Een vermomde zegen
Auteur
Cosmic Chaos
Lezers
16.2K
Hoofdstukken
12
Astraea heeft haar hele leven geleefd als een van de best bewaarde geheimen van haar soort. Het leek erop dat haar leven voorbestemd was om nooit meer dan dat te zijn, maar dan ontmoet ze Asher, haar voorbestemde partner die de macht heeft om haar te bevrijden.
Hoofdstuk 1: Vlucht
ASTRAEA
Mijn naam is Astraea Fiora, het derde kind van Alpha Magnus Fiora en Luna Gloria Fiora. Je denkt misschien dat het bepaalde voordelen heeft om de enige dochter van de alpha te zijn. Bij andere roedels is dat misschien ook zo... maar niet hier... niet bij mijn ouders. Ze aanbaden mijn oudste broer, Ares.
Mijn broer Apollo is het middelste kind. Hoewel hij minder aandacht krijgt dan onze oudere broer, zien ze hem nog steeds als een waardevol bezit. Dat komt simpelweg omdat hij een jongen is. En dan ben ik er nog, de nutteloze dochter. Ik ben een wolf met alpha-bloed die nergens goed voor is, omdat een vrouwtje nooit een alpha kan worden.
Omdat ze hun zonen al hebben, hebben ze mij niet nodig. Ik snap niet waarom ze ons allemaal naar Griekse goden en godinnen hebben vernoemd. Ze vonden namelijk dat maar één van ons hun constante liefde en genegenheid verdiende.
Ik ben mijn hele leven opgevoed door het personeel in het roedelhuis. De eerste twaalf jaar van mijn leven was dat eigenlijk niet eens zo erg. Maar alles veranderde op de dag van mijn dertiende verjaardag.
Mijn familie en de roedel hebben mijn geboorte niet gevierd. Mijn ouders herinneren me er namelijk graag aan dat ik niet hoorde te bestaan. Toen ze erachter kwamen dat mijn moeder zwanger van mij was, gingen ze naar een ziener. Ze wilden weten hoe ze in verwachting was geraakt, want ze hadden geen seks meer gehad sinds de geboorte van Apollo.
De ziener vertelde hen dat ik een zegen was, een geschenk van de godin. Maar zodra ze zei dat ze een dochter zouden krijgen, lieten ze de ziener vermoorden. Ze dachten dat ze een heks was en dat ze duistere magie had gebruikt om mijn moeder zwanger te maken. Ze zagen mij als een vloek, niet als een zegen.
Hoe dan ook, de verandering in mijn saaie, maar niet vreselijke leven begon, zoals ik al zei, op mijn dertiende verjaardag. Omdat mijn geboorte nooit werd gevierd, was ik naar de open plek midden in het bos gegaan om mijn wolf te laten rennen.
Ik had daar al heel vaak gerend, en mijn wolf, Vira, vond het er heerlijk. Die middag rende ze urenlang rond, maar we vergaten de tijd.
Tegen de tijd dat ik weer was terugveranderd en me had aangekleed, begon de zon al onder te gaan. Blijkbaar hadden ze eindelijk door dat ik er niet was, want mijn ouders stuurden Ares om me te zoeken.
Hij haalde nauwelijks het midden van de open plek waar ik stond, voordat hij op zijn knieën viel. Er stak een zilveren pijl uit zijn borst en er liep bloed uit zijn mondhoek naar zijn kin. Zijn laatste woord aan mij, een woord dat me tot op de dag van vandaag achtervolgt, werd met een zachte, trillende ademhaling uitgesproken... „Ren.“
Ik deed precies wat Ares had gezegd. Ik rende weg en stopte pas toen ik bij het roedelhuis aankwam. Ik schreeuwde en huilde. Ik stopte pas toen mijn ouders en Apollo naar beneden stormden om te kijken wat dat lawaai in vredesnaam was.
Ik vertelde ze wat er was gebeurd, en ze renden meteen naar de open plek. Ik zat een uur op het terras aan de achterkant voordat ik ze zag teruglopen. Mijn hart brak toen ik zag hoe mijn vader Ares in zijn armen droeg.
Ik wist al dat hij dood was, want ik voelde zijn ziel vertrekken toen ik van het veld wegrende. Maar de extreme pijn en wanhoop op de gezichten van mijn ouders deden me onbeschrijfelijk veel pijn.
Ik wou dat ik toen had geweten dat het vanaf dat moment alleen nog maar erger zou worden.
Vanaf die dag werd ik letterlijk en figuurlijk de bokszak van mijn ouders en Apollo. Ik kreeg de schuld van de dood van Ares en werd er elke dag voor gestraft.
