Als het Tij Keert
Auteur
Selina Jefferson
Lezers
16,3K
Hoofdstukken
64
Dierenarts Katie Moore is er klaar voor om haar vreemdgaande vriendje achter zich te laten—totdat een wilde meidenavond in Hollywood onverwachts leidt tot een ontmoeting met de nieuwste American football-ster van LA: haar eerste liefde, Jensen Adams. Met oude wonden, nieuwe vonken en de schijnwerpers die steeds dichterbij komen, wordt Katie meegezogen in een wereld vol roem, verleiding en gevaarlijke aandacht—waar het vertrouwen in de verkeerde man haar alles kan kosten.
Hoofdstuk 1
KATIE
Ik glimlach in mezelf als ik mijn computer afsluit voor het weekend. Ik kijk naar de tijd en kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo vroeg klaar was. Ik klaag niet, hoor — echt niet! Ik hou van mijn baan... meestal dan.
Mijn laatste patiënt, Tom, was extra fel vandaag en leverde flink wat strijd voordat we hem in slaap konden brengen, en mijn hand doet nog steeds pijn van de krassen en beten die hij me gaf. Nou ja, ik denk dat jij ook best fel zou zijn als je mannelijkheid werd weggenomen!
Ik zweer dat ze weten wat er gaat gebeuren als ze voor de operatie komen. Ze kunnen de meest liefhebbende en rustige beestjes ooit zijn, maar als ze voor deze procedure komen, is het alsof er een knop omgaat en worden ze compleet wild!
Sorry, laat me mezelf even voorstellen. Ik ben Katie. Katie Moore. Ik ben dierenarts en werk in de dierenkliniek hier in Hermosa, LA.
Ik pak mijn tas en controleer nog een keer of de medicijnkasten op slot zijn, waarna ik het licht uitdoe en mijn kantoor afsluit. Terwijl ik naar de receptie loop, kijk ik of er nog spoedgevallen zijn binnengekomen, maar het is leeg.
„Hé Katie, het is een prachtige dag om vroeg klaar te zijn.“
Ik kijk om te zien wie het is en zie Tara, een van onze receptionistes, naar me glimlachen.
Tara is beeldschoon. Ze heeft de prachtigste olijfkleurige huid, donker mokkakleurig haar dat tot net onder haar schouders valt, en haar ogen zijn zo betoverend — ze hebben de lichtste tint bruin die ik ooit heb gezien.
„Hé Tara, inderdaad! Ik kon het niet geloven toen de laatste twee klanten afzegden. Vooral mevrouw Melvin — zij zegt nooit af!“
Tara lacht terwijl ze knikt. „Ik weet het, ik schrok toen ze belde. Ze zei iets over dat ze het weekend weg zou gaan.“
Ik haal mijn schouders op terwijl ik naar de balie loop, waarna Tara een blik op mijn hand werpt. „Ik zie dat Tom flink heeft tegengestribbeld. Heb je het gespoeld met de ontsmettingszeep?“
„Ja, dat heeft hij zeker. En ja, ik heb het voor en na de operatie gedaan. De stekende pijn begint nu wat af te nemen. Dus, Tara, wat zijn jouw plannen voor het weekend?“
Ze haalt haar schouders op en grijnst naar me. „Katie, ik maak nooit plannen. Ik blijk altijd de leukste tijd te hebben als ik dat niet doe.“ Ze knipoogt.
Ik schud mijn hoofd en lach. „Nou, ik zie je maandag wel, Tara.“
„Doei Katie, veel plezier.“
Ik loop over de straten en de zon brandt op het trottoir. Het is echt een prachtige dag. Terwijl ik richting huis loop, besluit ik te stoppen bij een klein koffietentje aan het strand. Ik bestel mijn latte en ga buiten op de veranda zitten, die uitkijkt over Hermosa Beach.
Ik kijk rond naar alle verschillende groepen op het strand — de families, vriendengroepen die verschillende sporten spelen en wat stelletjes die langs de waterkant wandelen — en glimlach. Ik hou hiervan. Ik vind het heerlijk om hier te wonen. Het is hier rustig en veilig.
Nadat ik mijn drankje op heb, sta ik op en loop ik naar huis. Het is maar zo'n zeven minuten lopen vanaf het koffietentje. Ik woon in een van de huizen aan het strand, en ik vind het geweldig! Ik heb het niet gekocht — ik heb het geërfd van mijn Pops en Grams, de ouders van mijn moeder.
