaamde en drukte zijn lippen tegen de mijne. Onze tongen verstrengelden zich van genot.
Hij lag boven op me, zijn heupen stevig tegen de mijne gedrukt. Ik voelde zijn bobbel groeien en het maakte me gek van verlangen.
"Fuck, Lyla."
Caspians been gleed tussen mijn dijen, zijn pik klopte door zijn spijkerbroek. Het voelde zo goed, maar de timing was verkeerd.
Misschien had ik niet moeten instemmen met hem nog een laatste keer te zien, voor onze grote reis de volgende dag...
Een doordringende gil galmde door de auto, mijn hoofd sloeg tegen dat van Caspian aan.
"Het is gewoon de film," zei hij, terwijl hij over de rode plek op zijn voorhoofd wreef.
Zware ademhaling.
Snelle voetstappen.
Een afschuwelijk gegrom.
Deze vreselijke horrorfilm speelde zich af op het grote scherm... een stom verhaal over gruwelijke wezens die een klein stadje binnenvielen.
Ik keek naar Caspian en glimlachte. "Dit krijg je ervan als je me hierheen brengt. Je weet dat ik niet tegen enge films kan."
Hij leunde voorover en gaf me een snelle kus.
"En wat kan er enger zijn dan een horrorfilm kijken met een weerwolf?" Zijn boosaardige glimlach werd breed en ik deed alsof ik bang was.
Caspian was mijn vriend en de zoon van de bèta van onze roedel.
Hij en ik waren al vrienden sinds we klein waren... maar ik ben altijd al verliefd op hem geweest. En ik was niet de enige.
Zolang ik me kon herinneren, krabbelden mijn vrienden Caspian ~in hun notitieboekjes.
Hij was de clown van de klas en hij had een aantrekkelijke energie die mensen naar hem toe trok.
Maar ik had mijn verliefdheid nooit toegegeven. Ik hield mijn gevoelens geheim, waarschijnlijk omdat ik toen al besefte hoe serieus ze waren.
Dus op een enerverende avond twee jaar geleden, toen Caspian me vertelde dat hij ook gevoelens voor mij had, was ik het gelukkigste meisje ter wereld.
En vanaf dat moment zijn we onafscheidelijk.
Hoewel zijn vader, de bèta van de roedel, het niet goedkeurde, waren we erg gelukkig samen.
Ik werd nooit moe van de manier waarop hij naar me keek met die lieve, bruine ogen...
Of de manier waarop hij langzaam ~mijn nek kuste. Terwijl de heldin op het scherm schreeuwde, voelde ik een adrenalinestoot.
Caspian kuste me langs mijn sleutelbeen, totdat mijn shirt hem tegenhield. Zijn hand gleed onder mijn beha en streelde mijn harde tepels.
Zijn heupen bewogen heen en weer en oefenden zachte druk uit. Een zucht ontsnapte aan mijn lippen.
"Niet hier," waarschuwde ik, terwijl ik zijn lichaam dichter tegen me aan trok.
"Waarom niet?" fluisterde hij in mijn oor. "Jij bent alles waar ik aan denk..."
Ik gaf hem een kus en trok zijn hand onder mijn shirt vandaan.
"Hou je van mij of van de gedachte dat je me neukt?"
"Beide. Het een sluit het ander niet uit."
"Vanaf nu zou ik zeggen van wel."
Hoewel we al twee jaar samen waren, hadden we nog geen seks gehad. Het was niet dat ik het niet wilde, maar ik respecteerde de gebruiken van mijn cultuur.
Caspian en ik waren weerwolven van de Blue Moonroedel. En als weerwolven waren we door het lot verbonden met onze ware partners, die - als we het geluk hadden ze te vinden - voor altijd aan onze zijde zouden staan.
De laatste decennia werd het steeds moeilijker om een ware partner te vinden. Er waren honderden wolven zonder partner achtergebleven, gedwongen om relatie na relatie te verbreken, wetende dat ze niet met hun voorbestemde wederhelft waren.
De top werd opgericht om zo veel mogelijk roedels samen te brengen. Elk jaar vond er een paringsritueel plaats met als doel ware partners aan elkaar te verbinden.
Wij waren in deze positie beland, heupen tegen elkaar gedrukt op de achterbank van zijn auto, omdat we de hoop hadden verloren.
Ik keek toe hoe Caspians ogen mijn lichaam in zich opnamen. Hij baadde in het flikkerende licht van het filmscherm, het was als een caleidoscoop van kleuren die over zijn huid sprankelde.