Apollo werd gedwongen om alpha-training te volgen, en ook daar kreeg ik de schuld van. Het is voor mij een raadsel waarom ze mij de schuld geven van het feit dat zíj vergeten zijn om hun tweede zoon voor te bereiden op de rol van alpha. Maar op de een of andere manier was ook dat mijn schuld.
Hij is in alle opzichten de mindere versie, en onze ouders zorgen ervoor dat we dat geen van beiden ooit vergeten. Apollo is absoluut niet zo sterk als Ares was, en ook niet zo goed in vechten.
Ik ben oprecht verbaasd dat ik alle klappen die ik heb gekregen, heb overleefd. Maar ik weet dat ik dat alleen aan Vira te danken heb.
Ze vertelt me altijd dat we sterker zijn dan wie dan ook weet. Ze zegt dat we voorbestemd zijn voor iets beters dan dit leven. Maar pas vandaag leerde ik dat er veel meer achter ons schuilt dan ik ooit had gedacht... Zoals het feit dat ik voor het eerst in een wolf veranderde toen ik tien was, maar ik wist helemaal niet dat dit niet normaal was.
Ik weet zeker dat mijn ouders me dat heel duidelijk hadden gemaakt, als ze daadwerkelijk genoeg in de buurt waren geweest om te weten dat ik mijn wolf acht jaar te vroeg kreeg.
Vandaag was een dag waarop ik veel nieuwe dingen heb geleerd... zoals het feit dat ik niet de enige wolf ben die een hekel heeft aan mijn ouders.
Een van mijn vele straffen is namelijk het doen van diensten als bediende. Ik ben er verantwoordelijk voor dat de slaapkamer van de alpha en het kantoor van mijn vader elke dag worden schoongemaakt.
Meestal liggen er geen papieren op zijn bureau of ergens anders in het zicht. Dan kan ik makkelijk afstoffen, stofzuigen en weer weggaan. Vandaag niet.
Het leek erop dat hij zijn kantoor vandaag gehaast had verlaten. Hij was vergeten om de stapel brieven op zijn bureau op te ruimen... of beter gezegd, een stapel officiële klachten die waren ingediend bij de hoge raad. Ik ben nu dankbaarder dan ooit dat Ares me heeft leren lezen en schrijven.
Blijkbaar komt Alpha Asher op bezoek om de klachten namens de raad te onderzoeken. Ja, ik heb de brieven gelezen. En ja, ik heb ook alles gelezen over Alpha Asher en zijn gewelddadige, meedogenloze karakter.
Alles wat ik over hem heb gelezen, zegt dat hij een geweldige alpha is, één van de allerbesten. Maar ik denk dat zijn slechte reputatie vooral komt door zijn persoonlijkheid en de meedogenloze manier waarop hij conflicten oplost. In de brieven staat dat hij vandaag zal arriveren. Ik weet dat ik de opdracht zal krijgen om uit het zicht te blijven, maar mijn nieuwsgierigheid is gewoon te groot.
Dat mijn vader zo snel uit zijn kantoor vertrok, is nu logisch. Ik wed dat Asher er al is. Het lijkt erop dat het tijd is voor mijn eigen onderzoekje!
Ik werk gehaast mijn laatste klusjes af en trek daarna schone kleren aan. Je kent het wel, de typische zwarte legging en een zwart shirt, zodat ik me in het donker kan verstoppen... of dat in elk geval kan proberen. Ik maak een rommelige knot in mijn zwarte haar, trek mijn versleten zwarte instappers aan en ga via de achterdeur naar buiten.
Het is makkelijk om de onbekende geur te vinden. Maar om de een of andere reden is de geur veel sterker dan ik had verwacht. Ruiken alle alpha's zo sterk?
Ik volg de geur naar het centrum van ons kleine stadje. Ik haal ze gemakkelijk in terwijl ze tussen twee winkels door lopen.
„Zoals u kunt zien, zijn de leden van mijn roedel hier erg gelukkig en worden ze heel goed behandeld.“
Ik rol met mijn ogen om de overduidelijke leugen van mijn vader, maar het is niet zo dat Asher of hij me kunnen zien.
„Als het om slechts één klacht ging, zou ik hier niet zijn, Alpha Magnus. We hebben er tientallen gekregen, niet één, maar vele. Dat gezegd hebbende, hoe vervelend het ook voor u is, u zit opgescheept met... wat... dit kan niet waar zijn...“
Wacht, waar zit mijn vader mee opgescheept, en wat kan niet waar zijn?
„Is er iets mis, Alpha Asher?“ Ik hoor zware voetstappen op het grind tussen de gebouwen. Ik probeer snel om de achterkant van het gebouw te glippen en bid tot de godin dat ik niet betrapt word.
