Het kleintje van de alfa Book 2
Auteur
Dalila Rivera
Lezers
16,7K
Hoofdstukken
20
In een wereld waar weerwolvenroedels strijden om de macht, begint Destan aan een gevaarlijke reis om de woeste en onoverwinnelijke Waverly tot zijn Luna te maken. Terwijl hij slopende toernooien en dodelijke uitdagingen aangaat, moet Destan zich een weg banen door allianties, rivaliteiten en de duistere machinaties van een machtsbeluste Alpha. Met liefde, loyaliteit en overleven op het spel, wordt de strijd om het leiderschap een gevecht om de toekomst van hun soort.
Vrienden met Voordelen
Boek Twee
"Verdomme, Destan!" riep Muriel uit toen Destan hard in haar stootte. Ze krabde over zijn rug en beet in zijn schouder, wat hem opgewonden deed kreunen.
"Wat is er?" Hij hield haar billen vast terwijl hij haar stevig tegen de muur bleef duwen. "Je hield toch altijd van een beetje ruw spel." Muriel beet op haar lip en glimlachte.
Ze waren al zo'n drie jaar seksmaatjes. Ze hadden geprobeerd te daten, maar dat werkte niet omdat ze allebei graag een scheve schaats reden.
Net zoals Destan graag het bed deelde met veel vrouwen, had Muriel graag seks met verschillende mannen, maar ze veroordeelden elkaar nooit en lachten er later alleen maar om.
Ze waren bijna klaar toen ze een klop op de deur hoorden.
"Hé Destan, Muriel," hoorden ze Jaxon van buiten de deur roepen. "Zijn jullie er bijna? We moeten gaan."
"Geef ons nog even," riep Destan terug. "Ik denk dat we dit moeten afmaken. Wat vind jij?" Destan wachtte niet op antwoord en bewoog sneller tot ze allebei klaarkwamen.
Hij liet Muriel langzaam zakken tot haar voeten de grond raakten. Destan trok zijn spijkerbroek omhoog en fatsoeneerde zichzelf terwijl zij haar korte rokje gladstreek.
Destan raapte zijn zwarte T-shirt van de vloer en trok het aan terwijl Muriel glimlachend naar hem toe liep.
"Hé, wees voorzichtig daarginds, oké." Muriel bond haar blonde haar in een rommelige knot.
Destan salueerde haar met een glimlach. "Zeker, baas." Hij kuste haar wang toen hij langs haar liep om te vertrekken. "Pas op jezelf, Muriel." Ze knipoogde naar hem terwijl hij wegging.
Destan pakte slechts twee tassen in en legde ze achterin zijn truck, samen met de tassen van zijn toekomstige Beta Jaxon en Delta Boris.
Hij liep rond om zijn moeder, Luna Jenna, te omhelzen, die alleen maar naar haar zoon kon glimlachen. "Mam, begin alsjeblieft niet met het maken van babydekentjes."
"Probeer je me echt tegen te houden om een dekentje voor mijn toekomstige kleinkind te maken?"
Destan wreef over zijn neus en zuchtte toen. In plaats van met zijn moeder in discussie te gaan, omhelsde hij haar gewoon en kuste haar bovenop haar hoofd. "Dat zou ik niet durven, mam.
"Maak zoveel dekentjes als je wilt." De glimlach op haar gezicht zien was genoeg om hem te laten hopen dat hij zijn Luna zou vinden om mee naar huis te brengen, al was het maar voor zijn moeder. De gedachte eraan deed hem inwendig lachen.
Zijn vader kwam naar buiten om naast Jenna te staan. Destan schudde de hand van zijn vader en zonder nog een woord te zeggen, ging hij naar zijn truck.
Destan zette de radio aan om wat muziek te luisteren voor de lange rit. Het zou hen drie dagen kosten om bij de Silver Lake roedel te komen. Hij hoopte dat deze reis geen verspilde moeite zou zijn.
"Hé," onderbrak Jaxon zijn gedachten. "Ik wil gewoon begrijpen waar je je in begeeft." Hij streek over zijn korte baard alsof hij nadacht.
"Om haar te winnen, moet je tegen haar vechten... Echt vechten, zoals hand-tot-hand gevechten of zoiets?" Destan knikte alleen zonder een woord te zeggen. "Dit zal een eitje voor je zijn.
"Ze is zo goed als van jou," sprak hij vol vertrouwen terwijl hij wat chips in zijn mond stopte, zonder de kruimels op zijn shirt op te merken.
"Zullen er geen andere Alfa's zijn?" vroeg Boris vanaf de achterbank. "Die ook proberen deze vrouw te winnen?"
"Proberen?" Jaxon draaide zich om naar Boris. "Sinds wanneer gebruik jij zulke deftige woorden? Heb je weer in de bibliotheek van de roedel geslapen?" grapte Jaxon, waardoor Destan moest lachen.
Boris rolde met zijn ogen terwijl hij lachte met zijn jeugdvriend.