"Laten we het officieel maken. Hier en nu," drong hij aan, zijn ogen strak op de mijne gericht.
"De top begint dit weekend."
"Maar ik hou van je."
Ik zuchtte. Het voelde zo goed om die woorden te horen. Maar de timing kon niet slechter zijn.
"Het paringsritueel is over een week en we hebben al zo lang gewacht. Het slaat nergens op om iets te doen totdat we zeker weten dat we geen partners hebben."
Caspian kreunde en drukte zijn heupen nog een laatste keer tegen de mijne aan.
Ik voelde de bekende gloed branden... dat onontkoombare verlangen om te weten hoe hij zich voelde...
Hij knoopte mijn jeans los. Toen was mijn gulp open en gleed zijn hand in mijn slipje.
Na een paar keer stuntelen vonden zijn vingers hun plek, zachtjes wrijvend, maar ze gingen nog niet naar binnen.
Mijn Godin.
Ik balde mijn hand tot een vuist en begroef me in zijn schouders.
"Ik heb geen ritueel nodig om me te vertellen wat ik al weet," fluisterde hij in mijn oor. "Jij bent de ware voor mij, Lyla."
"We hadden afgesproken te wachten," herinnerde ik hem met ingehouden adem.
Zijn lippen kusten de mijne en ik voelde mijn lichaam sidderen.
Ik wou dat ik net zo overtuigd kon zijn als Caspian, maar elke keer dat ik op het punt stond om toe te geven, vond ik het moeilijk om te blijven ademen.
Wat als mijn ware partner ergens IS?
Het is beter om te wachten tot we het zeker weten. Of niet?
"Ik wist het verdomme!"
De achterdeur zwaaide open en ondersteboven zag ik Teresa, mijn beste vriendin. Ze staarde me met een gekke blik aan.
Ze veegde een lok donker haar uit haar gezicht en grijnsde, haar lichtbruine huid accentueerde haar schitterende glimlach.
"Je bent te laat voor ons logeerpartijtje, doos," zei ze, terwijl ze tegen de deur leunde.
Ik duwde Caspian van me af en knoopte snel mijn broek dicht.
"Bedankt, Teresa. Je weet echt hoe je een goed moment moet verpesten," mopperde Caspian.
"Ik geloof niet dat er één moment met jou heel goed kan zijn," antwoordde ze.
"Hé...," waarschuwde ik haar met een zijdelingse blik.
Ze stak haar handen in de lucht en liep weg van de auto, richting haar eigen auto, die een paar parkeerplaatsen verderop stond.
Teresa en Caspian haatten elkaar al zolang ik me kon herinneren.
Het was al vervelend genoeg dat ik niet tegelijkertijd bij mijn twee beste vrienden kon zijn, maar het was extra lastig omdat hun vaders alfa en bèta waren.
"Ik hou van je," zei hij weer, terwijl hij zijn bobbel aanpaste.
"Ik ook van jou," antwoordde ik en gaf hem een kus op zijn wang. "Tot morgen." Ik stapte uit de auto en leunde voorover zodat ik hem kon zien. "En rust wat uit. We kunnen gewoon verdergaan waar we gebleven waren."
De deur van de auto viel dicht en ik bleef een gevoel van spijt achter.
Ik wist dat ik blij moest zijn - de Top zou het begin kunnen zijn van een heel nieuw leven.
Maar daar was ik nog het meest bang voor.
Wat als ik geen nieuw leven wil?
CASPIAN
Ik keek toe hoe Teresa mijn vriendin wegkaapte, achterblijvend met niets anders dan blauwe ballen en een saaie drive-in horrorfilm.
Het enige wat ik kon doen was naar huis gaan en me klaarmaken voor de Top.
Ik weet zeker dat papa blij zou zijn als ik mijn ware partner zou vinden.
Een gevoel van ergernis schoot door me heen toen ik dacht aan de gehypte ceremonie. De stem van mijn vader weerklonk in mijn hoofd, een preek die hij keer op keer tegen me had afgestoken:
De Maangodin zal je je ware partner tonen, Caspian. Raak niet gehecht aan Lyla. Er liggen betere dingen voor je in het verschiet.
Ik had de Maangodin niet nodig om me te vertellen wat ik wilde.
Ik wist precies wat of wie dat was.
Maar helaas was Lyla net zo geobsedeerd door de Top als mijn vader.
We hielden al van elkaar.
Dat was alles wat ik moest weten.
Maar blijkbaar was het niet genoeg voor Lyla...
Ik zuchtte, zette mijn auto in zijn achteruit en rolde de drive-in bioscoop uit, voordat ik er echt ongelukkig van zou worden
Als zij er gelukkig van wordt, doe ik mee.