„Jij... kom hier.“
En... shit. Ik houd mijn hoofd gebogen. Ik kan alleen zijn perfect gepoetste schoenen zien en de zwarte broek die zijn lange, stevige benen bedekt.
Ik weet dat het nu geen zin meer heeft om weg te rennen, maar godin, wat wil ik dat graag!
„Wat is jouw naam?“ Hij komt dichterbij, maar nu zie ik nog een paar voeten niet ver achter hem staan.
„Astraea! Er was je verteld dat je in het huis moest blijven om je klusjes te doen! Moet ik je eraan herinneren wat er gebeurt als je me ongehoorzaam bent?!“
Ik weet wel beter dan te zeggen dat hij me deze keer eigenlijk niet had verteld om binnen te blijven. Ik weet namelijk precies wat daarvan de gevolgen zouden zijn.
„Nee, Alpha. Ik ga meteen terug naar huis.“ Ik zweer het, de geur van Asher is bedwelmend en vertroebelt mijn gedachten. Maar antwoord geven aan mijn vader is na al die jaren een automatische reactie. Verdomme, ik zou waarschijnlijk zelfs in mijn slaap het verwachte antwoord kunnen geven.
„Nee, ze blijft precies hier. Kijk me aan, kleintje.“ Ashers grote hand gaat omhoog en pakt zachtjes mijn kin vast. Het voelt alsof er stroomstoten door me heen gaan als hij me dwingt om mijn hoofd op te tillen. Dan kijken mijn lichtgroene ogen in zijn diepblauwe ogen.
Het is onmogelijk. Mijn verstand vertelt me dat het echt niet kan. Maar dan is er mijn wolf, die een verdomd feestje bouwt in mijn hoofd. Ze roept steeds maar weer één woord. Dat ene woord herhaalt zich als een kapotte plaat... mate.
„Ik denk dat ik voor vandaag genoeg heb gezien. Het lijkt erop dat we iets anders te bespreken hebben, Alpha Magnus. Misschien moeten we naar uw kantoor gaan?“ Ik voel de woede van mijn vader. Ik weet zeker dat zodra hij me alleen te pakken krijgt, ik daar de volle laag van zal krijgen... en dat dagenlang.
Ik houd mijn hoofd gebogen terwijl we allemaal teruglopen naar het roedelhuis. Maar ik denk niet aan de zware straf die ik vast en zeker zal krijgen zodra mijn vader me alleen treft. In plaats daarvan ga ik in mijn hoofd alle informatie na die ik ooit over Alpha Asher heb gelezen. En ik focus me op de warmte die hij uitstraalt terwijl hij naast me loopt.
Vira, je kent de verhalen over hem. Je weet dat hij zijn mate heeft gedood wegens verraad, dus hoe in vredesnaam kan hij ónze mate zijn? De godin geeft geen tweede kans op een mate aan wolven die hun mates pijn doen of afwijzen!
Misschien is er meer over hem te vertellen dan we hebben gelezen. Ik weet alleen dat hij absoluut onze mate is, en dat betekent dat we weg kunnen van deze vreselijke plek!
Als zijn eerste mate zo verschrikkelijk was, waarom zou hij ons dan überhaupt willen?
Oh, Astraea, wij zijn een geschenk van de godin, precies zoals die ziener had voorspeld! Hij zal dat zien, ik weet het zeker.
Maar wat als hij dat niet doet? Wat als hij ons afwijst?
Dat zal hij niet doen. Maar als hij de godin te schande zou willen maken door zo'n geschenk af te wijzen, rennen we weg. Ik ben er helemaal klaar mee dat je door die monsters moet lijden. Ik voel dat er iets aankomt, Astraea, en ik weet gewoon dat we voorbestemd zijn voor zoveel meer dan dit leven. Heb vertrouwen in het plan van de godin en heb vertrouwen in ons.
Ik doe mijn best, Vira. Ik zal niet liegen, het feit dat hij zijn vorige mate heeft vermoord, zelfs al was het voor verraad, maakt me behoorlijk zenuwachtig. Van alles wat ik heb gelezen en geleerd, is er maar heel weinig geschreven over zijn eerste mate. Er staat alleen dat ze verraad had gepleegd, maar er zijn geen details die uitleggen wat haar daad van verraad precies was.
Mijn gedachten vallen stil als we het roedelhuis binnenstappen en naar het kantoor van mijn vader lopen. Zodra we binnen zijn, worden de deuren achter ons gesloten.