"Hou je kop, klootzak," Boris gaf Jaxon een klap op zijn linkerschouder, waardoor hij kreunde.
"Ik heb gehoord van de zij-wolf krijger die niemand kan verslaan, en ik heb het over Alfa's." Hij pakte Jaxons zak chips, ging achterover zitten en begon te eten.
"Deze Waverly is een harde noot om te kraken," zei hij met zijn mond vol chips. "Ik wed 50 piek dat ze je in elkaar ramt, Destan." Hij lachte en Jaxon deed mee.
"Bekijk het maar," lachte Destan. "Ik moet toegeven dat ik haar interessant vind en kijk ernaar uit om haar anderen in elkaar te zien slaan, niet mij."
Jaxon draaide zich om naar Boris. "Zet mij maar voor een honderdje, man."
Waverly keek boos naar haar tegenstander terwijl ze in een cirkel liepen. Alfa Franz hield de zijkant van zijn linkerribben vast, proberend geen kik te geven bij elke beweging.
Zijn lichtgekleurde haar plakte aan zijn gezicht door het zweet dat van zijn kin droop. Ze had goed werk geleverd door zijn ribben te breken met drie snelle stoten die hij niet had zien aankomen.
Hij was zijn tegenstander gaan respecteren om haar vechtvaardigheden. Alfa Franz dacht dat ze hem niet zou kunnen verslaan omdat hij een Alfa was. Deze misrekening kostte hem drie ribben. Eén voor elke stoot.
Hij was 1 meter 93 lang, maar zijn lengte was geen partij voor haar gevaarlijke lange benen. Waverly kwam op hem af, maar misleidde hem toen ze over de vloer gleed en haar sterke benen gebruikte om hem neer te halen.
Alfa Franz viel met zijn gezicht voorover, waarbij zijn ribben met een luide klap de vloer raakten. Waverly sprong snel op zijn rug, greep zijn linkerarm en trok die naar achteren om hem te breken toen hij opgaf.
Ze glimlachte en leunde voorover om in zijn oor te fluisteren. "Goede keuze." Ze sprong van hem af en liep weg alsof ze niet net een andere Alfa voor schut had gezet.
Waverly nam een douche en kleedde zich toen in comfortabele rode joggingbroek en een zwart hemd.
Ze liep de trap af en de keuken in waar haar zus Jaime en haar broer Benz al aan het eten waren. Ze aten allebei overgebleven lasagne.
Waverly pakte een vork en begon het opgewarmde eten te eten. Ze maakte een blij geluid toen de smakelijke pasta haar tong raakte. "Dit is zo verdomd lekker, Jaime." Zei ze met volle mond.
"Ik weet het, hè?!" antwoordde Jaime, ook met volle mond.
"Praat niet met je mond vol," zei Benz met volle mond. "Het is smerig."
Ze keken elkaar allemaal aan en begonnen te lachen. Waverly pakte een beker en vulde die met ijsthee, dronk alles op en vulde hem opnieuw.
Benz haalde een klein notitieboekje tevoorschijn, opende het en schreef erin. "Dat maakt... 11 Alfa's die er niet in geslaagd zijn je te verslaan." Hij legde het toen op tafel zodat beide zussen het konden zien.
"Wat betekent dat... Jaime me... hmm... Ah ja, 400 euro schuldig is." Hij stak zijn hand uit. Jaime rolde met haar ogen terwijl ze in haar zak reikte en 400 euro in zijn hand legde.
"Je hebt tegen me gewed, J?" Waverly keek naar haar zus alsof haar gevoelens gekwetst waren.
"Ik dacht zeker dat hij je zou verslaan en dat ik eindelijk jouw kamer zou krijgen."
"Nou, sorry... niet sorry." Waverly stak haar middelvinger op terwijl zij en Benz elkaar een high five gaven. Jaime rolde met haar ogen naar haar broer en zus.
"Nou, ik heb spannend nieuws," ze wreef in haar handen. "Papa zei dat er nog vier Alfa's komen, wat betekent..."
"TOERNOOI!!!" riepen Waverly en Benz allebei blij.
"Wie komen er en wanneer arriveren ze?" vroeg Waverly terwijl ze meer at.
"Alfa Brian Daytees, Alfa Norman Hamil, Alfa Ken Judd, en de aanstaande Alfa, Destan..."
"Je bedoelt de broer van de beroemde Luna Mira?!" vroeg Waverly met opgetrokken wenkbrauwen.
"De enige echte," Jaime vouwde trots haar armen. "Hij is een kanjer en zal hier vrijdag zijn, dus veel succes."
"Pfft, ik heb geen geluk nodig," zei Waverly vol zelfvertrouwen. "Ik heb dit in de pocket."
Later die avond lag Waverly op haar grote comfortabele bed na te denken over het aankomende toernooi.
Het was haar gelukt om Alfa's ervan te weerhouden haar te claimen, en ze was vastbesloten om nu niet te verliezen. Ze wist dat ze heel hard moest trainen voor het einde van de week en nieuwe vechtmethoden moest proberen.
