Ik kies jou
Auteur
Kelsie Tate
Lezers
701K
Hoofdstukken
29
Jessie's perfecte leven stort in elkaar wanneer ze op dezelfde dag haar baan verliest en ontdekt dat haar vriend vreemdgaat. Op een ingeving vertrekt ze naar een klein stadje in de Californische Redwoods waar niemand haar kent. Zal ze in staat zijn opnieuw te beginnen en haar eigen leven op te bouwen? De knappe dokter van het stadje heeft daar misschien wel iets over te zeggen!
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Het Einde van Perfectie
JESSIE
Ik zat op het balkon van mijn hoge flat en keek uit over de stad. Met een kop koffie in mijn hand voelde ik me tevreden.
"Hé lieverd, weet jij waar mijn portemonnee is?"
Ik hoorde Liam's stem en liep naar binnen. "Zit hij misschien in je jas van gisteren?"
Liam rommelde in de zakken van zijn oude jas. "Nee, waarom zou hij... oh..." Liam sloeg zich voor zijn hoofd toen hij zijn portemonnee vond.
Hij gaf me vlug een kus voor hij vertrok. "Ik hou van je!" riep hij nog.
"Ik ook van jou," zei ik. Ik zette mijn koffie neer en ging me aankleden. De laatste tijd was Liam wat afwezig. Het werk slokte hem op, met steeds nieuwe deals.
Het deed me pijn, maar ik wist dat hij hard werkte voor onze toekomst. Ik keek uit naar het weekend samen.
Ik liet mijn blik door ons appartement gaan en voelde me gelukkig. Het was nieuw en stijlvol: witte muren, houten vloeren en metalen accenten.
De keuken blonk van het roestvrij staal en glas, en de woonkamer baadde in licht door de grote ramen.
Ik trok mijn nette kleren aan, deed mijn zwarte hakken aan en vertrok ook naar mijn werk.
Ik was cum laude afgestudeerd aan Yale Law en werkte nu als advocaat bij een kantoor in San Francisco. Ik hield van mijn baan en deed het goed.
"Goedemorgen, Kathy!" zei ik opgewekt, terwijl ik de receptioniste een koffie gaf. Ik wist dat het slim was om vriendelijk te zijn tegen de receptie.
"Oh, wat lief van je, schat!" Kathy was een vrouw van middelbare leeftijd en erg aardig, zeker voor San Francisco.
"Zijn er nog berichten voor me?"
"Nee, maar meneer Thomas zocht je."
Ik glimlachte. "Bedankt!" Ik liep naar mijn kantoor en werkte wat voordat ik meneer Thomas ging zoeken.
Ik keek op toen er werd geklopt. "Hé Jess, heb je even?"
James Thomas was een oudere man. Hij was al hoofdadvocaat van het kantoor sinds de oprichting, en er gingen geruchten dat hij zou stoppen. Hij was aardig en had me onder zijn hoede genomen toen ik hier net begon.
"Tuurlijk, kom binnen!"
Meneer Thomas nam plaats en glimlachte.
"Je hebt vast de geruchten gehoord. Ik zal er geen doekjes om winden, ik ga weg. Eind van de maand. Maar ik wilde je laten weten dat ik jou heb aanbevolen voor mijn functie. Je doet het zo goed en steekt met kop en schouders boven de rest uit."
Ik was met stomheid geslagen. Toen ik eindelijk mijn stem terugvond, zei ik: "Ik... eh, dank u wel, meneer Thomas! Ik weet niet wat ik moet zeggen."
"Je verdient het," zei hij met een glimlach. "Laat ze zien wat je in huis hebt."
De rest van de dag liep ik op wolkjes. Thuis trok ik comfortabele kleren aan en begon met koken.
Ik besloot iets speciaals te maken om mijn nieuwe baan te vieren. Terwijl ik in de pannen roerde, kwam Liam thuis, zoals gewoonlijk bellend.
Hij verdween naar de slaapkamer en kwam een half uur later terug, omgekleed en van de telefoon af.
"Hé, schat." Hij kuste mijn wang in het voorbijgaan om wat water te pakken.
"Hé! Ga zitten, het eten is bijna klaar. Ik heb groot nieuws."
"Oh ja?" zei hij zonder veel interesse, terwijl hij wat wijn inschonk.
Ik zette ons eten op tafel en ging tegenover Liam zitten, popelend om het te vertellen.
We begonnen te eten en ik vertelde hem mijn nieuws. "Dus... James Thomas sprak me vanochtend. Het gerucht over zijn vertrek klopt. Raad eens wie hij heeft aanbevolen voor zijn baan?!" riep ik bijna.
