Terugkerende Harten
Auteur
Alyson Linker
Lezers
17.8K
Hoofdstukken
57
August loopt Jackson’s leven weer binnen als een vonk die hij heeft geprobeerd te negeren, en plotseling begint de stilte die hij om zijn hart heeft gebouwd te barsten. Hun oude connectie vlamt snel op—zoet, scherp en onmogelijk te negeren. Maar vertrouwen is kwetsbaar, en dat van haar lijkt gehuld in schaduwen waar ze geen naam aan wil geven. Jackson wil geloven in het "voor nu en altijd" dat ze elkaar ooit toefluisterden, maar elke aanraking doet hem afvragen wat ze verbergt. Terwijl oude gevoelens bovenkomen en nieuwe twijfels om hen heen kronkelen, moet hij beslissen of deze tweede kans een geschenk is… of de herinnering dat liefde net zo hard kan branden als ze geneest.
Hoofdstuk 1: De Ongevierde Verjaardag
JACKSON
Er is iets mis met het vieren van een vijfde verjaardag op een begraafplaats. Jackson voelt het bij elke stap die hij zet.
De mist is erg dik. Het hangt laag rond de grafstenen en bomen, en verbergt de wereld in een stille, grijze kleur. Het maakt geluiden zachter en kleuren minder fel—alles behalve de rozen in zijn handen.
Zestig rozen, hun donkerrode bloemblaadjes steken helder af tegen de somberheid. Ze zijn veel te fel voor een plek als deze. Hij houdt ze stevig vast. Hij doet alsof ze loslaten zou betekenen dat hij meer verliest dan alleen bloemen.
Hij aarzelt niet terwijl hij loopt. Dat doet hij nooit. Hij weet precies waar ze is.
Dit is de tweede tiende maart die hij op deze begraafplaats doorbrengt. Hij dacht dat het deze keer makkelijker zou zijn, maar dat is het niet.
De hartvormige grafsteen komt langzaam tevoorschijn door de mist. Jackson stopt er direct voor. Zijn borst trekt samen op die bekende, ongewenste manier, en hij kijkt naar beneden naar zijn horloge. Het is 10:42 uur in de ochtend.
Een zucht ontsnapt hem, onvast ondanks zijn moeite om die te beheersen. „Ik ben precies op tijd, schatje.“ Hij zakt op één knie en legt de rozen heel voorzichtig naast de steen, alsof de kleinste fout er nog toe zou doen.
Hij reikt naar de letters op de grafsteen. Even blijven zijn vingers rusten op het koude oppervlak. „Ik mis je elke dag“, zegt hij, terwijl zijn stem begint te breken. „Het leven is zo zwaar zonder jou.“
De woorden blijven in de lucht hangen, breekbaar en tekortschietend.
Even laat hij zichzelf het voelen. De volle, verpletterende last van haar afwezigheid drukt van alle kanten op hem, net zo zwaar als de mist zelf.
Het verdriet komt dan snel, scherp en meedogenloos. Hij buigt zijn hoofd, en zijn schouders spannen zich aan terwijl hij probeert het in te houden, maar daarin faalt.
Pas wanneer er iets beweegt in de mist, dwingt hij zichzelf om te stoppen. Een bekende slanke, donkere gedaante in de verte beweegt zijn kant op. Iemand die hij hier niet had verwacht.
Jackson veegt een hand over zijn gezicht om het bewijs van zijn pijn weg te wissen, en komt langzaam overeind. Alleen door grote moeite wordt zijn ademhaling weer rustig. Hij drukt zijn lippen kort tegen zijn vingers voordat hij ze op de bovenkant van de grafsteen laat rusten. „Gefeliciteerd, schatje.“
Hij draait zich om en is van plan om stilletjes te vertrekken. Maar hij vertraagt als hij dichter bij de gedaante komt, die nu onder een boom in de buurt staat. Zelfs zonder te kijken, weet hij precies wie het is. „Ze zou vandaag vijf zijn geworden“, zegt hij, en hij klinkt dapperder dan hij zich voelt.
Geen antwoord.
Hij draait zich om en kijkt haar aan. Even kan hij alleen maar staren.