„Alpha Asher, mag ik vragen wat ons hier terugbrengt voordat onze rondleiding is afgelopen?“ Ik zie het in zijn ogen: hij weet het... en hij is bang. Hij denkt vast dat als Asher me accepteert, ik hem misschien zal vertellen over de mishandelingen van mijn vader. En dan niet alleen over wat hij mij aandoet, maar ook de andere leden van onze roedel.
Het is terecht dat hij bang is voor wat ik zou kunnen onthullen... wat ik met alle liefde zou doen om deze roedel te redden.
„Tja, Alpha Magnus, dit is een zeer onverwachte situatie waarin we ons bevinden. Het lijkt erop dat de godin achter de schermen hard aan het werk is geweest. Blijkbaar vond ze het nodig om me een tweede kans op een mate te geven... uw dochter.“ Oké, dus hij klinkt er niet bepaald blij mee. Maar misschien is hij gewoon in de war?
„Mijn dochter... is uw mate? Ik moet toegeven, dat is inderdaad... onverwacht.“ Met 'onverwacht' bedoelt mijn vader dat hij woedend is. Maar zijn slecht verborgen boosheid laat Vira juist lachen; ze vermaakt zich enorm met deze hele puinhoop.
„Ik moet zeggen dat ik niet eens wist dat u een dochter had.“ Dat verbaast me helemaal niets. Mijn ouders wilden mij niet, dus waarom zouden ze dan anderen over mij vertellen? Waarschijnlijk zagen ze zoiets als het openlijk tonen van hun eigen schande.
„Ja, ze is een erg verlegen en bang kind.“ Oh, hij is grappig! Er is werkelijk niets verlegen of bangs aan mij, en hij weet niet eens hoe krachtig en wild Vira kan zijn.
„Nou, als mijn mate, begrijpt u vast wel dat ze met mij mee teruggaat naar mijn roedel als ik over twee dagen vertrek. Tot die tijd wil ik 's avonds graag wat tijd besteden om haar te leren kennen. Dan kunnen we ons overdag richten op het onderzoek.“ Het feit dat hij zo openlijk zegt dat hij me mee zal nemen, moet wel betekenen dat hij niet van plan is om me af te wijzen. Een deel van mij is blij, maar het andere deel is doodsbang voor wat dat voor mij zal betekenen.
„Natuurlijk, Alpha Asher. Zullen we onze rondleiding vervolgen? Mijn luna moet even met onze dochter spreken. Ze wil haar feliciteren met het vinden van haar mate en haar helpen met het inpakken van haar spullen.“ Asher knikt stijfjes en draait zich dan naar mij toe. Zijn hele aanwezigheid lijkt de aandacht op te eisen, hoewel ik mezelf dwing om naar beneden te kijken, zodat ik zijn ogen niet ontmoet.
„Astraea, doe je me de eer om vanavond met me te dineren?“ Dit... had ik niet verwacht. Hij wil samen eten... met mij? Gewoon wij tweeën?
„Ja, Alpha.“ Hij doet dat weer; hij pakt zachtjes mijn kin vast en kantelt mijn hoofd omhoog totdat mijn ogen de zijne ontmoeten. Hij blijft me maar... aanstaren. Waarom kijkt hij me zo aan?
„Zorg alsjeblieft dat je om zes uur klaar bent om te vertrekken. We reizen naar Auburn voor het diner.“ Ik hoef niet eens naar mijn vader te kijken om te weten dat hij hier absoluut niet blij mee is.
„Ik zou me veel beter voelen als mijn dochter op het terrein van onze roedel blijft, Alpha Asher. Het is niet veilig voor haar om zonder haar bewakers te reizen.“ Bewakers? Welke bewakers? Waar heeft hij het in vredesnaam over? Sinds wanneer heb ik bewakers?
„Twijfel je aan mijn vermogen om mijn mate te beschermen en haar veilig te houden, Magnus?“ Het ontgaat me zeker niet dat hij de titel van mijn vader weigert te gebruiken... en mijn vader ontgaat dat ook niet.
„Helemaal niet, Alpha Asher. Astraea, je moeder wacht op je in haar studeerkamer.“ Mijn ogen zijn nog steeds gericht op de diepblauwe ogen van mijn mate. Ik vraag me af wat hij in vredesnaam ziet als hij naar me kijkt, en al helemaal als ik zie dat hij zijn ogen iets tot spleetjes knijpt voordat hij mijn kin loslaat en een stap naar achteren doet.
„Je kunt de luna beter niet laten wachten. Vergeet niet, om zes uur.“ Ik knik instemmend en haast me de kamer uit. Nu moet ik de confrontatie met mijn moeder aangaan. Ik hoop echt ontzettend dat het feit dat ik mijn mate heb gevonden, genoeg zal zijn om te voorkomen dat ze me vandaag straft.