Trouwens, tegenwoordig vindt niemand zijn partner meer op de Top....
LYLA
Teresa en ik kwamen ruim na de gebruikelijke bedtijd van mijn ouders thuis. Het verbaasde me dat ze ons met een grote glimlach ontvingen toen we de keuken binnenkwamen.
"Jullie hoefden niet op ons te wachten," zei ik.
"We wilden vanavond afscheid nemen, aangezien jullie vroeg vertrekken," zei mijn moeder slaperig.
Ik vroeg me af hoe hun eerste ritueel was geweest. Hoe bang ze waren - de onzekerheid van een toekomst alleen die boven hun hoofd hing.
Mijn ouders waren al een stelletje sinds de middelbare school, voordat ze officieel partners werden. Ze hadden altijd gehoopt dat ze voor elkaar bestemd waren.
En dat waren ze.
De top had bevestigd wat ze allang wisten. Hun leven bestond alleen maar uit liefde en geluk. Dat was alles wat ze als partners kenden.
Ze hadden precies hetzelfde meegemaakt als Caspian en ik.
Maar krijgen wij dan ook eindelijk ons ‘lang en gelukkig leven’?
Ik hield van Caspian. Al sinds we kinderen waren, leek het voorbestemd dat we bij elkaar zouden zijn.
Zal de Maangodin het ook zo zien en ons laten zien dat we partners zijn?
Caspian leek dat te denken...
"Ik zal goed voor Lyla zorgen," zei Teresa. "Ik weet dat ze je trots zal maken."
"Jullie zullen ons allebei trots maken," antwoordde mijn moeder.
Ik was zo bezig met mijn eigen zorgen dat ik bijna vergeten was hoe belangrijk het paringsritueel was voor iedereen.
De nasleep van de Top zou net zoveel betekenen voor de hele roedel als voor elke wolf apart.
Niemand van onze roedel was de afgelopen tien jaar gepaard.
Minder paren betekende minder kinderen.
Vooral omdat het ongebruikelijk was voor een paar om meer dan één pup te hebben.
Mijn ouders waren een uitzondering en mijn negenjarige zusje Skye was het jongste lid van onze roedel.
Onze collectieve toekomst hing af van het verenigen van partners om onze soort te helpen overleven.
Mijn ouders gaven ons nog een laatste knuffel en kus voordat ze naar boven verdwenen.
Teresa keek glimlachend toe.
Terwijl ik mijn beste vriend observeerde, realiseerde ik me dat mijn relatie met Caspian niet het enige was dat in de lucht hing.
Wat als de dingen tussen ons zullen veranderen als we onze partners vinden?
Volgende week was één groot vraagteken.
Toen draaide Teresa zich om en glimlachte ondeugend naar me en ik wist één ding zeker: we zouden er altijd voor elkaar zijn. Wat het ritueel volgende week ook zou brengen.
***
"Ik denk dat ik misselijk word," mopperde ik toen de auto weer een grindpad opdraaide.
We waren vroeg begonnen en Teresa wilde per se de hele dag rijden.
In het begin vond ik dat prima; mijn gedachten waren op te veel andere dingen gericht. Maar na een paar uur had ik spijt dat ik het ooit met haar eens was geweest.
"O, baby," zei ze, terwijl ze het gaspedaal intrapte. "Als we er niet snel zijn, komen we te laat voor de openingsspeech!"
Mijn maag draaide zich om toen ze vol door een stopbord knalde.
"Je bent altijd te laat," zei ik knarsetandend.
Ik kon Teresa niet alles kwalijk nemen. Deze hele top maakte me misselijk. Ik had geen idee wat ik kon verwachten.
Caspian, Teresa en ik waren net eenentwintig geworden, en dat was het eerste jaar dat je mocht komen.
In feite zou bijna elke wolf uit de Blue Moonroedel voor de eerste keer gaan.
Maar de meesten van ons zouden alleen terugkeren.
Ik zal tenminste niet de enige zijn zonder partner...
"Daar is het!" Teresa hijgde, en ik volgde haar blik naar het einde van de weg.
Verscholen achter een aantal hoge iepen en johannesbroodbomen, op een heuvel die over het gebied uitkeek, stond een vooroorlogs herenhuis.
"Het koninklijke roedelhuis?" raadde ik.
Teresa was er jaren geleden een keer geweest, voor roedelzaken met haar vader, en ze beweerde dat ze verliefd was geworden.