Ze zijn allebei anderhalf jaar geleden overleden nadat hun auto van de weg werd gereden door een dronken en high bestuurder die op de vlucht was geslagen voor de politie. Hun stoplicht sprong op groen, en toen ze wilden afslaan, boorde de auto zich met zo'n honderdtien kilometer per uur recht in de zijkant van hun auto.
De auto van mijn grootouders rolde een paar keer over de kop voordat hij op het dak tot stilstand kwam. Ze geloven dat mijn Grams op slag dood was, terwijl Pops twee dagen later overleed door een zware hersenbloeding die ze maar niet konden stoppen.
De bestuurder van de andere auto overleed bij de klap. Ze had het misschien overleefd als ze haar gordel om had gehad, maar dat had ze niet. Toen het toxicologisch en bloedonderzoek terugkwam, bleek dat ze behoorlijk wat cocaïne in haar systeem had, en bovendien vijf keer over de toegestane alcohollimiet zat.
Mijn moeder was er helemaal kapot van na het ongeluk, en er was bijna een jaar lang drie keer per week therapie nodig om haar weer zichzelf te laten worden — nou ja, min of meer dan. Ze is nog steeds niet de oude, maar ze komt er wel. Het is een langzaam proces om proberen verder te gaan na zoiets.
Ik mis ze vreselijk. We zijn een hechte familie, en Pops en Grams waren de lijm die ons bij elkaar hield. Natuurlijk hebben we onze problemen, maar we kunnen nooit lang boos op elkaar blijven. Als we dat wel waren, greep Grams in en zorgde ze ervoor dat we het oplosten.
Ik ben de jongste van de broers en zussen. Mijn tweelingbroer en -zus, Dylan en Kristen, zijn de oudsten met hun achtentwintig jaar, dan is er Marcus van vijfentwintig, en dan ik.
Grams was het hart van de familie, en Pops het brein. Hij had altijd het beste advies — daarom was hun horecabedrijf zo'n succes.
Mijn Pops en Grams, Edward en Marion Cahill, bezaten een reeks luxehotels en waren extreem rijk. Dat ging natuurlijk over op mijn moeder en haar broer William.
Pops en Grams hadden veel panden die onder hun kleinkinderen werden verdeeld. Ik kreeg het strandhuis, Marcus kreeg zijn huis in Beverly Wood, Kristen kreeg het huis in Santa Monica, aangezien daar haar belangrijkste beautysalons zitten, en Dylan zit in Silver Lake. Ik weet niet meer waar Tony en Abbie — de kinderen van oom William — hun huizen kregen.
De andere huizen, zoals die in Manhattan en Florida, gebruiken we als familiehuizen waar we allemaal kunnen verblijven als we even pauze nodig hebben of willen, of voor een familievakantie. Dat gebeurt eigenlijk niet zo vaak als we zouden willen vanwege het schema van Marcus.
Omdat hij als wide receiver voor de LA Rams speelt, is het lastig om hem vast te pinnen tussen de wedstrijden en trainingen door, maar we slagen erin om af en toe een week of twee mee te pakken.
Ik besef pas dat ik al thuis ben als ik bij mijn voordeur sta. Ik beland altijd in mijn eigen bubbel als ik aan ze denk.
Ik stap naar binnen en trek mijn schoenen uit terwijl ik mijn tas aan de kapstok hang. Ik kijk naar de tijd op mijn telefoon, en het is 16:20 uur.
„Fuck it! Het is vast ergens ter wereld wel acht uur, toch?“ mompel ik terwijl ik naar de keuken loop, de halve fles wijn uit de koelkast pak en een glas pak. Ik besluit een lekker warm bad te nemen met mijn wijn en boek.
Cam
Hé schatje, hoe was je dag? Xx
Ik glimlach terwijl ik van mijn wijn nip en stuur een berichtje terug.
Katie
Hé Cam, hij was goed, ik was zelfs vroeg klaar! Xx
Cam
Wauw! Goed bezig! Er is voor alles een eerste keer, denk ik! Xx
Ik lach om zijn berichtje. God, ik mis hem. Ik heb hem al twee weken niet gezien. Hij is druk bezig geweest met het renoveren van een klein hotel in Tampa, dus verblijft hij daar totdat het klaar is.