Liam keek op, aangenaam verrast. "Jess, wat geweldig!"
"Ja toch! Ik kan het nog steeds niet geloven! Ik had nooit gedacht dat het zo snel zou gaan."
Liam keek weer naar zijn bord en nam een hap. "Je verdient het. Je hebt er hard voor gewerkt."
Ik glimlachte, blij met zijn enthousiasme.
Die avond, terwijl ik naakt naast hem lag, glimlachte ik. Het leven was perfect. Alles liep op rolletjes. De doelen die ik had gesteld begonnen werkelijkheid te worden.
***
Ik wilde vandaag extra goed voor de dag komen. Ik trok mijn beste werkkleding aan en de hoge hakken die me zelfverzekerd maakten. Op kantoor aangekomen glimlachte ik naar de receptioniste. "Goedemorgen, Kathy."
"Goedemorgen, mevrouw Hanson," zei ze vriendelijk. Ik liep naar mijn kantoor en was net gaan zitten toen mijn baas binnenkwam.
"Jessica, kun je me het McCain-contract sturen, en kom daarna even naar mijn kantoor," zei meneer Garrison.
Ik glimlachte, ook al had ik een hekel aan Jessica genoemd worden. "Vandaag is de dag!" dacht ik opgetogen.
Toen James Thomas me een paar dagen geleden had verteld dat ik misschien zijn baan zou krijgen, was ik door het dolle heen geweest.
Ik zou hoofdadvocaat worden en ik was zo opgewonden. Ik was er klaar voor en ik wist dat ik de beste persoon voor de baan was.
"Meneer Garrison?" Ik deed de deur voorzichtig open en mijn baas keek op van zijn werk met een glimlach.
"Ik heb het contract ontvangen, bedankt."
Ik knikte. "Graag gedaan."
"Kom binnen en ga zitten. Koffie?"
"Nee, dank u." Ik glimlachte, en probeerde mijn opwinding te verbergen.
"Nou, ik zal maar met de deur in huis vallen. Ik weet dat je weet dat je misschien de baan van hoofdadvocaat zou krijgen. Ik wilde je laten weten dat we Samuels de baan gaan geven."
Ik was met stomheid geslagen. "Wat?"
"Je doet geweldig werk, en ik wil graag dat je doorgaat met wat je nu doet."
"Ik... eh... mag ik vragen waarom?" vroeg ik, terwijl ik probeerde mijn woede in te houden.
"Samuels past gewoon beter." Hij glimlachte, en ik wist wat dat betekende.
Ik werd woedend. "U bedoelt dat hij een man is."
Meneer Garrison keek geschokt, toen verward, toen boos. "Nou, kijk eens hier..."
Ik stond op. "Meneer Garrison, ik heb meer ervaring en werk hier langer dan Samuels. Dave is een aardige vent, maar laten we eerlijk zijn. Ik ben de betere advocaat."
Mijn baas keek boos. "Mevrouw Hanson, let op uw woorden. Dit is niet professioneel."
"Nee. Wat niet professioneel is, is iemand een baan geven omdat ze met u golfen in plaats van omdat ze goed zijn in hun werk." Ik was woedend.
Meneer Garrison stond op. "Genoeg, mevrouw Hanson!"
Ik beende boos zijn kantoor uit. Aan mijn bureau gezeten voelde ik me gefrustreerd, en toen bang.
"Oh nee." Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht, "Ik heb net tegen mijn baas geschreeuwd."
Toen piepte mijn telefoon voor een bericht.
Liam
Hé schat, heb een tafel gereserveerd voor vanavond bij Rubio's, 19 uur. Trek je mooiste kleren aan.
Ik zuchtte. Hoe moest ik Liam vertellen dat ik de baan niet had gekregen?
Ik was van streek. Nee, ik was woedend. Ik stond op en ging naar James Thomas' kantoor.
"Meneer Thomas?" Ik klopte terwijl ik binnenliep.
"Mevrouw Hanson! Ik hoop dat u hier bent om me zelf het goede nieuws te vertellen!"
Ik haalde diep adem om niet te gaan schreeuwen. "Eigenlijk hebben ze het aan Samuels gegeven."
Meneer Thomas keek boos. "Idioten. Dave Samuels deugt niet en is een waardeloze advocaat."
"Dat zei ik ook." Ik rolde met mijn ogen. We praatten een tijdje, waarbij James me advies gaf over hoe ik hiermee om moest gaan.