Haar bekende groene ogen ontmoeten de zijne, glanzend van de tranen die over haar wangen glijden. Haar bruine haar, dat ooit lang en wild was, valt nu net tot op haar schouders. De zwarte jurk die ze draagt lijkt haar naar beneden te trekken, waardoor ze kleiner en breekbaarder lijkt dan hij zich herinnert.
„Haar missen zou draaglijker zijn als ik jou nog had, Auggie.“ Jackson kijkt recht in de ogen van August terwijl hij spreekt. „Jullie allebei missen maakt me kapot.“
De woorden hangen tussen hen in, zwaar en onvriendelijk in hun waarheid.
Hij doet een stap naar haar toe voordat hij zich kan bedenken.
„Jackson, doe het niet.“ August slaat haar blik neer naar de simpele witte bloemen in haar handen, alsof die haar tegen hem zouden kunnen beschermen.
Maar hij moet haar dezelfde vraag stellen waar hij de afgelopen twee jaar over na heeft gedacht. „Heeft van me scheiden en verhuizen de pijn weggenomen, zoals je hoopte?“
Ze beantwoordt hem weer met stilte, maar hij gaat door. „Ik heb je met rust gelaten, de scheidingspapieren getekend en alles gedaan wat je vroeg.“ Hij pauzeert, en zijn stem verkrampt ondanks hemzelf. „Heb je het geluk gevonden waar je naar zocht?“
Ze antwoordt niet. Ze kijkt hem niet eens aan.
„Auggie?“ probeert hij opnieuw, zachter dit keer.
Dat lijkt tot haar door te dringen.
„Stop met me zo te noemen.“ Ze haalt oppervlakkig adem, en haar stem stokt als ze haar gezicht verder afwendt.
Jackson knikt eenmaal. Hij herinnert zichzelf eraan dat ze niet meer van hem is. Haar geluk is niet langer zijn zorg.
Hij doet een stap dichterbij, hoewel hij net genoeg afstand tussen hen bewaart. Zijn hand glijdt in zijn zak alsof hij zichzelf ervan wil weerhouden om haar aan te raken. „August, het spijt me. Je kwam om Zuri te zien, niet mij.“ Hij haalt een zakdoekje uit zijn zak en houdt het haar voor. „Ik laat je met rust.“
Ze aarzelt voordat ze het aanpakt. Heel even kijkt ze naar hem op. Er flakkert iets in haar blik, iets dat dicht in de buurt van woorden komt, terwijl haar mond een beetje opengaat.
Maar het gaat voorbij, en haar lippen persen zich stevig op elkaar. Dan zakt haar blik snel naar de grafsteen. „Zuri zou de rozen prachtig hebben gevonden“, zegt ze zachtjes.
Jackson blaast een adem uit die bijna klinkt als een lach, hoewel er niets grappigs aan is. „Ik wilde altijd een fiets voor haar vijfde verjaardag kopen.“ Zijn blik zakt. „Een roze. Met allemaal linten en Barbie-stickers.“
Een fractie van een seconde zweert hij dat hij Zuri kan horen lachen. Hij knijpt zijn ogen stijf dicht en dwingt het beeld weg. Hij steekt zijn handen diep in zijn zakken alsof hij zichzelf daarmee bij elkaar kan houden.
De stilte valt weer tussen hen in.
Na een moment draait hij zich om, klaar om te vertrekken. Dan stopt hij, niet helemaal in staat om haar weer onder ogen te komen. „Het spijt me“, zegt hij, met een zachte en zware stem. „Ik kon ons gezin niet beschermen.“
De woorden trekken een scherper geluid uit haar, iets tussen een zucht en een snik in.
Hij wil haar vasthouden, maar hij weet dat ze het niet zal toelaten. Dus dwingt hij zichzelf om weg te lopen en verdwijnt hij in de dichte mist.
DE VORIGE DAG
„Goedemorgen, meneer Frame.“ De nieuwe secretaresse springt op van haar bureau op het moment dat Jackson door de toegangsdeuren stapt. Ze heeft een stralende, gretige glimlach. „Ik vind uw stropdas mooi.“
Jackson vertraagt zijn pas niet eens. Hij loopt haar voorbij zonder te kijken en gaat rechtstreeks naar de lift, alsof hij haar stem helemaal niet heeft gehoord.