Niet alleen op het huis, maar ook op de alfa, Sebastian. Volgens haar was hij de " sexyste man ter wereld".
"Is het niet prachtig?" Teresa zuchtte. "Wie gepaard wordt door de koninklijke alfa zal een gelukkige teef zijn."
"Misschien vindt hij geen partner."
"Dat soort praatjes zijn deprimerend," zei Teresa afwijzend. "Denk vrolijke gedachten. Als een koninklijke vrijgezel geen motivatie is, dan weet ik het ook niet meer."
Ik rolde met mijn ogen en besloot toe te geven aan haar fantasieën, al was het maar voor een week. "Jij bent de volgende om de alfa van onze roedel te worden. Als er iemand een kans maakt bij Sebastian, ben jij het wel."
"Je weet maar nooit," zei ze, terwijl ze de richtingaanwijzer aanzette. "Misschien noem ik jou ~wel koninklijke luna aan het einde van de Top."
Ik snoof. Ja, vast.
Ik was waarschijnlijk het enige meisje op de Top dat niet geïnteresseerd was in Sebastian. De Maangodin moest wel een ziek gevoel voor humor hebben om mij ~te koppelen aan de koninklijke alfa.
"Het zal wel. Zijn we er al?"
"God, ja. Doe ff rustig," zei Teresa terwijl ze nog een bocht nam.
Als bij toverslag verscheen er een groot, omgebouwd herenhuis in Italiaanse stijl. Een klein moeras direct erachter gaf het een echt Mississippi-gevoel.
Hotel Fleur de Lis
We stopten op een parkeerplaats en stapten uit en strekte onze lichamen..
"Ik zei toch dat ik ons hier op tijd zou krijgen," pochte ze.
"En nog heel ook!" riep ik uit, terwijl ik mijn tas uit de kofferbak haalde.
Ik keek over de parkeerplaats en probeerde bekende auto's te herkennen. Alfa Hugo's auto stond niet ver van de onze. En die van bèta Alexander stond ernaast geparkeerd.
Dat betekende dat Caspian er al was.
Misschien kunnen we volgende week, als we zeker weten dat we niet bij iemand anders horen, eindelijk wat tijd alleen doorbrengen.
Dan wringt hij zich in alle bochten om me te bedanken dat ik hem zo lang heb laten wachten.
Ik glimlachte bij de gedachte om dit allemaal achter me te laten en terug te keren naar mijn oude leven en routines. Het verlichtte de zorgen die zich in mijn buik nestelden.
We duwden de voordeur naar de lobby open en werden troffen een golf van angstige activiteit aan.
Alfa Hugo en bèta Alexander bevonden zich in het midden van de commotie, hun uitdrukkingen ernstig terwijl ze bevelen blaften.
"Pap?" zei Teresa toen we dichterbij kwamen, haar hele wezen veranderde naar alfa-in-training modus.
"O meisjes, dank de Godin." Alfa Hugo sloeg zijn armen om ons heen. "We werden al ongerust."
"Waarom?" vroeg Teresa. "Wat is er aan de hand?"
"Ik heb een spoedvergadering belegd," legde hij uit. "Check in en voeg je dan bij onze roedel in de grote salon. Er is een aanval geweest op de grenzen van de koninklijke roedel."
"Een aanval?" vroeg ik.
"We leggen later meer uit," zei alfa Hugo. "Ga nu, kijk waar de anderen zijn."
Teresa en ik baanden ons een weg naar de grote salon en wurmden ons door de massa van andere hopeloze weerwolven. Er waren daar veel andere roedels verzameld en ze hadden allemaal het nieuws gehoord.
Teresa gaf me een duwtje tegen mijn arm en verlegde mijn aandacht naar de Top van een grote trap. "Kijk eens wie we daar hebben," kirde ze.
Ik ging op mijn tenen staan en keek over de menigte om een glimp op te vangen.
De koninklijke alfa.
Sebastian.
Teresa had gelijk. Hij was echt een schatje.
Zijn blonde haar was naar achteren geveegd, zijn strakke zwarte T-shirt hield de golvende spieren eronder nauwelijks in bedwang en zijn kaaklijn was messcherp.
En zijn ogen...
Ze waren elektrisch blauw en ik voelde een schok toen onze blikken elkaar kruisten.
Hij grijnsde naar me en zijn onverzettelijke houding deed een rilling over mijn rug lopen.
O, Godin.
Plotseling was het nieuws van een aanval niet het meest dringende waar ik aan dacht...
Want er golfde een nieuwe sensatie tussen mijn benen.
Alsof deze situatie niet nog ingewikkelder kon worden…