Ik was net mijn kantoor binnengegaan toen mijn bureautelefoon ging. "Jessie Hanson," nam ik op.
"Mevrouw Hanson, meneer Garrison wil u zien."
"Ik kom eraan." Ik hing op en ging in mijn stoel zitten. "Geweldig," mompelde ik voordat ik opstond en naar mijn baas ging.
Misschien heeft hij zich bedacht? dacht ik.
"Mevrouw Hanson, gaat u zitten." Hij wees naar de stoel voor zijn bureau, en ik ging zitten, terwijl ik probeerde te verbergen dat ik nog steeds boos was.
"Mevrouw Hanson, uw gedrag van eerder was op zijn zachtst gezegd ongepast en onprofessioneel.
"Na overleg met de andere advocaten, denk ik niet dat u goed in ons team past met al de woede die u heeft getoond."
Ik zat als aan de grond genageld terwijl ik begreep wat hij zei.
"U bent ontslagen, mevrouw Hanson."
Ik zakte in elkaar in de stoel, niet in staat om te spreken. Hoe was ik van mijn droombaan naar ontslag gegaan?
Ik werd woedend, maar ik zou vertrekken met opgeheven hoofd. Ik ging rechtop zitten en sprak kalm maar kil.
"Dank u, meneer Garrison, dat u me heeft laten zien hoe je een bedrijf niet moet leiden. Laten we hopen dat u niet wordt aangeklaagd voor ongelijke behandeling en onrechtmatig ontslag."
En daarmee verliet ik het kantoor van mijn ex-baas en ging terug naar het mijne om mijn spullen te pakken.
Ik liep langs de receptie, waar Kathy me een erg verdrietige blik gaf, en stapte in de lift. Ik had mezelf beloofd pas te huilen als ik tenminste in de auto zat.
Ik hield me aan mijn belofte maar huilde de hele weg naar huis. "Hoe ga ik dit aan Liam vertellen?" snikte ik.
"Hoe ben ik van de beste baan ooit naar geen baan gegaan?! Ik heb op Yale gezeten!" schreeuwde ik tegen het autoraam terwijl ik door San Francisco reed tot ik thuis was.
Ik veegde mijn tranen weg en hoopte dat geen van mijn buren mijn opgezwollen gezicht zou zien. Ik was blij dat Liam op zijn werk was, en dat ik tijd zou hebben om de moed te vinden hem te vertellen dat ik nu op zoek moest naar een baan.
Met gebogen schouders en hoofd ging ik het appartement binnen, deed mijn hoge hakken uit en liep naar de keuken voor wat wijn. Ik pakte de fles en ging op de bank zitten.
Terwijl ik hem opende, hoorde ik gelach. Ik draaide me om, maar toen ik het niet nog eens hoorde, ging ik verder. Toen weer gelach.
"Wat de..." Ik stond op en keek rond in het appartement voordat ik de slaapkamerdeur opende, en een luid geluid hoorde toen ik binnenkwam.
"WAT BEN JE AAN HET DOEN, LIAM?!"
Liam en de vrouw onder hem probeerden zich te bedekken. Liam sprong uit bed. "Jess? Wat doe jij hier?"
Ik was woedend. "Ik woon hier."
"Je hoort op je werk te zijn."
"Jij ook, klootzak!!" Ik pakte een foto van de plank en smeet die naar zijn hoofd, waarbij ik hem bijna raakte. "Wie is dat?" Ik wees naar de naakte vrouw in mijn bed. In het bed dat alleen voor ons was.
"Ik... eh..." Liam wreef over zijn hoofd, verbijsterd dat hij was betrapt.
"Dus, elke late avond, elke vroege ochtend, elke lunchafspraak en gemiste feestdag. Zeg me dat je niet bij haar was!" schreeuwde ik.
"Misschien heb ik iets wat hij nodig heeft en jij blijkbaar niet geeft," zei de vrouw brutaal.
Ik ging rechtop staan. "Eruit."
"Jess, wacht... laat me..."
"ERUIT!!!!" gilde ik. De woede in mijn stem liet zien dat ik het meende. Ze haastten zich om zich aan te kleden en ik sloeg de deur achter hen dicht voordat ik op de grond viel.
Mijn hele leven was net ingestort. Ik kon hier niet blijven. Hij betaalde de helft van de huur van het appartement, en ik kon het nu niet betalen nu ik geen baan meer had.
Dus nu had ik geen baan, geen vriend, en bijna geen huis meer.
"Wat moet ik nu doen?" fluisterde ik, mijn stem en geest gebroken.