„Oh lieverd, verspil je adem daar niet aan“, mompelt een andere vrouw terwijl ze langs het bureau loopt. „Hij is mooi om naar te kijken, maar vanbinnen is hij zo hard als steen.“
Hard als steen. Was dat maar waar, denkt hij terwijl hij met de lift naar boven gaat. Het kantoor gonst van het constante geluid van rinkelende telefoons en door elkaar pratende mensen terwijl hij uitstapt op de tiende verdieping.
„Jackson!“ Tommy verschijnt bijna onmiddellijk naast hem, en loopt soepel met hem mee. Hij is lang, donker en veel te energiek voor dit vroege uur. Hij grijnst alsof de dag vol geweldige mogelijkheden zit. „Ik heb plannen voor ons gemaakt dit weekend. Jij, ik, en twee van de mooiste vrouwen uit Columbus.“
„Nee, Tommy“, zegt Jackson vlak, terwijl hij zich al naar zijn kantoor draait.
„Kom op. Gewoon één drankje. Zondagavond. Of zelfs een etentje.“ Tommy volgt hem zonder uitnodiging naar binnen.
„Nee.“ Jackson zet zijn aktetas op het bureau en doet zijn jas uit. Hij kijkt net ver genoeg op om de blik van Tommy te kruisen.
„Maar dit meisje is de ware voor jou. Ik zweer het, ze heeft ogen die je hart doen stilstaan. En het lichaam van een engel.“ Tommy schuift dichterbij, met zijn handen in zijn zakken gestoken. Zijn enthousiasme is nauwelijks in toom te houden.
„Ik had de ware al, Tommy.“ Jacksons ogen glijden kort naar het raam dat uitkijkt over de stad, voordat hij ze weer op hem richt. „Stop met proberen me te koppelen en focus je op het werk.“
Tommy's grijns vervaagt, hoewel maar een beetje. „August was geweldig, maar het is tijd om verder te gaan, Jax. Het is twee jaar geleden.“
Jackson laat zich in zijn stoel zakken en schudt zijn hoofd. „Het is pas anderhalf jaar. Ik heb het dit weekend toch al druk, Tommy.“
Tommy doet een stap naar de deur. Dan pauzeert hij en kijkt achterom. „Het hele weekend? Alleen in je appartement zitten, drinken en depressief zijn telt niet, Jax.“
„Dag, Tommy.“ Jackson is alweer naar zijn computer gedraaid.
„Ja.“ Tommy blijft nog een moment staan, alsof hij nog meer wil zeggen, maar Jackson schudt zijn hoofd. Hij heeft geen behoefte meer aan Tommy's woorden.
Daarmee glipt Tommy weg in het lawaai van het kantoor. De deur klikt achter hem dicht.
Een tijdje laat Jackson zichzelf verdwijnen in zijn werk. Cijfers, e-mails, deadlines: dingen die niets van hem vragen behalve aandacht. Dan zoemt de intercom, wat de stilte verbreekt. „Meneer Frame, uw afspraak van één uur is hier.“
„Laat hem binnenkomen, Josie.“ Jackson staat op en knoopt zijn grijze jasje dicht terwijl hij naar de deur loopt.
Deze gaat bijna onmiddellijk open.
„Hoi, pap.“ Jackson knikt kort als zijn vader binnenstapt. Zijn moeder volgt hem op de voet. Hij wist wel dat ze mee zou komen, maar toch ergert hij zich aan haar aanwezigheid. „Ik zie dat je mam hebt meegenomen.“
„Hoe erg is het dat we je secretaresse moesten bellen om een afspraak te maken, alleen maar om onze eigen zoon te zien?“ Rachel trekt hem in een stevige knuffel. Toch klinken haar woorden meer als gemopper dan als warmte.
„Oh, zeur niet zo tegen de jongen, Rachel.“ Henry schudt Jacksons hand met een ontspannen glimlach. „Hij heeft het druk met succesvol zijn.“
„Ik ben niet aan het zeuren, Henry. Ik ben een moeder, en een zoon zou nooit te succesvol voor zijn moeder mogen zijn. Het kan me niet schelen hoe oud hij is.“ Rachel trekt Jacksons kraag recht terwijl ze spreekt. „Hoe is het met je, lieverd?“
Een beetje geïrriteerd antwoordt Jackson: „Het gaat prima, mam. Willen jullie gaan zitten?“
Zijn vader maakt het zichzelf gemakkelijk op de bank, terwijl Rachel zijn aanbod niet lijkt te horen.