Katie
Ik mis je Cam xx
Cam
Ik mis jou ook Kat, sorry ik moet gaan, we spreken elkaar snel. Hou van je! Xx
Katie
Oh, oké, ik spreek je later wel denk ik, hou van je xx
Cam
Kat, doe niet zo, ik moet terug naar mijn vergadering.
Katie
Ik doe helemaal niet zo! Doei Cam.
Ik gooi mijn telefoon op bed en kijk even bij mijn bad. Ik kleed me uit en stap erin, maar ik kan me gewoon verdomme niet ontspannen. Mijn gedachten slaan op hol. We hebben elkaar al twee weken niet gezien, en het enige wat ik krijg zijn drie fucking waardeloze appjes. Normaal bel ik hem, want als ik dat niet doe, hoor ik niks van hem.
„Fuck!“ roep ik als de beelden van vorig jaar zich in mijn hoofd beginnen af te spelen, en ze willen maar niet stoppen.
***
Ik reed in een weekend naar zijn huis om hem te verrassen. Het was me gelukt om mijn vrije weekend te ruilen omdat Cam de laatste weken wat afstandelijk tegen me deed, dus besloot ik het weekend met hem door te brengen. Ik ging naar de winkel en haalde wat lekkere biefstukken, Cam's favoriete bier, wijn voor mij, en Cam's lievelingsgebakjes.
Ik stopte bij zijn appartement en merkte een onbekende auto op die recht voor de deur geparkeerd stond. Ik schonk er verder geen aandacht aan. Ik pakte de tassen en liep naar zijn huis. De deur was niet op slot, dus ik ging naar binnen, maar toen ik de deur van de woonkamer opendeed, bevroor ik gewoon bij de aanblik voor me.
Cam was helemaal naakt, en zat op de bank met zijn benen wijd open en zijn hoofd achterover gegooid, terwijl een of andere roodharige bimbo zijn pik zoog alsof ze in een hotdog-eetwedstrijd zat.
Woede en pijn klopten tegelijkertijd door mijn lichaam totdat ze met elkaar versmolten. „Fuck, Leah, neem me helemaal, babe... fuck... ik ben er bijna. Leah!“
Dat was de druppel. Ik zag in elk fucking opzicht rood. Ik marcheerde ernaartoe en greep haar haar vast, waardoor ze op zijn pik beet.
Zijn ogen schoten open van de pijn, maar dat veranderde al snel in schuld en angst toen hij naar me keek. „Babe...“
„What the fuck, jij gekke bitch?“ schreeuwde de roodharige — die, zo weet ik nu, Leah heet.
„Ben ik een bitch? Jij bent degene die de pik van mijn vriend opeet alsof het je laatste maaltijd is, fucking hoer.“
Haar ogen werden wijd bij mijn onthulling, en ze draaide zich om naar Cameron, die nog steeds zijn pik zat te verzorgen. „Je vertelde me dat jullie uit elkaar waren, motherfucker!“
Ze keek me aan met zo'n verdriet en medelijden dat ik meteen wist dat ze echt niets over me wist. Ze stond op en verzamelde haar spullen, draaide zich om naar Cameron en vertelde hem haar nooit meer te spreken of te contacteren. Daarna draaide ze zich naar mij. „Het spijt me zo. Ik... ik weet hoe het voelt.“ Met die woorden vertrok ze.
Ik draaide me om naar deze verspilling van huid en organen voor me, die keek als een hert in de koplampen. Als blikken konden doden, zou deze motherfucker nu branden in de fucking hel. Hij had het lef om naar mijn arm te reiken, maar ik sloeg hem weg.
„Raak me nooit meer aan, vieze klootzak. Ik wil helemaal niks meer met je te maken hebben. Ik fucking haat je!“
Toen brak de dam, en ik kon de tranen die stroomden gewoon niet meer stoppen. Maar deze tranen kwamen van woede. Ik haat het fucking erg dat ik zo veel huil als ik boos ben — veel mensen verwarren het met zwakte, terwijl ik in werkelijkheid gewoon heel hard probeer je niet te fucking vermoorden.
Ik marcheerde naar de boodschappentassen, pakte mijn wijn op en vertrok. Ik had mijn auto bereikt toen hij met alleen een broek aan naar buiten kwam rennen.
„Katie, Kat, alsjeblieft. Het spijt me, babe. Alsjeblieft, het spijt me zo, zo fucking erg. Ik hou van je, Katie. Ik ben... het spijt me zo fucking erg...“
Ik negeerde hem volkomen, stapte in mijn auto en reed weg.