„Je ziet er zo knap uit, schatje. Brock zegt dat je aan het sporten bent. Heeft dat geholpen om je gedachten te verzetten?“ Ze kijkt Jackson meelevend aan.
„Mam. Ik zei al dat het goed met me ging.“ Jackson rolt met zijn ogen terwijl hij naar zijn vader kijkt. „Maar ja, Brock en ik sporten een paar avonden per week samen.“
„Nou, dan maak je tenminste nog tijd voor één van je familieleden. Over familie gesproken... omdat het morgen tien maart is, dachten we dat je misschien iets als familie zou willen doen. Jij, Brock en wij?“ Rachel loopt naar de bank, gaat naast Henry zitten en legt haar hand op zijn knie.
Jackson verschuift iets, en zijn ongemak is duidelijk zichtbaar. „Is dat waar dit over gaat?“
„Nou, je moeder dacht dat het zou helpen als we allemaal samenkwamen om een verjaardag te vieren.“ Henry's toon maakt duidelijk dat hij het niet met het idee eens is.
„Helpen?“ Jackson schudt zijn hoofd terwijl hij naar het raam loopt. Hij kijkt uit over de drukke straat beneden en pauzeert voordat hij reageert. „Vieren. Voor wat?“ Hij draait zich terug naar zijn ouders. „Ze wordt geen jaar ouder.“
„Om haar leven te vieren, lieverd. Gewoon een dag om aan haar te denken.“ Rachel staat snel op van de bank en loopt naar haar zoon toe, maar hij doet een stap naar achteren.
„Mam, ik zie haar gezicht en hoor haar stem elke dag. Ik heb niet nog een herinnering nodig.“
„Oké. Het spijt me. Ik wilde gewoon iets aardigs doen om aan haar te denken op haar verjaardag. Het was niet de bedoeling om je overstuur te maken“, zei Rachel, duidelijk van streek.
Jackson zucht diep, masseert zijn slapen en gaat zitten om zichzelf tot rust te brengen. „Ik ben niet overstuur. Bedankt voor het aanbod, maar ik breng de dag liever alleen door, als dat goed is.“
„Als dat is wat je nodig hebt, dan zullen we dat respecteren.“ Henry staat op van de bank. „Maar je weet ons te vinden als je ons nodig hebt, hoor.“
„We zijn rond het middaguur bij Mike's Pizza, voor het geval je je bedenkt.“ Rachels stem wordt zachter van hoop terwijl ze dichter naar Henry toe stapt.
Jackson zit zwijgend, en zijn blik is op de vloer gericht.
„Nou, we kunnen hem beter weer aan het werk laten gaan. Rachel, laten we gaan.“ Henry begeleidt Rachel naar de deur.
Jackson knikt, alsof hij een besluit heeft genomen. „Dus, hebben jullie al geluncht?“
„Nee, we hoopten dat je met ons mee zou gaan.“ Rachel schuift haar tas over haar arm, en klinkt hoopvol.
„Heel graag, mam.“ Jackson staat op en pakt zijn jas. „Waar zullen we naartoe gaan?“
„Dat lokale pastarestaurant is altijd een goede keuze, en ik weet dat het je favoriet is.“ Rachel glimlacht warm terwijl ze Henry's arm vastpakt. Ze loopt voorop, het kantoor van Jackson uit.
Het laatste wat hij wil, is morgen tijd doorbrengen met zijn familie. Hij weet precies hoe het zal gaan. De voorzichtige blikken. De zachte stemmen. Dezelfde woorden, steeds weer herhaald alsof ze vaak genoeg zeggen ze waar zou maken.
Het was jouw schuld niet.
Het is anderhalf jaar geleden dat hij alles verloor. Zijn dochter. Zijn vrouw.
En hoeveel mensen hem ook anders vertellen, Jackson kent de waarheid. De dood van Zuri is zijn schuld.
